Arsacal
button
button
button
button


Volkeren die in angst verkeren: over vluchtelingen en terrorisme

Acolietencollege Sint Vitus Hilversum 60 jaar!

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 29 november 2015 - 1120 woorden
Acolieten en misdienaar van de Vitus in de kerk (1) en daarna aan de lunch (2)
Acolieten en misdienaar van de Vitus in de kerk (1) en daarna aan de lunch (2)

In de Sint Vitus kerk in Hilversum was ik om de heilige Eucha­ris­tie te vieren bij gelegen­heid van het zes­tig jarig bestaan van het mis­die­naars- en acolieten­col­lege, dat momenteel 27 leden telt, die bijna allemaal aanwe­zig waren om te dienen. Na­tuur­lijk stond ik naar aan­lei­ding van het evan­ge­lie van deze eerste advents­zon­dag stil bij de 'volkeren die in angst verkeren'.

Het is alweer bijna vier jaar gele­den dat ik in deze kerk tot bis­schop werd gewijd en ook daarom is het bij­zon­der terug te komen in deze prach­tige kerk, waar pastoor Jules Dresmé heel actief is, niet alleen voor de slacht­of­fers van de MH 17 ramp, zoals alge­meen bekend is, maar ook met een drietal jon­ge­ren­groepen, kinder­ca­te­che­se en andere initi­ta­tieven. Anton Goos doet er een stage­jaar ter voor­be­rei­ding op de diaken- en pries­ter­wij­ding en ook Kasper Koekenbier, die aan het Sint Boni­fa­tius­in­sti­tuut stu­deert vervult hier een stage. Aan het eind van de Mis sprak de pastoor een dank­woord aan de acolieten en reikte ieder een mooi boek uit. Ik kreeg de eer om allen een 'onder­schei­ding' als her­in­ne­ring aan deze dag om te hangen.

Na afloop van de vie­ring die werd opge­luis­terd door de koor­school - met onder meer prach­tig harpspel - was er een lunch voor het hele acolieten­col­lege waarbij diaken Jurriaan Meijer een bewogen felici­ta­tie uitsprak die dui­de­lijk indruk maakte op de aanwe­zigen. "Ga zo door", moe­digde hij hen aan. Maarten van Aken, al 63 jaar verbon­den aan de mis­die­naars- en acolieten van de Vitus, sprak daarna een felici­ta­tie en zijn waar­de­ring uit waarbij hij in het bij­zon­der niet vergat te vermel­den wanneer ieder lid was toegetre­den.

Homilie

Proficiat!

Broeders en zusters,

Op deze eerste zon­dag van het nieuwe ker­ke­lijk jaar
mogen we al meteen een feestje vieren:
het acolieten­col­lege bestaat zes­tig jaar
en dat is een mooie aan­lei­ding voor ons allen
om de mis­die­naars en acolieten te danken
voor hun dienst aan het altaar.
Het is goed en be­lang­rijk wat jullie doen:
de liturgie verdient het
om met eerbied en waar­dig te wor­den gevierd,
want het gaat hier
om de grote geheimen van onze verlos­sing.
Van harte proficiat daarom
aan alle acolieten en mis­die­naars
en aan de pa­ro­chie en de pastoor.
Ik wens jullie college toe
dat het nog heel lang mag bestaan
en dat de acolieten en mis­die­naars
steeds weer zullen wor­den versterkt
door nieuwe en­thou­siaste leden!

angstaanjagende gebeur­te­nissen

We hebben het evan­ge­lie volgens Lucas gehoord
waarin Jezus het heeft
over volkeren die in angst verkeren,
over radeloos­heid en schrik
en verschrikke­lijke natuurver­schijn­selen.
Het is echt een hef­tig evan­ge­lie
en tege­lijk bij­zon­der actueel!
Want de tijd waarin wij leven
is vol angst, schrik en radeloos­heid
en vol angstaanjagende gebeur­te­nissen,
vooral door het inter­na­tio­naal terrorisme,
de oorlogen die daaruit voort­ko­men
en de grote golven vluch­te­lingen
die op zoek zijn naar vei­lig­heid en een toe­komst.

In­te­gra­tie of uit­slui­ting?

Waar komen al deze dingen vandaan,
wat is de oor­zaak van al die gebeur­te­nissen?
Daarover zou na­tuur­lijk heel veel te zeggen zijn,
maar uit­ein­delijk hebben deze dingen ook te maken
met een gebrek
aan broeder­schap en nabij­heid onder de mensen.
In Parijs en in Brussel
woon­den de ter­ro­ris­ten
in bepaalde wijken van de stad,
het waren de meest arme en verpauperde wijken,
waar geen ‘normaal’ sociaal patroon is,
wijken zonder frequente contacten
met andere mensen,
maar gesloten in zich­zelf, in de eigen groep.
Dat is gevaar­lijk.
Paus Fran­cis­cus heeft daarover
in de En­cy­cliek Laudato si ge­schre­ven.
Daar staat:
“het is bewezen dat de extreme armoede
die men in sommige situaties kent,
zonder harmonie, ruimte
en moge­lijk­heid voor in­te­gra­tie,
het opkomen verge­mak­ke­lijkt
van onmen­se­lijk gedrag
en het manipuleren van mensen
door criminele organi­sa­ties” (n. 149)

Vaak wor­den mensen die men niet kent,
‘van buiten’ be­oor­deeld;
Dat zijn meestal
de hardste oor­de­len.
Maar als je echt iets wil zeggen over een ander,
moet je hem of haar begrijpen
en om iemand te begrijpen
moet je hem goed leren kennen.

Globale twee­de­ling

Dat is het wat ook in de “global world” gebeurt:
de armen verlangen ernaar
deel uit te maken van onze wereld
en zij voelen zich uit­ge­slo­ten.
Iedere dag vergapen zij zich
op hun mobieltje of via in­ter­net
aan onze weelde.
Die uit­slui­ting is een gevaar,
die schept een ver­deelde wereld.
Daarover heeft de zalige paus Paulus VI
al heel dui­de­lijk ge­spro­ken,
in zijn En­cy­cliek Popolorum Progressio:
“Er moet een wereld wor­den opge­bouwd,
waarin iedere mens
zonder on­der­scheid van ras, gods­dienst en natio­na­li­teit
een waarach­tig men­se­lijk leven kan lei­den,
(...) een wereld, waarin vrij­heid geen leeg woord is
en waarin de arme Lazarus kan aanzitten
aan dezelfde tafel als de rijke” (n. 47).

De ander kennen en beminnen

Iedere mens verlangt ernaar
geac­cep­teerd, bemind, geëerbie­digd te wor­den,
niet ver­oor­deeld van buiten af,
maar begrepen door iemand die hem liefheeft.
Dat is het wat Jezus is komen doen,
onze Ver­los­ser kent ons en heeft ons lief,
wat er ook gebeurd is.
Jezus zegt in het evan­ge­lie volgens Johannes (Jo. 10, 11 vv):
“Ik ben de goede herder,
ik ken mijn schapen
en mijn schapen kennen mij,
zoals de Vader mij kent
en ik de Vader ken;
ik geef mijn leven voor de schapen”.
In die woor­den zien we
dat Jezus ons kent,
niet met kennis van een afstand,
niet met een soort verstan­de­lijke kennis,
maar Hij kent ons ten diepste
en met het verlangen
om zich helemaal te geven:
Hij biedt ons Zijn leven,
dat is het wat we iedere keer opnieuw vieren
in de heilige Eucha­ris­tie.

Tekens

Zeker, de gebeur­te­nissen van de laatste weken
zijn redenen tot bezorgd­heid.
Veel mensen voelen de angst en schrik
waar het evan­ge­lie het vandaag over heeft.
Maar dat evan­ge­lie nodigt ons uit
om alles wat er gebeurt
ook als tekens te zien,
tekens van de nabij­heid van de komst
van de Mensen­zoon:
“Richt je op en hef uw hoof­den omhoog
want Uw verlos­sing komt nabij”.
Dat wil zeggen dat die gebeur­te­nissen
van de laatste weken
voor ons een aan­lei­ding moeten wor­den
voor een vernieu­wing en een ver­die­ping
van ons geloof, van ons ver­trouwen
en onze relatie met God.

Hef je hoofd op...

Op deze eerste Advents­zon­dag
bij al die moei­lijke toestan­den
die schrik en angst teweeg brengen
bij zoveel mensen
en mis­schien toch ook wel een beetje bij ons,
wor­den wij uit­ge­no­digd
om waak­zaam te zijn en te bid­den
en ons hoofd op te heffen
om steeds meer te gaan zien
dat God de Heer uit­ein­delijk
de echte koning van het heelal,
van de ge­schie­de­nis
en van allen en alles is
en dat alles in Zijn han­den ligt.
Dat is de grote uit­no­di­ging
van deze Advents­tijd:
Hef je hoofd op met ver­trouwen,
laten we proberen
door al die vre­se­lijke gebeur­te­nissen
heen te kijken,
laten we de komst van Christus ver­wach­ten.

Wat voor wereld?

En als we naar Jezus Christus kijken,
die voor alle mensen is geko­men
om voor hen Zijn leven te geven,
dan weten we ook weer
dat we uit­ge­no­digd zijn
om mee te werken aan Zijn plan:
een wereld
waarin we allemaal broeders en zusters zijn,
waar liefde geen leeg woord is.
Amen.

Terug