Arsacal
button
button
button
button


Het klinkt ook nu: Red jezelf! Wat voor mensen willen wij?

Christus Koning C

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 20 november 2016 - 1153 woorden
De kathedrale koren oefenen voor de Mis
De kathedrale koren oefenen voor de Mis
Het klinkt ook nu: Red jezelf! Wat voor mensen willen wij?
Reünie van oud-koorschoolleden
Reünie van oud-koorschoolleden

In de ka­the­drale basiliek van Sint Bavo in Haar­lem werd het feest van Christus Koning fees­te­lijk gevierd. Het was dubbel feest: het Muziek­in­sti­tuut vierde het 70-jarig bestaan, de Koor­school bestond 65 jaar.

Veel oud-koor­schoolle­den waren geko­men voor een reünie die na afloop van de pontificale Mis in het bis­schops­huis werd gehou­den.

De ka­the­drale koren zongen de Mis die Hendrik Andriessen voor dit feest heeft gecompo­neerd met de wisselende gezangen. Dat was weer zeer fees­te­lijk en mooi! Tijdens de Eucha­ris­tie­vie­ring werd de heer Lodewijk Bosch van Drakestein aan­ge­steld tot bui­ten­ge­woon be­die­naar van de heilige communie, nadat hij de cursus daarvoor had afgerond.

Het evan­ge­lie van de deze dag was Lc. 23, 35-43 over Jezus die aan het kruis hangt en bespot wordt met de woor­den: “Red u zelf”. Daarover gaat on­der­staan­de homilie.

In Rome werd het jaar van de barm­har­tig­heid door paus Fran­cis­cus afgesloten, nadat dit vorige week in de bis­dom­men was gebeurd.

Homilie

De schoon­heid van mooie muziek

Broeders en zusters,
Wat een fees­te­lij­ke dag is dit!
We vieren dat het Muziek­in­sti­tuut
zeven­tig jaar bestaat
en de Koor­school 65 jaar
en vele leden en oud-leden
zijn vandaag hier aanwe­zig
om dat mee te vieren.
We zijn rijk met zo’n prach­tig Muziek­in­sti­tuut
en zo’n fan­tas­tische koor­school
en al die mooie muziek
die steeds weer opnieuw
in deze ka­the­draal mag klinken.
Heel veel dank aan bestuur en lei­ding,
aan leraren en koor­schoolle­den,
aan alle leden van de koren
van deze ka­the­drale basiliek
en aan hen allen
en aan ons allen:
van harte proficiat
met zoveel moois!

De mooie muziek
brengt ons tot God,
zoals alle schoon­heid
en alles waarin we harmonie ervaren
ons hart opent
en ons dichter bij Hem brengt
die uit­ein­delijk de Schepper is
van al dat moois.

De deur gaat dicht

In Rome sluit paus Fran­cis­cus
op deze dag het heilig jaar van de Barm­har­tig­heid.
In de bis­dom­men is dat vorige week al gebeurd.
De heilige deur is vanaf vandaag dus overal dicht,
al hebben we de afgelopen week
met meer dan twee­dui­zend Neder­landers
nog gauw gebruik van gemaakt
van die open deur in Rome
om er op het laatste moment
nog even door­heen te glippen,
maar nu is het over.

De laatste heilige deur

Tenminste: het jaar is voorbij,
de barm­har­tig­heid zelf
moet na­tuur­lijk blijven:
het Hart van God blijft open staan
en de deur van ons hart
mag zich niet sluiten,
niet voor onze mede­mensen
en niet voor God.
Onze horizon moet heel wijd blijven.
Het is zo be­lang­rijk en zo goed
wanneer we in die grote,
onmete­lijke ruimte gaan of blijven staan
waarin we God ontmoeten.
We hebben niets uit ons­zelf,
alles wat we hebben, wat we kunnen
is uit­ein­delijk een cadeautje,
we hebben het maar gekregen
en als we ons dat rea­li­se­ren,
komt bijna van­zelf de dank­baar­heid in ons hart
en ontwaren we Gods barm­har­tig­heid.
Dat maakt ons leven dieper, mooier, rijker
en het sterkt ons
om ook de moei­lijke tij­den
een plaats te gaan geven.

En de laatste heilige deur
waar we door­heen zullen gaan
is de hemelpoort
en dan zullen we Gods barm­har­tig­heid
voor altijd ten volle ervaren.

Per­spec­tief

Hier op aarde is alles nog gemengd,
er is vreugde, er is verdriet,
er is voorspoed en tegen­slag,
vreugde en rouw,
maar er is ook altijd uit­zicht, per­spec­tief,
dat is het mooie van onze gods­dienst,
die wijde horizon, die ruimte
en dat brede per­spec­tief.

Waarom niet met atheïsme?

In onze maat­schap­pij zijn veel mensen
die niet geloven,
er is soms best wel vijan­dig­heid
tegen­over geloven en kerk-zijn,
je merkt dat zelfs in de dis­cus­sies
over de res­tau­ra­tie van deze ka­the­draal.
Vooral in de rijke lan­den speelt dat een rol.

Soms vind ik dat moei­lijk te begrijpen.
Waarom wordt geweld
in het publieke debat
verbon­den met religie in het alge­meen
en niet met bij­voor­beeld atheïsme,
terwijl daar in de ge­schie­de­nis
toch ook wel
enige aan­lei­ding voor zou zijn?

Een kunst­werk

Soms vind ik het zelfs moei­lijk te begrijpen
dat iemand niet gelooft
als ik zie hoe mooi de natuur is
of als ik bewonder
wat mensen tot stand kunnen brengen
in weten­schap, kunst of cultuur.
Heel de schep­ping ademt harmonie
en de hand van een kunste­naar
en wat een wonder­werk is de mens.
We zijn eigen­lijk al onder de indruk
als een nieuwe mens geboren wordt:
wat een kunst­werk, wat een wonder
en dan heeft die nieuwe mens nog niets gedaan
(behalve mis­schien een beetje huilen).


Hoe kun je dan denken dat alles toeval is?

Geen politie-agent

Soms speelt mis­schien een rol
dat mensen de gedachte niet pret­tig vin­den
dat iemand boven hen staat
die zou bepalen wat ze wel of niet mogen doen.
Maar onze God is geen politie-agent,
Hij is aller­eerst Barm­har­tige Liefde
die ons aanvaardt zoals we zijn,
die ons kent en ver­staat, ons begrijpt.
Voorop staat dus dat wij geborgen zijn,
dat we ten diepste niet alleen en een­zaam zijn.

Als je liefde ervaart
wil je spon­taan die ander niet kwetsen
en liefde terug geven
aanm degene van wie je liefde ont­vangt.
En de liefde die wij van God ervaren
zal ons sti­mu­leren
om ook naar anderen om te zien,
een mens-voor-anderen te zijn.

Rot-momenten

In een samen­le­ving als de onze,
is een­zaam­heid het grootste probleem
en dat is een teken van
hoe die samen­le­ving in elkaar zit.
Eenzaam zijn, je overbo­dig voelen en niet gewenst,
maken dat je het leven moei­lijk nog
als een geschenk kunt zien.
Het is eigen­lijk erger nog dan een ziekte.

Na­tuur­lijk heeft er allemaal ook mee te maken
dat we nog niet helder zien,
God blijft voor ons hier een mysterie,
het mooie is gemengd met kwaad,
het fijne, die gebedsverho­ring
wordt ook weer gevolgd
door tegenwind en donkere dagen.
Soms valt het ons moei­lijk
om de mooie dingen, de cadeautjes te blijven zien,
temid­den van de rot-momenten.

Leve de zelfredzame mens?

We vieren vandaag het feest van Christus Koning:
Jezus Christus als koning en Heer
van heel het heelal.
Maar dat zien we na­tuur­lijk nog niet.
Integen­deel: het evan­ge­lie laat ons een Man zien
die hangt te sterven aan een kruis.
Voorbij­gan­gers, over­heids­personen, die mis­da­diger,
ze roepen Hem allen spottend toe:
“Red je zelf”.
Het is hun pleidooi voor de onaf­han­ke­lijke,
indi­vi­dua­lis­tische en zelfredzame mens,
die niemand nodig heeft,
voor de rijke die het zelf wel kan.
Ze geloven niet in Hem,
ze vin­den Hem maar een gekkie.
Daar hangt Hij dan, geheel alleen,
Christus Koning!
Overal om Hem heen heerst de afkeer,
Hij wordt belache­lijk gemaakt,
Zijn koning­schap geridiculiseerd.
Voor de spotters telt alleen
het leven vóór de dood
en lij­den en verdriet zijn een teken
dat je een ‘loser’, een mislukkeling bent.
Voor hen zou dat koning­schap van Christus
- wil het wat betekenen -
op aarde zicht­baar moeten zijn.

Dát Ko­nink­rijk

Toch is er één die de wijde horizon ziet,
dat grote per­spec­tief
en die een beroep doet
op Gods barm­har­tig­heid.
Hij is geen beste,
dui­de­lijk een zon­daar,
een ver­oor­deelde mis­da­diger zelfs,
maar er is in zijn hart een open­heid
voor het niet-zelf-red­zaam zijn,
voor gered moeten wor­den,
voor klein­heid, eenvoud en armoede
en dus voor de liefde en barm­har­tig­heid,
voor God.
Tot hem zei Jezus:
“Vandaag nog zul je met mij zijn
in het paradijs”.
Laten we kiezen voor dat Ko­nink­rijk.
AMEN

Terug