Arsacal
button
button
button
button


Over de mode van toen en belangrijker dingen

17e zondag door het jaar A

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 30 juli 2017

Er wordt veel ruzie gemaakt over onbelangrijke dingen, over geld bijvoorbeeld. Nergens gaan enorme conflicten zo vaak over als over een erfenis of de verdeling van spullen. Toen ik jong was werd in veel gezinnen ruzie gemaakt over kleren en haren, terwijl diepere waarden weinig werden gedeeld, omdat er in veel gezinnen maar weinig echt werd gepraat.

Dat zou toch anders moeten, want in die diepere waarden ligt onze grootste schat.

 

Homilie

Die haren, die brillen...

Als zestigers zoals ik foto’s bekijken van ruim veertig jaar terug, moeten we toch een beetje lachen of misschien vinden we het zelfs een beetje gênant: die haren, die brillen, die kleren, het is niet meer te begrijpen dat ze dat toen wilden dragen. Nu is dat allemaal niet zo belangrijk, het zijn maar kleren, het is maar de buitenkant. Hoewel: er is in de zestiger jaren van de vorige eeuw de jaren dat ik jong was - heel wat strijd gevoerd om die haren en die kleren en het is ook waar dat we er iets van onze persoonlijkheid in uitdrukken en ook weer dat de kleren die wij dragen invloed hebben op hoe we ons voelen en ze richten ons ook mede op een bepaalde levensstijl. Hoe modieuzer onze kleren, hoe eerder ze verouderd zijn. Maar nogmaals voor kleren is dat allemaal niet zo erg. Tenzij die kleren een overdreven belangrijke plaats in onze leefwereld in zouden nemen. Dat is natuurlijk ook niet goed, dan leef je onbenullig. Maar die kleren verslijten wel weer of in ieder geval komen er andere na verloop van tijd. En misschien dat we dan weer eens lachen over die kleding die nu in de mode is. Kleren kun je weer uitdoen, om iets anders aan te trekken.

Opvattingen, oordelen, denkbeelden


Maar met opvattingen is dat heel anders. Tenminste als het over iets serieus' gaat. Daar kunnen we niet met de mode meedoen, om dan later misschien weer eens te lachen over hoe we toen dachten. We kunnen niet zomaar dingen doen vanuit de gedachte dat dat toch moet kunnen. Daar moeten we heel voorzichtig mee omgaan, zonder angst, zeker, maar wel serieus, want wat wij doen en zeggen heeft een onweerstaanbare kracht, om te vernietigen of om op te bouwen. Ga jezelf maar na. Neem je meest onprettige herinnering maar aan wat een ander je heeft aangedaan. Dat raken we nooit echt kwijt. Ja, er is wel een weg om de pijn te helen, dat is de weg van de genezing, doordat die ander de wond die hij of zij in ons hart geslagen heeft, eerlijk goed probeert te maken en wij onszelf daarvoor openstellen. Dat is de weg van de vergeving. Precies zoals dat ook tussen God en mens de weg is om een wond te helen: de weg van het sacrament van de vergeving.

Dat vage gevoel in de diepte

Maar mensen doen niet alleen anderen dingen aan die diepe wonden slaan, maar ook vaak zichzelf. Als wij iets doen waarvan we denken: "Dat moet toch kunnen, in onze tijd", maar waarvan we ergens vaag in de diepte aanvoelen dat het niet kan en niet goed is", dan heeft altijd dat vage gevoel in de diepte gelijk. Dat is de stem van ons hart. En die stem van ons hart, van ons eerlijke hart, heeft altijd gelijk, zelfs als die ongelijk heeft. Ik bedoel dit: zelfs als die goede stem van ons hart een keer geen gelijk zou hebben gehad, dan hebben we nog de voldoening en de diepe zekerheid dat we het goed hebben gedaan als we die stem hebben gevolgd, omdat we niet naar ons oppervlakkig aanvoelen, maar ons diepste aanvoelen van wat goed is, hebben gehandeld. En dat is iets moois waarover U zich altijd gelukkig mag blijven voelen.

Als het flink fout is gegaan...

Maar als dat flink verkeerd is gegaan, blijft het onbehagen sluimeren. Sommigen proberen ervan af te komen door het weg te schuiven en ruwer te gaan leven; ze denken: het is mijn opvoeding of zo; maar dat is net een boemerang: hoe harder ze het weggooien, des te harder komt het terug. Daarover is wel onderzoek gedaan, bijvoorbeeld bij vrouwen die een abortus hadden ondergaan. Sommigen gaan dan een weg van verharding op, ze worden sterk "anti", stoppen het weg. Het is beter het onder ogen te zien.

De overtuiging van ons hart

Als het dus over opvattingen gaat en over overtuigingen, zeker als het iets van belang is, kunnen we niet doen als met kleren: neem iets wat in de mode is en leuk staat en als het niet meer bevalt, doe je het weer weg. Opvattingen en overtuigingen zijn iets geestelijks en geestelijke dingen laten altijd diepe sporen na. Zij tekenen ons mens-zijn. Bij opvattingen en overtuigingen speelt goed en kwaad een rol en daarbij wijzen de diepste overtuigingen van ons hart een goede weg.

Dan heb je alles verloren

In het evangelie van deze zeventiende zondag door het jaar vertelt Jezus een parabel, een verhaal om ons iets duidelijk te maken (Mt. 13,44-46). Een man vindt een schat, een koopman vindt een prachtige parel. Die schat en die parel zijn kostbaar en als zij die ontdekken zijn zij blij. Alles hebben ze ervoor over om die schat en die parel te bezitten. Die schat en die parel vergelijkt Jezus met het Rijk van God, dat het waard is om er alles voor over te hebben. Het wonderlijke in dit verhaal is dat ze alles verkopen. Niets is hun teveel. Ze hebben er alles voor over om die kostbare schat, dat Rijk van God te bemachtigen. Want daar komt het toch op aan in het leven? Als wij het rijk van God, het rijk der hemelen niet bemachtigen, hebben we alles verloren. Dat Rijk van God zit ook al verborgen in ons hart, waar ons de meest edele gedachten en bedoelingen worden ingegeven. Iedere keer dat wij die goede gedachten en ingevingen volgen en daarvoor moeilijkheden overwinnen, bemachtigen wij een kostbare schat. Maar ook iedere keer als we op onze weg terugkeren, de moed hebben toe te geven dat het beter anders had gekund, knielen en vergeving vragen. Je nederigheid is de kostbaarste parel en die zal je redden.

tags: waar je schat isMatteŁs 13vergeving
Terug