Arsacal
button
button
button
button


Sebastianusfeest in Ilpendam met zes jubilarissen

Sebastianus: wie was hij?

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 20 januari 2019 - 1070 woorden
H. Sebastianus voor de kerk in Ilpendam
H. Sebastianus voor de kerk in Ilpendam
De jubilarissen
De jubilarissen
De kerk van Ilpendam
De kerk van Ilpendam

Op 20 januari is de feest­dag van Sint Sebastianus. Dat valt dit jaar een beetje weg vanwege de zon­dag, behalve na­tuur­lijk in Ilpen­dam, waar de pa­ro­chie aan deze heilige is toegewijd. Daar werd het pa­ro­chie­feest goed gevierd met onder meer de uit­rei­kingen van oor­kondes en onder­schei­dingen aan zes jubila­rissen van het zang­koor. Maar wie was Sebastianus eigen­lijk?

De pa­ro­chie van Ilpen­dam is maar klein: veel meer dan 600 katho­lie­ken omvat die niet. De pa­ro­chie is opgeno­men in het samen­wer­kings­ver­band St. Fran­cis­cus dat ook Mon­nic­ken­dam en Edam omvat. Maar Ilpen­dam is wel een actieve ge­meen­schap. De kerk zit wel niet iedere zon­dag zo vol als op deze dag, maar het feit dat er vier mis­die­naars aan het altaar ston­den, daar­naast nog een twaalftal kin­de­ren aan de kinder­woord­dienst meedeed, het zang­koor ook jongere leden telt en er goed wordt nage­dacht over hoe de pa­ro­chi­anen kunnen wor­den bereikt, ook de gezinnen en kin­de­ren, het fi­nan­cieel wat beter gaat, zijn allemaal tekens dat er in Ilpen­dam best wel een levende ge­meen­schap is. In het dorp voelt men zich meer ge­meen­schap met elkaar en dat helpt ook in het ker­ke­lijk leven.

Aan het einde van de Eucha­ris­tie­vie­ring wer­den de oor­kondes en onder­schei­dingen van de NSGV uitgereikt aan Truus Hinke en Jaap Dekker (25 jaar koorlid), aan Annie Spil-Oudhuis, Lies Roele­veld-Kaan­dorp en Riet Huiberts-Konijn (50 jaar lid) en Jan Oudejans (60 jaar lid, maar die was er waar­schijn­lijk erg jong bij).

Na de Mis was er een fees­te­lij­ke pa­ro­chie-ont­moe­ting met uit­wis­se­ling en enkele toe­spra­ken. Ilpen­dam heeft Sint Sebastianus weer goed her­dacht!

 

Homilie

Het is mooi om vandaag samen
dit pa­ro­chie­feest te vieren
ter eren van de patroon van de kerk
Sint Sebastianus.

Heimwee?

Als het over het katho­lie­ke geloof gaat,
hebben de ouderen onder U
mis­schien nog weleens heimwee naar vroeger.
En wij denken mis­schien allemaal weleens:
wat is het geloof in onze tijd achteruit gegaan
en wat zijn er weinig jon­ge­ren die komen
en een weg met God gaan,
waar zal het naar toe gaan met onze kerk?

Een fun­da­men­tele keuze

Het leven van Sebastianus maakt ons dui­de­lijk
dat we daarover niet te men­se­lijk moeten denken.
Zeker, wij mensen moeten
met overleg han­de­len
en ons hoofd niet in het zand steken,
ook niet als het gaat om het ker­ke­lijk leven.
Tege­lijker­tijd mogen we ook zien
dat God Zijn eigen wegen heeft,
Zijn eigen plannen en Zijn Voor­zienig­heid.
We hebben het bijna allemaal wel ondervon­den:
het leven kan heel anders lopen
dan wij zelf had­den gedacht en gepland
en het komt in het leven uit­ein­delijk aan
of je leeft met geloof en ver­trouwen.
Dat is eigen­lijk een soort fun­da­men­tele men­se­lijke keuze:
controle willen hebben of fatalis­tisch leven
of leven met ver­trouwen.

Controle, fatalisme of ver­trouwen?

Controle hebben we gewoon niet:
we zijn ster­fe­lijke mensen,
we kunnen eigen­lijk nog geen minuut vooruit kijken.
En fatalis­tisch leven is eigen­lijk leven met een noodlot:
want we gaan allemaal dood.
Vertrouwen daar­en­te­gen moeten we voe­den,
want ver­trouwen ont­staat uit de band
die we hebben (met onze ouders bij­voor­beeld
of met Onze Lieve Heer).
Daarom is het gebed heel be­lang­rijk.

Het leven van Sebastianus


De heilige Sebastianus is een heilige
die we daarbij zeker niet moeten vergeten.
Afkoms­tig uit Zuid-Frank­rijk,
opgevoed in Milaan,
zou hij naar Rome zijn geko­men
- zo zegt ons de overleve­ring -
om dienst te nemen in de keizer­lijke garde,
waar hij het tot een hoge positie bracht.
Het was de tijd van de christen­ver­vol­gingen,
rond het jaar 300
en Diocletianus was de keizer
die door toedoen van mensen uit zijn omge­ving
steeds meer tegen de chris­te­nen gekant werd
en hen begon te ver­volgen,
eerst door zijn eigen entourage te zuiveren
van ons soort mensen - chris­te­nen -,
daarna door een bredere christen­ver­vol­ging te veror­denen.

Zo kan het ver­an­de­ren...

Maar der­tien jaar later al zou alles anders wor­den:
keizer Constan­tijn besloot
aan chris­te­nen vrij­heid te geven
en liet de prach­tigste basilieken verrijzen
voor de God van die chris­te­nen
en die kerken stroom­den vol.

Marteling

Maar dat heeft Sebastianus niet meer mee­ge­maakt.
Hij moest leven uit ver­trouwen,
zonder het te zien.
Toen Sebastianus twee jonge mannen
die als chris­te­nen gegrepen waren,
aan­moe­digde om stand te hou­den
en hun geloof niet te verloochenen,
zelfs niet als dat hun leven zou kosten,
werd ontdekt dat hij­zelf
een christen was
en hij onder­ging een zware mar­teling:
door tal­loze pijlen werd
zijn lichaam doorboord
en hij bleef voor dood op de grond liggen.
Maar een vrouw die hem wilde komen begraven
ontdekte dat hij niet dood was,
al was hij zeer erns­tig gewond.
Zij ver­zorgde hem,
en eenmaal her­steld
kregen zijn vrien­den
Sebastianus niet aan het verstand gebracht
dat hij moest vluchten
om zijn hachje te red­den;
integen­deel, hij wilde terug gaan naar die keizer
die hem dit had aan­ge­daan,
om hem de christen­ver­vol­gingen te verwijten
en het geloof te ver­kon­di­gen.
Maar dat liep na­tuur­lijk niet goed af:
de keizer beval meteen
dat hij gegeseld moest wor­den tot de dood erop volgde
en dat zijn lichaam ver­vol­gens in het riool
moest wor­den gegooid.
Zo kwam er een einde
aan het aardse leven van Sebastianus.

Populari­teit

Hij werd begraven in de catacombe
die naar hem is genoemd.
Maar hij is nooit vergeten
en wordt op tal van plaatsen vereerd.
Als we alleen zou­den optellen
hoeveel dorpen en stadjes of ste­den
naar hem zijn vernoemd,
dan is dat wel een teken
van zijn populari­teit als heilige.
Hij is bij­voor­beeld patroon van de politie.
Zijn moed en betrouw­baar­heid,
zijn gevoel voor recht­vaar­dig­heid,
dat hij zich niet liet intimi­de­ren,
heeft velen tot de dag van vandaag geïnspireerd.
Ik denk niet dat hij heeft kunnen voor­zien
dat zijn leven zoveel invloed zou krijgen!

Tegen de stroom in

Het mooie is dat hij zich niet liet lei­den
door de men­se­lijke over­we­gingen:
ach, het wordt toch niks;
dat hij zich niet liet lei­den door angst:
ik kan maar beter vluchten;
dat hij de toe­komst niet kon zien en voor­zien,
maar die toe­komst lag in Gods hand
en God had onvermoede plannen!

Sebastianus is een in­spi­ra­tie voor ons:
wees niet bang, durf te ver­trouwen,
durf voor je geloof uit te komen,
tegen de stroom in te gaan.

Kana

We hoor­den vandaag het evan­ge­lie
van de bruiloft van Kana.
Dat gaat niet zomaar over een bruiloft,
waarop Jezus ineens
een enorme hoeveel­heid wijn ver­zorgt.
Het gaat om “een teken”
en een “open­ba­ring van Jezus’ heer­lijk­heid”,
zo zegt dat evan­ge­lie.
De men­se­lijke bruiloft liep dood:
er was geen wijn meer, wat nu?
Waar wij als mensen geen uit­komst meer zien,
niet weten hoe het verder moet,
mogen we bouwen
op Gods voor­zienig­heid
en de voor­spraak van Maria,
die ook tot ons zegt:
Wees niet bang!
Durf te ver­trouwen!
“Doe maar
wat Hij u zeggen zal”.
Amen


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug