Arsacal
button
button
button
button


Er zijn veel martelaren om te gedenken...

Avond van de martelaren in de Sint Nicolaasbasiliek

Overweging Preek - gepubliceerd: vrijdag, 12 april 2019 - 1109 woorden
Er zijn veel martelaren om te gedenken...
Bijna iedereen staat op om een kaarsje aan te steken
Bijna iedereen staat op om een kaarsje aan te steken
Er zijn veel martelaren om te gedenken...

Vrij­dag­avond 12 april werd in de Sint Nicolaas­basi­liek de avond van de mar­te­la­ren gehou­den, waarbij de duizen­den chris­te­nen wer­den her­dacht die door tegen chris­te­nen gericht geweld om het leven zijn geko­men... Het zijn er veel en er is maar weinig aan­dacht voor hen...

De avond van de mar­te­la­ren wordt al sinds een jaar of vijf in de basiliek bij het Centraal Station in Am­ster­dam gehou­den. Ini­tia­tiefnemer is Kerk in Nood, het voor­ma­lige Oost­pries­ter­hulp. Er is helaas niet veel aan­dacht voor de slacht­of­fers van geweld tegen chris­te­nen, toch is dat een jaar­lijks op flinke schaal te­rug­ke­rend feno­meen, dat de nei­ging heeft steeds groter te wor­den.

Het concept van deze avon­den heeft intussen vaste vorm gekregen. De her­den­king begin met een Eucha­ris­tie­vie­ring om 18.30 uur (lezingen van de dag: Jer. 20, 10-13, Ps. 18 (17) en Jo. 10, 31-42), waarna het heilig Sacra­ment wordt uit­ge­steld. Tijdens de uit­stel­ling wordt de kruis­weg gebe­den met toepas­se­lijke over­we­gingen voor deze avond. De staties van de kruis­weg wor­den afgewisseld met ge­tui­ge­nissen van chris­te­nen die in hun omge­ving een bloedbad tegen chris­te­nen hebben zien aanrichten: we hoor­den het ge­tui­ge­nis van Frederick Bahati en Joseph Mwatha Mwangangi uit Kenia, van de familie Ayyoub uit Syrië, van de familie Kogi uit Nigeria en van Aloysius Bay Rendra Wardhana uit Indonesië.

Gelukkig waren er ook deze avond weer veel mensen geko­men. Zij wer­den na ieder ge­tui­ge­nis uit­ge­no­digd om op te staan, van hun plaats te gaan en met een lichtje naar voren te komen als eerbe­toon aan de mar­te­la­ren en als uiting van het geloof dat het licht de duisternis zal over­win­nen.

Mgr. Jozef Punt was hoofd­cele­brant en samen met mgr. Adrianus van Luijn sdb heb ik gecon­ce­le­breerd en de preek gehou­den. Die homilie vindt U hier­on­der.

 

Homilie

Vervol­ging van de recht­vaar­dige

Nee, de lezingen van deze eucha­ris­tie­vie­ring
wer­den niet speciaal gekozen
voor deze avond van de mar­te­la­ren,
het zijn gewoon de lezingen van deze dag,
al is het allemaal ver­vol­ging
- van Jeremia , van Jezus -
wat de klok slaat.
Het had­den zoveel andere lezingen uit de heilige Schrift
kunnen zijn,
want de ver­vol­ging van de recht­vaar­dige
is een thema dat er vele malen terug­komt.
De profeten zijn ver­volgd,
Jezus werd ver­volgd,
de apos­te­len en de eerste leer­lin­gen
wer­den even­eens ver­volgd
en zo is het ook in de eeuwen erna gegaan.
En als het soms een paar eeuwen
wat stil leek geweest op dat gebied,
die ver­vol­gingen komen toch weer terug.

Mar­te­la­ren overal om ons heen...

Zo kon paus Paulus VI met enige verba­zing
de in 1886 gestorven Oegandese mar­te­la­ren
Carolus Lwanga en zijn metgezellen
heilig verklaren,
met woor­den als:
wie had kunnen denken
dat er nu weer mensen zou­den zijn
die zo in het voetspoor zou­den moeten tre­den
van de mar­te­la­ren van de eerste chris­ten­tijd.
Paus Paulus kon zich dat nog nau­we­lijks voor­stel­len,
maar intussen staan we daar niet ver­baasd meer van,
want de mar­te­la­ren zijn overal om ons heen:
In India, Pakistan en China, in het Midden Oosten en Afrika
en nog zoveel andere lan­den.
In Pakistan zitten alleen al 27 chris­te­nen vast
omdat ze de blasfemie-wet hebben overtre­den,
ze zou­den iets
tegen Allah, Mohammed of de Koran
hebben gezegd....
In India hebben hindoe-nationalisten
een katho­lie­ke school geplunderd
en vier Fran­cis­ca­nessen wer­den met hun rozen­krans
gewurgd en bijna gedood;
er zijn steeds meer moor­den op pries­ters in Mexico
en de Filippijnse presi­dent dreigt
de bis­schop­pen gevangen te zetten,
die kri­tiek hebben op zijn moord­da­dig drugsbeleid,
zomaar een paar berichtjes
van deze laatste dagen...

Pagina acht

Mis­schien dat we niet zo op ons netvlies hebben
hoeveel het er eigen­lijk ieder jaar zijn
want Mgr. Punt noemde het al zojuist:
er is weinig aan­dacht voor de chris­te­nen die sterven.
Het kan goed zijn dat de voor­pa­gina vol staat
met een bericht over een ter­ro­ris­tische aan­slag
met enkele doden
of over het trieste lot van de kin­de­ren van IS-strijders,
terwijl op die­zelfde dag
honder­den chris­te­nen zijn gestorven,
waarover je op pagina acht van de krant
hooguit enkele regels vindt,
als het er al in staat!
Waarbij wij als katho­lie­ken
al helemaal niet zo mee­tellen...

Wat ons als nieuws wordt gebracht
is een selectie
en sommige zaken wor­den uitvergroot
of geframed,
terwijl andere in de schaduw blijven
en nau­we­lijks zicht­baar zijn.

Een voetnoot en de Zoon van God

Maar Jezus zelf was in de men­se­lijke ge­schie­de­nis
ook niet meer dan een voetnoot
en Hij werd neer­ge­zet als een mis­da­diger.
Hij leefde in een uit­hoek van het Romeinse Rijk,
Zijn bestaan wordt - buiten de bijbel -
door Romeinse geschied­schrij­vers
slechts kort genoemd.
Hij was tenslotte geen man van positie en macht,
geen heerser of veldheer, geen ver­ove­raar.
Hij was de lij­dende dienstknecht van God,
maar voor wie in Hem gelooft is Hij:
de Mensen­zoon,
de Christus,
de Heer en Ver­los­ser,
de enig­ge­bo­ren Zoon van de levende God.

De ware veld­slag

Je zou het niet zeggen als je Hem ziet
- ver­volgd, gemar­teld, hangend aan een kruis -,
maar Hij heeft de ware veld­slag gewonnen,
de echte, meest fun­da­men­tele strijd geleverd :
Hij heeft de poort van het paradijs geopend,
de harten van miljar­den veroverd
en de levens van tal­loze mensen
diep­gaand beïn­vloed
met Zijn bood­schap van Liefde tot God
en liefde tot de naaste;
en tot op de dag van vandaag
zijn er jaar­lijks vele duizen­den mensen
die voor Hem hun leven geven
doordat ze trouw blijven aan hun geloof,
door dik en dun,
wat het ook kosten mag,
zelfs al is dat hun leven.

Dit is haar bood­schap!

En ze kunnen zeggen van de Kerk wat ze willen,
maar dit is haar bood­schap:
de liefde tot God, de liefde tot de naaste,
een leven in het voetspoor van Jezus
met de hulp van Zijn genade
en de kracht van de sacra­menten.

Nee, we kunnen het niet uit ons­zelf,
we kunnen het alleen wanneer we ons open stellen,
wanneer Hij ons mag ver­an­de­ren
in een werk­zaam instru­ment in Zijn hand
en dan kunnen we ook bergen ver­zet­ten,
zoals de levens van de mar­te­la­ren
van nu en van 2000 jaar chris­ten­dom
laten zien.

Frans van der Lugt

We hebben dezer dagen ook her­dacht
dat het vijf jaar gele­den was
dat pater Frans van der Lugt moe­dig,
zonder haat en zonder bitter­heid,
ver­zoe­ning zoekend
en hulp voor zijn mensen in Homs,
zijn leven gaf.
Twee kogels maakten een eind
aan zijn aardse bestaan.

Vetgemest

In onze samen­le­ving
is de gezapig­heid best groot.
We hebben alles al
en hebben niemand nodig;
velen zijn wil­loze slacht­of­fers
van het goede leven dat we lei­den:
stoor me niet, ik heb het wel goed,
zullen ze zeggen of denken.
Je leeft maar één keer
en het moet wel leuk zijn.
Offers zijn echt uit de mode.
We zijn een beetje “vetgemest”
Maar daarom moeten we eens te meer
waak­zaam zijn
en het voor­beeld van al die moe­dige mensen
voor ogen hou­den
die hun leven hebben gegeven
voor de waar­heid
die Christus is,
voor de weg die Jezus is,
voor het Leven dat we bij Hem mogen vin­den.

Vergeet de mar­te­la­ren niet...

Terug