Arsacal
button
button
button


Eenvoud en Dankbaarheid maken je leven mooi

Bavopenningen uitgereikt

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 23 oktober 2016
De beide gedecoreerden
De beide gedecoreerden
Interieur van de kerk van Wormerveer
Interieur van de kerk van Wormerveer

Zondag 23 oktober is missie­zondag. In Wormerveer werden twee parochianen met het ereteken van Sint Bavo onderscheiden vanwege hun verdiensten voor parochie en bisdom. Eén van beide onderscheiden dames was jarenlang lid en voorzitter van de Diocesane Missieraad en dat paste dus mooi op deze dag.

Mw. Anneke Donkers heeft zich als lid en voorzitter van de Diocesane Missieraad ingezet en heeft mee­ge­werkt aan het vinden van een nieuwe structuur. Daarnaast was zij de drijvende kracht achter de Vastenestafette, waardoor MOV groepen meer op elkaar betrokken raakten. Ook was zij actief in parochie­bestuur, caritas en oecumene.

Mw. Ria Brusche heeft zich vele jaren ingezet voor kindercatechese, communie- en vorsmelvoor­be­rei­ding, gezins­vieringen, het parochiekoor enz. De laatste jaren was zij verant­woor­de­lijke voor coördinatie van alle werk­groepen en vrij­wil­lig­ers rond de liturgie, deed veel bezoekwerk en zij verzorgt namens de parochie de contacten rond uitvaarten.

In Wormerveer zijn zeker nog heel wat andere vrij­wil­lig­ers die zich soms al zeer veel jaren inzetten voor de parochie. Ook hen allen heb ik graag meegenomen in het dankwoord dat ik tot de beide dames heb gesproken.

In de Mis is ook bijzondere aandacht besteed aan het thema van deze Missie­zondag waarop we bijzonder bidden en collecteren voor de kerk in ont­wik­ke­lings­lan­den.

Tevens heb ik de parochianen iets gezegd over de situatie waarin zij verkeren. De priester die er is aangesteld gaat op termijn de parochie verlaten en we zijn bezig met de voor­be­rei­ding van de toekomst daarna. Daarbij moet ook de goede samen­wer­king van de ver­schil­lende parochies worden bevorderd.

HOMILIE

Dat is toch geen dank­baar­heid?

Dank­baar­heid is iets heel goeds,
maar de vraag is natuurlijk:
waar ben je dankbaar voor?
“God, ik dank U,
dat ik niet ben als de rest van de mensen:
rovers, onrechtvaardigen, echtbrekers,
of ook als die tollenaar daar”,
zegt de Farizeeër in het evangelie vandaag.
De zogenaamde “dank­baar­heid” van deze man
is eigenlijk gewoon een vorm van zelfingenomenheid,
van hoogmoed en minachting voor andere mensen.
Dat is natuurlijk helemaal geen dank­baar­heid:
die man zet alleen zichzelf in het zonnetje:
hij heeft het allemaal zo goed gedaan,
híj vast tweemaal per week,
híj geeft zo verschrikkelijk veel weg:
God ik dank U
dat ik zo geweldig ben!
Die man bidt ook eigenlijk niet echt tot God,
hij aanbidt zichzelf,
hij vindt zichzelf zo fantastisch,
daar kan niemand aan tippen.

Dank­baar­heid maakt je eenvoudig

Echte dank­baar­heid is nu juist precies
helemaal anders.
Echte dank­baar­heid maakt je klein en eenvoudig.
Iemand die dankbaar is
ziet met een scherp oog
niet de fouten en zonden van andere mensen,
maar de grote, geweldige gaven
die hem- of haarzelf ten deel zijn gevallen,
die ziet dat het allemaal geen eigen verdiensten zijn,
die beseft heel goed
dat het allemaal heel anders had kunnen lopen,
die leeft met in zijn hart een gevoel van:
Heer, waar heb ik het aan verdiend?
Goede God wat hebt U mij gezegend,
mij bewaard en gespaard,
wat mooi! Wat een geweldig cadeau
is mijn leven van U.

Oordelen of liefhebben

Maar bij die Farizeeër uit het evangelie
kwam er nog iets anders bij:
doordat die man zo vervuld was van zichzelf
had hij ook geen liefde voor anderen.
De andere mensen beschouwde hij als minder­waar­dig,
afval en troep,
mensen die er een zooitje van maken.
Zijn manier van kijken naar anderen
was dus niet vanuit de liefde,
want liefde is geven,
er voor een ander zijn,
liefde is uit jezelf treden,
niet om jezelf heen blijven cirkelen,
maar de ander centraal stellen.
Niet voor niets is de liefde de kern van ons geloof
en zegt Jezus zelf
- en dat heeft Hij ons ook voorgedaan -:
“Niemand heeft groter liefde,
dan hij die zijn leven geeft...”.

Nederigheid en liefde hangen dus samen;
als je niet al te hoog over jezelf denkt,
niet arrogant bent maar eenvoudig,
dan weet je ook dat alles wat je hebt en kunt
je maar gegeven is:
uit­ein­de­lijk is het fundamenteel
niet je eigen verdienste,
ook al heb je met de genade mee­ge­werkt;
een ander heeft die kansen misschien niet gekregen
en je hebt zelf alle reden om dankbaar te zijn.
In eenvoud en dank­baar­heid levend,
kun je met liefde naar anderen kijken.

De kunst om Gods gaven te zien

Natuurlijk is het ook een kunst om die gaven te zien.
Sommige mensen zien alleen maar de negatieve dingen,
voor hen is het glas van hun leven
altijd half leeg;
en er zijn ook de nodige mensen
die wel heel erg veel te dragen krijgen,
voor wie het leven niet gemakkelijk is geweest.
Uit­ein­de­lijk kan alleen je geloof
en een groot vertrouwen
je helpen en sterken om dankbaar te leven
en Gods goede gaven te zien,
zelfs als het allemaal niet zo goed gaat.
Maar misschien dat je zelfs als je veel problemen hebt gehad,
veel tegenslag en verdriet,
toch die rode draad kunt ontdekken
- al is die een beetje vuil geworden -,
die rode draad
van Gods Voorzienigheid
die door ons leven loopt.
Haal de mooie dingen naar voren, naar boven,
blijf je ze­ge­ningen tellen.

Wat voor cadeaus?

Er was eens een kind
dat op zijn verlanglijstje altijd
de mooiste en duurste cadeaus zette.
Dat kind werd keer op keer teleurgesteld
en iedere Sinterklaas en iedere verjaardag
stond in het teken van teleur­stel­ling
omdat het allemaal weer zo was tegen gevallen.
Een ander kind verwachtte heel weinig
en het kreeg altijd meer dan het vroeg.
Ieder cadeau was weer een verrassing.
Zo hangt dank­baar­heid niet alleen af van wat je krijgt,
maar ook van hoe je het ontvangt.

Echte dank­baar­heid maakt je gelukkig,
echte dank­baar­heid maakt je tevreden en blij.
Tegelijkertijd voel je je dan eenvoudig en klein,
want je hebt het niet zelf bewerkt,
het is je gegeven.

Eenvoudig en samen

Bij heel veel dingen in het leven merk je
dat ze mooier zijn als je ze samen
met anderen kunt beleven
en voor alle dingen geldt
dat ze mooier zijn
als je ze samen met God kunt beleven,
en dat kan als je eenvoudig leeft met dank­baar­heid.

De tollenaar in de tempel
had een heel eenvoudige dunk van zichzelf;
hij vond niet dat hij recht had
op grote cadeaus;
hij vond eigenlijk dat hij niets verdiend had
en durfde zijn ogen niet eens op te slaan.
Die man kon gelukkig en tevreden huiswaarts gaan,
want de Heer gaf hem alles wat hij nodig had;
hij zou altijd blij zijn om wat God hem zou geven
want die man had de houding om te kunnen ontvangen.

Graag bid ik vandaag
dat wij allemaal zo mogen kunnen leven:
in een geest van dank­baar­heid,
dat is eigenlijk bijna automatisch
een geest van eenvoud, van vertrouwen en liefde.
AMEN

Terug