Arsacal
button
button
button


Wat voor toekomst voor onze parochies?

Kerkbesturendag rond notitie 'Kerk in een verander(en)de samenleving'

nieuws - gepubliceerd: zaterdag, 4 februari 2017
de inleidingen vonden plaats in twee groepen: de zaal van het bisschopshuis
de inleidingen vonden plaats in twee groepen: de zaal van het bisschopshuis (foto: dr. Bart Putter)
Wat voor toekomst voor onze parochies?
(foto: dr. Bart Putter)
De econoom tijdens zijn inleiding
De econoom tijdens zijn inleiding

Zaterdag 4 februari was er in en rond de Haarlemse Sint Bavo kathedraal een dag voor de kerk­bestuursleden rond de nieuwe gespreksnotitie van het bisdom ‘Kerk in een verander(en)de samenleving’. De opkomst was veel groter dan verwacht.

Die notitie gaat over de toekomst van de parochies: wanneer is een parochie vitaal genoeg om door te gaan? Hoe kunnen we de parochie levens­krachtiger maken, maar ook: wanneer moet een kerk sluiten? Voor de kerk­bestuursleden was het tegelijk een dag om te proeven van de nieuwe editie van de kerk­besturen/management cursus, die het bisdom in samen­wer­king met KSBW voor de derde keer verzorgt.

Oor­spron­ke­lijk zou de dag in Heiloo zijn, maar daar was de lokatie uiteindelijk te klein, zodat moest worden uitgeweken naar de Haarlemse kathedrale basiliek. Zo'n 165 kerk­bestuursleden hadden zich aangemeld. Dat was eigenlijk Voorzienigheid: voor iedereen was het een goede ervaring om een dagje kennis te maken met de nieuwe ruimten onder de kathedraal en in het bisschopshuis daarnaast.

De dag begon met de Eucha­ris­tie­viering in de kathedraal, waarbij ik onderstaande homilie heb gehouden bij het evangelie van de dag (Mc. 6, 30-34).

 

Homilie

Druk, druk, druk

Het was een prima evangelie
voor drukbezette mensen,
die woorden die we zojuist hebben gehoord.
Het bekende “druk, druk, druk”
gold blijkbaar ook wel voor Jezus en Zijn leerlingen:
zij hadden zelfs geen tijd om te eten
en als zij zich even terugtrekken,
weten de mensen
hen toch weer in groten getale te vinden:
Jezus ging aan land
en zag een grote menigte;
weer wordt een beroep op Hem en de leerlingen gedaan,
waar Jezus zich niet aan kan of wil onttrekken.

Herkenbaar

Het lijkt me dat dit evangelie
over die drukke Jezus en Zijn apostelen
met al die verschillende mensen om hen heen
en volop beweging,
voor ons wel herkenbaar is.
Ons eigen leven is vaak zo.
Op allerlei gebied
doen wij een veelheid aan indrukken op
en alles moet snel:
veel en vlug,
dat is ons leven, onze maat­schappij.

 

Saartje

Velen van ons leven met drukke agenda’s,
in een baan wordt veel van je verwacht,
mensen moeten langer werken
we moeten productief zijn,
altijd in beweging
en we zijn altijd bereikbaar,
kijken om de paar minuten
op onze telefoon.
Zelfs de kinderen en kleinkinderen
zitten allemaal op drie clubs
en leven bij hun agenda.
Als ik dan nog eens aan Saartje denk
in de keuken van de burge­mees­ter,
die Bromsnor en Swiebertje
van koffie voorzag!
Of als we nog eens denken
aan onze groot- of overgrootouders,
maar een honderd jaar terug,
die kwamen misschien zelfs het dorp nooit af
en lazen naast hun kerkboek
hooguit de krant.
Ja, is er veel veranderd.

Eenzaamheid

We zijn voortdurend on line,
er is veel digitaal contact,
tegelijk is er minder tijd
voor per­soon­lijk contact in ‘real life’.
Nog nooit is eenzaamheid
zo’n groot probleem geweest als nu.
Gebrek aan contact is zelfs
dé reden
waarom mensen
het leven niet meer zien zitten.
Euthanasie en stervenshulp
zijn dus ergens ook het failliet
van onze samenleving.

Het leven is veranderd,
we zijn druk,
maar er is minder tijd
voor per­soon­lijke aandacht.

Zappen

Tegelijk is het voor mensen moeilijker
om een vast stramien aan te kunnen.
We zijn aan afwisseling gewend geraakt.
We krijgen minder gemakkelijk mensen
voor verenigingen of vaste taken
en stabiele “commitments”,
zoals een huwelijk
vragen veel meer aandacht en zorgvuldigheid,
omdat ze minder vanzelfsprekend zijn.

We zijn we gewend om weg te “zappen”
als iets saai wordt.

Hoe sluit ik aan?

Dit alles maakt dat onze inzet
voor geloof en kerk
niet zo gemakkelijk succesvol is.
Het is een voortdurend zoeken
naar een antwoord op de vraag:
hoe kan ik gewone mensen,
kinderen, jongeren, gezinnen, ouderen
trekken naar een stukje bezinning
en verdieping,
naar een ontmoeting met de Heer?
Hoe sluit ik aan op hun mogelijkheden,
bij hun belevingswereld en interesse,
hoe kan ik hen afhalen waar ze staan
om hen vandaar mee te nemen met de woorden:
“Komt nu eens mee naar een eenzame plaats...”.

Minder

En daar komt natuurlijk bij
dat wij met minder mensen zijn dan vroeger,
minder priesters, minder vrijwillige krachten
en minder mensen die gelovig gevormd zijn.

Is dit alles?

Jezus heeft begrip voor het feit
dat wij in een hectische wereld leven.
Hij leeft zelf in een hectiek
van voortdurend menigten mensen om Hem heen
en steeds weer andere gebeur­te­nissen
en ziet er naar uit om met Zijn apostelen
alleen te zijn in een tijd van rust en bezinning,
een tijd van gebed.
Dat is een verlangen dat wel leeft
bij mensen van onze tijd.
Als het even stil valt,
als er even een vacuüm ontstaat,
vraagt ook de mens van nu zich af:
“Is dit alles?”

Wie met een auto langs de snelweg raast,
neemt maar enkele aspecten in zich op
van wat zich langs de weg bevindt,
niet veel en niet diep;
wie ditzelfde traject zou lopen,
beleeft dat traject volkomen anders.
Het is niet voor niets dat zoveel mensen
de Camino lopen
nar Santiago de Compostela

Bezinning en kijk om je heen

Jezus zelf houdt bij Zijn drukke werkzaamheden
voor ogen dat het nodig is
om er even uit te breken,
de stilte op te zoeken.

Jezus zoekt en verlangt
naar de eenzaamheid en de rust,
Hij gaat daarvoor naar een bepaalde plaats,
maar daar wacht Hem die grote menigte
en dan begint Hij toch maar weer
uitvoerig te onderrichten,
want Hij heeft medelijden met hen,
ze zijn als schapen zonder herder.

Het is voor ons niet anders:
we hebben zelf die stilte en bezinning nodig
en we moeten dan ook weer om ons heen kijken
naar de vele mensen die ergens toch zoekende zijn.

Niet alleen om krimp

Het gaat vandaag dus niet alleen om krimp,
om het sluiten van kerken, om financiële problemen
en schaalvergroting.
Het gaat om het evangelie,
om het leven van Jezus
en Zijn sacramenten,
om geestelijke voeding en spirit
voor onze weg.
En het gaat erom
hoe we structuren en plaatsen kunnen scheppen
waar dat evangelie
aantrekkelijk wordt beleefd en doorgegeven,
zodat het ook naar nieuwe mensen
uit kan stralen.

Verbreden

Het laatste wat we zouden moeten doen
is dus ons af te sluiten
in onze groep, onze mensen, ons dorp.
Deze dag is ook een oproep
om een open gemeen­schap te zijn
waar nieuwe mensen aansluiting kunnen vinden
en welkom zijn.
Daarvoor moeten we in onze tijd
de eigen gemeen­schap vaak verbreden.
Het gaat erom samen kerk te zijn,
een levende, hartelijke, uit­no­di­gende,
katholieke kerk!
AMEN.

Terug