Arsacal
button
button
button


Je mocht het doen...

Deken Moltzer 25 jaar priester; Piet Steur 12½ jaar diaken

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 24 september 2017
Op weg naar de receptie met de jubilarissen
Op weg naar de receptie met de jubilarissen
Een hele drukte bij de receptie
Een hele drukte bij de receptie
deken Moltzer met collega-deken Cassee (l.)
deken Moltzer met collega-deken Cassee (l.)

Zondag 24 september was er groot feest in de Sint Christoforus parochie in Schagen: pastoor-deken Eduard Moltzer vierde zijn 25 jarig priesterjubileum, diaken Piet Steur het koperen jubileun van zijn diaken­wijding. Na afloop van de Feestelijke Mis was er een receptie waar velen, waaronder bisschop Jozef Punt de feestelingen kwamen feliciteren.

Bij de Eucha­ris­tie­viering waren veel priesters en diakens aanwezig. Uit de regio waren past. Ignas TIlma en de diakens Toon Jorink en Hans Bruin er. Natuurlijk assis­teerde catechiste Monica Wildeboer bij de viering. Collega-deken Ton Cassee en mgr. Joop Stam waren er om te concelebreren evenals oud-pastoor jan van der Stok, past. Eric van Teijlingen en de priester van de Tamil-gemeen­schap die in Schagen hun vieringen heeft. Ook in de kerk waren verschillende priesters aanwezig. Het Sint Gregorius parochiekoor zong een fraaie meerstemmige Mis.
Aan het begin van de viering kreeg deken Moltzer een bloemenslinger omgehangen van de Tamil­ge­meen­schap die hem ook hartelijk toesprak tijdens de receptie. Het is een teken van de betrokkenheid van de pastoor ook bij de Tamils. Ook vanuit de 'gewone'parochianen was er veel hartelijke dankbaarheid voor de inzet van de pastoor en de diaken.

Tijdens de viering heb ik de volgende homilie gehouden.

HOMILIE

Niet van het laatste uur

Wat zouden deken Eduard Moltzer
en diaken Piet Steur
voor werkers in de wijngaard zijn?
Nee, ze zijn niet van het allerlaatste uur,
want ze kunnen vandaag een jubileum vieren
dat toch wel getuigt
van heel wat jaren van inzet:
Piet Steur 12,5 jaar als diaken,
zeer gesteund door zijn echtgenote Solveg,
Eduard Moltzer 25 jaar als priester.
Bij de wijding van beiden mocht ik aanwezig zijn,
Piet Steur mocht ik voor de wijding aan de bisschop presenteren
en Eduard Moltzer heb ik destijds als collega-priester
mee de handen mogen opleggen.
Ik vind het dus bijzonder en mooi
dat ik vandaag dit feest mee kan vieren,
nu we allemaal samen
dit koperen en zilveren jubileum
dankbaar mogen gedenken.

De last en de hitte

Als we midden in ons werk zitten,
vallen vaak de minder leuke dingen op:
“de last van de dag en de brandende hitte”,
zoals die werkers in de wijngaard dat noemen.
We herkennen dat allemaal wel:
er zijn momenten of perioden
in de opvoeding, in een relatie,
op het werk, met de gezondheid,
met familie en ga zo maar door,
dat het allemaal niet zo simpel is,
dat de last weegt en het uitzicht ontbreekt
of gewoon dat het allemaal wel erg druk is.

Omzien....

Maar als we jaren later nog eens omzien,
terug kijkend op ons leven,
dan zie we vooral een grote lijn,
pijn wordt minder scherp, vreugden lichten op,
we zien een proces van groei en rijping, perspectief,
dat we ergens doorheen zijn gekomen
en we zien dan ook vaak meer de mooie dingen.
Dezelfde moeder die had gezucht onder de drukte
van een baan en een jong gezin,
keek later terug en zei:
Wat was dat toch een mooie tijd!

Dankbaarheid komt dan in ons hart:
we ervaren dat het ons gegeven was:
tot hier heeft de lieve Heer me geleid,
me bewaard en me kracht gegeven
en wat mooi dat ik dit heb mogen betekenen.

Geen prestatie... een cadeau

Zo’n dag is het vandaag.
Dit is een dag waarop we
heel veel mooie gaven zien
die God heeft gegeven.
De jubilarissen kunnen aan vele gebeur­te­nissen denken,
mensen die op hun weg gekomen zijn,
wat ze hebben mogen betekenen
in vreugde en verdriet van mensen
maar ze gedenken op deze dag toch allereerst
de bron waaruit heel veel is voortgekomen:
de gave van hun wijding tot priester en diaken.
Die wijding was en is niet iets wat ze hebben bereikt,
het is geen prestatie om trots op te zijn,
het is allereerst een cadeau,
niet eens verdiend zozeer
en ook niet zozeer voor henzelf
maar dit geschenk is een dienstwerk
dat heel hun verdere leven
heeft gekleurd en bepaald.
Het maakte hen tot wie zij zijn:
priester, diaken voor God en de mensen.
Daarom zijn wij allemaal
betrokken in hun dankbaarheid.

Roeping

Misschien dat mensen van buiten
er soms heel anders tegen aan kijken,
maar ik denk dat jullie allen
en de jubliarissen het kunnen beamen:
het is een prachtige roeping.
Ik denk dat jullie - net als ik - zullen zeggen:
ik zou met niemand willen ruilen.
Natuurlijk, het moet je roeping zijn,
anders kun je deze weg niet gaan,
het is niet voor iedereen;
het is en blijft iets moois,
een genade, die wij samen mogen vieren.

Ik mocht het doen

Iedereen die hier in de kerk zit
heeft van God een roeping gekregen
en dat is altijd een prachtig cadeau;
we voelen dan bij iets wat we doen :
Dit hoort bij mij,
dit is mijn ding,
het geeft vervulling,
zo moet het zijn.
Natuurlijk zien we dat niet altijd
en niet alles is even leuk en aardig.
Ook een priester of diaken
heeft zijn zware, moeilijke dagen,
net als wij allen.
Dan ervaren we de last en de hitte van de dag.
Dat hoort erbij.
Maar het moment moet dan ook weer komen,
dat je zegt:
Ik ben dankbaar dat ik het mocht doen,
dit is mijn roeping.

De werkers van het eerste uur

Dat is precies wat die werkers in de wijngaard
moesten leren.
De werkers van het eerste uur
gingen kijken en vergelijken.
Ze waren jaloers op degenen
die minder hadden gedaan
en toch dezelfde beloning kregen.

Overigens was die denarie
het bedrag dat je in die tijd nodig had
om er met je gezin van te kunnen leven.

Anders kijken

Die werkers van het eerste uur
hadden er ook anders naar kunnen kijken:
zij waren als eerste uitgekozen om te mogen werken,
dat was natuurlijk een stukje erkenning
van hun kwaliteiten.
Staan wachten op de markt
in de hoop dat er iemand komt die je huurt,
is ook niet aantrekkelijk.
Die werkers van het eerste uur
waren de besten, de sterksten,
zij waren er meteen al uitgepikt.

De minsten eerst

Wat die heer van de wijngaard dan doet is
dat hij de zwaksten toch dezelfde eer
en een kans en een bestaan geeft;
zij komen als eersten aan de beurt,
die heer wil dus dat de anderen dat zien.
Zo is God, zo is Jezus: Hij is er allereerst
voor de zwakken en de kleinen
en nodigt ons uit dat te zien
en zelf ook om te zien naar
en kansen te geven aan
wie arm zijn en zwak,
wie in de mindere positie zijn.

Wij zijn dus allen geroepen om
als de heer van die wijngaard te zijn
en onze liefde te laten uitgaan
naar kwetsbare mensen.
Dat geldt zeker voor een priester of diaken,
die Jezus te­gen­woor­dig mag stellen in de gemeen­schap.

Nog goede jaren...

Van harte wil ik jullie, Eduard en Piet,
daarom feliciteren met deze dag,
met deze mooie roeping
en ik bid en we bidden allemaal vandaag
dat de Heer van de wijngaard
jullie dienstwerk
mag blijven zegenen en vruchtbaar zal maken,
en jullie nog goede jaren zal geven.
AMEN.

Terug