Arsacal
button
button
button


Wat maakt je blij?

150 jaar Dionysiusparochie

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 8 oktober 2017
onthulling van het naambordje
onthulling van het naambordje
Op het kerkhof, rechts wethouder Gido Oude Kotte
Op het kerkhof, rechts wethouder Gido Oude Kotte
met priesters en misdienaars, links deken Eduard Moltzer
met priesters en misdienaars, links deken Eduard Moltzer

Op zondag 8 oktober was ik in de H. Dionysius­parochie in Heerhugowaard voor de viering van 150 jaar parochie. Het was een mooi feest, dat een feestjaar inluidt. Na de druk bezochte Mis werd een gedenkplaat gezegend met de namen van de priesters die uit de parochie afkomstig zijn, onthulde wethouder Guido Oude Kotte de naamborden van het nieuwe Dionysiuslaantje, bewonderden we de nieuwe bestrating en werden het gerestaureerde priestergraf en kruis gezegend.

Het is duidelijk dat de Dionysius­parochie een levende gemeen­schap is: er waren tientallen kinderen voor de kinderwoorddienst, de KISI-kids zongen, evenals de koren Spirit en het gemengde koor (dat vijftig jaar bestaat). Veertien misdienaars en acolieten dienden aan het altaar. Na de feestelijke Mis, waarin behalve pastoor Frank Domen ook parochiezoon Luis Weel concelebreerde en diaken Eelke Ligthart assis­teerde, was er een receptie voor de parochianen en eigen activiteiten voor de kinderen en jongeren. Aan het einde van de Mis was deken Eduard Moltzer er om te feliciteren.

Bij gelegenheid van het jubileum zijn twee fraaie magazines uitgegeven "150 jaar Dionysius­parochie" en "Priesterzonen", dat laatste met een beschrijving van het leven en werk van de priesters die uit de parochie afkomstig zijn en een overzicht van de zusters en broeders (religieuzen) voor zover die bekend waren.

HOMILIE

Proficiat!


Allereerst wil ik U allen
van harte feliciteren
met het 150 jarig bestaan
van de parochie!  

Andere tijden...


In die 150 jaar is veel gebeurd,
toen de parochie werd gesticht
bewogen de mensen zich voort in een koets
of te paard of te voet
en veel mensen kwamen het dorp niet af
of alleen bij hoge uitzondering;
van wat er in andere landen gebeurde,
hoorde men hooguit iets uit een krant,
het leven was sober, eenvoudig
en de meeste mensen hadden niet meer
dan lager onderwijs, de basis­school.
Er waren meer ziektes, minder goed eten
en de mensen werden niet zo oud.

En ze voelden zich mede daardoor
veel meer afhankelijk
van Gods voorzienigheid.
Dat iemand niet in God geloofde,
kwam toen haast niet voor
en bijna iedereen ging naar de kerk
en vrijwel niemand zou vergeten
om thuis en in de kerk
van harte te bidden.

 

Vreugde


Dat zie je nu nog in Afrika
en sommige andere armere landen.
Mensen die daar weleens zijn geweest,
komen terug onder de indruk van het geloof
en vooral van de blijheid, de vreugde van de mensen.
De mensen zijn er niet zo rijk
maar er is een blijheid die we hier niet meer kennen.
Ze dansen en zingen en springen van vreugde!

Terwijl je toch zou denken
dat je blij en gelukkig bent
als je rijk bent
en niets te klagen hebt.
Maar zo is het dus niet!

Wanneer ben je blij?

Want wanneer is er blijheid, echte vreugde in ons hart?
Wat maakt ons gelukkig?
Is het niet zo dat iets kleins en gewoons
ons al blij kan maken:
de glimlach van een kind....
Ik hoor mensen weleens zeggen
dat ze blij worden
van de kinderen die zingen in de kerk,
de Kisi-kids bij­voor­beeld,
of op een andere manier
bijzonder bij de viering worden betrokken.
Een kind dat voor Moederdag
iets heeft gemaakt,
geeft vreugde,
al is het iets eenvoudigs.
Maar als iemand de hoofdprijs in de Staatsloterij wint
(of in een andere grote loterij)
heeft hij psychologische begeleiding nodig,
al willen heel veel mensen zo’n prijs juist graag hebben!

Eenvoud en kleine dingen...

Waarom geven die kleine dingen
zoveel vreugde?
Ze geven vreugde omdat ze eenvoudig en menselijk zijn,
eerlijk en oprecht,
zonder verborgen bedoelingen,
zonder heerszucht of gemene spelletjes.
In een kind is ook het geloof
nog natuurlijk en spontaan.
In die kleine, mooie dingen die vreugde geven,
ontdekken we wat in ons leven waardevol is.

Vreugde is er als we waarde hechten
aan de diep-menselijke dingen
aan de liefde, het geloof en de hoop,
die zich uiten in allerlei kleine dingen,
bij­voor­beeld in wat je kunt betekenen
voor elkaar.

Een mooie gemeen­schap

Als we het leven goed en mooi beleven
dan kunnen we samen ook
een mooie gemeen­schap zijn,
een kerk, een parochie,
een gemeen­schap van mensen
die geloven in Jezus
en vrede kennen in hun hart.

Wat geeft vreugde?

Wat is er met die mensen in Afrika bij­voor­beeld,
dat hun zoveel vreugde geeft?

Het is zo gewoon

Wij zijn er aan gewend
dat we eigenlijk alles hebben.
We komen geen voedsel tekort,
we hebben mooie kleren aan,
we hebben geld, vakanties en een baan
tenminste de meesten van ons,
niet iedereen, want ook in onze samenleving
is er armoede, vaak verborgen.

We zijn geneigd om al die materie normaal te vinden,
we hebben er recht op ,
het is vanzelfsprekend.
Maar dat is het natuurlijk eigenlijk niet.
Alles wat we hebben is ons toevertrouwd,
het is ons gegeven,
niets is vanzelfsprekend
en morgen kan alles anders zijn.

Een cadeau

Als we in vreugde willen leven
en met God verbonden willen zijn,
dan kun je maar beter eenvoudig zijn.
Zie iedere dag als een cadeau,
beleef je leven als geschenk;
zie dat je geen recht hebt op voorspoed en geluk,
vraag dat je tegenslag met liefde zult dragen,
biedt je moeilijkheden Jezus aan
die voor ons Zijn kruis kwam dragen.
We zitten niet goed
als we het als ons recht zien
dat we het goed hebben
en het God verwijten
als we tegenslag krijgen.
We zouden daarentegen moeten leven
met heel veel oog
voor alle cadeautjes die God ons dagelijks geeft;
dank God voor de zon, voor de kerk,
voor de bomen, voor de liefde en hartelijkheid
van mensen, voor alles;
kortom, leef in dankbaarheid
en zie alles als een gave, een cadeau
dat ons is toevertrouwd.

Ze hadden alles!

Want dat was de fout die Jezus verwijt
aan de wijnbouwers
in het verhaal dat Hij vandaag
in het evangelie vertelt.
Zij hadden een prachtige wijngaard
toevertrouwd gekregen,
alles was voorzien:
een heining, een wijnpers, een wachttoren,
alles compleet.
Maar die wijnbouwers zagen het niet als een gave,
ze zagen niet dat ze iemand dankbaar moesten zijn,
ze zagen alleen hun eigen recht en voordeel
en behandelden alle mensen
die de eigenaar van de wijngaard hen zond
om reken­schap te geven,
op een vreselijke manier.

We hebben zoveel

Zo is het met ons mensen in deze tijd
ook wel heel vaak.
We hebben zoveel moois gekregen,
alles is prachtig voorzien,
maar mensen waarderen het niet,
ze zien het niet als een gave,
ze zijn trots op zichzelf en hun werk,
maar niet dankbaar aan God.

Het evangelie laat ons horen
dat het slecht afloopt met die wijnbouwers
het is alsof het evangelie ons wil zeggen:
je hebt alles gekregen,
geef aan God je dankbaarheid,
loop Hem niet voorbij,
leef daardoor zelf in een vreugde
die in onze maat­schappij zeldzaam is geworden.

Ja, er is in 150 jaar veel veranderd,
maar God is dezelfde gebleven.

Vreugde en dankbaarheid

Laten wij die vandaag
dit mooie feest mogen vieren
van 150 jaar parochie
met eenvoud van hart
in vreugde en dankbaarheid leven.
Proficiat!  

Terug