Arsacal
button
button
button


Een verborgen priesterfeest

Pastoor Hendriks veertig jaar geleden gewijd

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 15 oktober 2017
Pastoor kan. dr. Guus Hendriks tijdens de ontvangst in het Josephhuis
Pastoor kan. dr. Guus Hendriks tijdens de ontvangst in het Josephhuis

Hij wilde eigenlijk niet dat er bijzondere aandacht aan zou worden besteed, vierde het wel in zijn hart met de Heer. Toch was er op zondag 15 oktober een mooie, feestelijke heilige Mis en waren er felicitaties. En toen het hem zo overkwam, heeft hij het welwillend aanvaard: pastoor dr. Guus Hendriks is veertig jaar priester.

Onverwacht

In de Sint Josephkerk in Haarlem vond deze ochtend de gedachtenis van dit jubileum plaats. De pastoor was erg hees, dus het kwam goed uit dat ik er was om hoofd­cele­brant te zijn, maar geleidelijk werd zijn stem al weer beter. Het was een Gregoriaans gezongen Mis met assistentie ook van diaken André Weijers. Na afloop was er een bijeenkomst in het Josephhuis naast de kerk waar de jongeren­ge­meen­schap is gehuisvest. Daar was iedereen in de gelegenheid om de jubilerende pastoor de hand te drukken. Voor de meeste kerk­gangers was alles onverwacht: de pastoor had tevoren niets aan willen kondigen!

Vrijlating

Tijdens de H. Mis is natuurlijk ook bijzonder gebeden voor de vrijlating van de in Nigeria ontvoerde pastoor Maurizio Pallù, die jaren pastoor is geweest in de H. Johannes de Doper­parochie, die onder het gebied valt waarvan de jubilaris pastoor is.

Proficiat!

Van harte feliciteren we pastoor en ere-kannunik dr. Guus Hendriks met dit jubileum en wensen hem Gods zegen en alle geluk, wijsheid en vreugde toe voor zijn werk als priester in de Sint Joseph­parochie.

HOMILIE

Afgewezen

Niemand vindt het leuk
afgewezen te worden.
Je voelt je dan niet goed
en je krijgt gemakkelijk het gevoel
dat je er zelf niet mag zijn.
Als we afgewezen worden
hebben we de neiging
om maar in een hoekje te kruipen.


Dat gebeurt ook
met de dienaren in het evangelie van vandaag:
ze worden afgewezen.
En toch stuurt de Heer hen dan
opnieuw erop uit,
langs de wegen
en de hoeken van de straten
moeten ze gaan.
Dat heeft iets te zeggen aan ons,
mensen van deze tijd
die geloof en kerk lijkt af te wijzen.
En ook veel ouders hebben dat
natuurlijk meegemaakt:
dat het geloof dat ze vóór-leefden,
niet door de kinderen werd overgenomen.

Een kostbare schat in aarden vaten

Maar natuurlijk wil ik graag vandaag
allereerst uw pastoor feliciteren.
Vandaag veertig jaar geleden
werd hij priester gewijd
en daarmee werd hem
een kostbare schat toevertrouwd:
de viering van de heilige Eucha­ris­tie.
Dit is een dag
van dankbaar gedenken,
want God heeft de Eucha­ris­tie
in de handen van ons,
nietige, zwakke mensen gelegd.
Hij heeft die ook
aan deze priester toevertrouwd.

Wij mensen zijn allemaal klein en breekbaar,
zondig en begrensd.
We den ken vaak genoeg:
Wie ben ik nu helemaal
of zelfs misschien soms: Mag ik er wel zijn?

Zegeningen

En toch heeft God aan mensen
Zijn grootste schatten toevertrouwd
en blijft Hij dat doen.
Niet alleen aan priesters,
maar ook aan ieder van ons.
We hebben meer om dankbaar voor te zijn,
dan ons spontaan te binnen valt.
Tel je zegeningen!

 

Een vreugde

Een priester wordt erop uitgestuurd,
als herder en dienaar van Christus Koning.
Soms vallen dingen hem zwaar
en moet hij door afwijzing
en allerlei moeilijkheden heen.
Toch mag er bij alle kruisen en kruisjes
tegelijk een vreugde zijn,
omdat we een schat bezitten
die niemand weg kan nemen.
Die schat en die vreugde van ons geloof
geven ons kracht
om er na tegenslag en afwijzing
toch maar weer op uit te gaan.

Dat geldt voor de priester
- en zijn schat is op bijzondere wijze
de heilige Eucha­ris­tie -
en dat geldt ook voor ons allen.

Onze schat

Natuurlijk hoop ik
dat die Eucha­ris­tie
ook Uw bijzondere schat mag zijn,
al kan lang niet iedereen
iedere dag naar de Mis.
Dat is ook niet erg
als we onze dagen beleven
vanuit de Mis en de communie
en weer - aanbiedend en offerend -
naar de Eucha­ris­tie toe.
Die bron is er in ons leven
en die is belangrijk.

Weer erop uit

We zien om ons heen
dat mensen hun schouders ophalen,
zich storten op hun werk
of andere materiële zaken,
of zelfs ronduit agressief zijn naar geloof en kerk,
zoals de genodigden
in het evangelie van vandaag.
Maar dan gaan we toch gewoon verder,
dan gaan we er weer op uit,
naar de hoeken van de straten
om het geloof door te geven
en mensen te roepen en begeleiden
naar de heilige Eucha­ris­tie.

Door verkondiging,
als biechtvader
en door het eerbiedig vieren
van de heilige Eucha­ris­tie
heeft pastoor Hendriks
die bood­schap en die uit­no­di­ging doorgegeven.

Ze werden afgewezen

“Het Rijk der hemelen gelijkt op een koning...”.
De gelijkenis die Jezus vertelt
gaat natuurlijk over God.
God is die koning die dat bruiloftsfeest geeft
en de dienaars die Hij uitstuurt
zijn de profeten
die Gods uit­no­di­gende woorden
tot het uitverkoren volk van God
moeten richten
maar er werd niet geluisterd,
ze werden afgewezen
en toen is Jezus maar
naar tollenaars en zondaars gegaan,
niet de besten misschien,
maar wel mensen die in hun eigen leven
de gebrokenheid van hun bestaan
hadden ervaren.

Mensen toch bereiken

Soms moet er in het leven van mensen
iets fout gaan,
iets heftigs en diepingrijpends gebeuren
om hun hart open te laten gaan
voor de genade.
Als wij mensen niet kunnen bereiken
met een goed en gelovig woord,
moeten we niet vergeten
dat God er ook nog is
en dat Hij - net als in dit evangelie -
nieuwe kansen zoekt
om mensen toch te bereiken.

Teleurgesteld?

We kunnen aan de manier
waarop de evangelist Matteüs
deze parabel weergeeft, al zien
dat hij ook denkt aan de tijd van de kerk:
nog steeds zendt God Zijn dienaren uit
om mensen uit te nodigen.
Die dienaren - wij allen - raken regelmatig teleurgesteld,
want vele mensen lopen weg en gaan hun eigen gang.
Maar soms komt er dan wél
een antwoord vanuit een hoek
waarvan we het niet hadden verwacht
of op een tijd
dat we het al lang niet meer
voor mogelijk hadden gehouden.

Een verlangen...

Want ieder mens heeft een verlangen
naar goedheid en waarheid,
naar liefde en geluk,
dat is uiteindelijk
een verlangen naar God.

Dus: laat je niet ontmoedigen
door afwijzing en tegenslag,
Als de genodigden niet willen,
dan maar naar de hoeken van de straten
en wie weet, komt er een moment
dat ook die eerste groep tot beter inzicht komt.
Laten we blijven bidden
voor de mensen
door wie wij afwijzing hebben ervaren.

Blijven uit­no­di­gen...

Deze parabel is dus een oproep aan ons allemaal:
laat je niet ontmoedigen
in je beleving van het evangelie,
in je christen-zijn;
laten we dienaars van die grote Koning zijn,
blijven uit­no­di­gen
en God danken.

Vandaag danken we God
voor het dienstwerk van de pastoor
gedurende nu veertig jaren
voor zijn verkondiging,
voor de per­soon­lijke gesprekken en begeleiding,
voor de viering met eerbied gedaan
en zoveel meer.

En we blijven het iedere dag herhalen:
Zalig zij die genodigd zijn
tot het bruiloftsmaal van het Lam,
de maaltijd van de Heer.
Pastoor, van harte proficiat!
Amen

 

Terug