Arsacal
button
button
button


Ga eens mee naar een eenzame plaats...

Rust en reflectie in Heiloo

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 22 juli 2012
Ga eens mee naar een eenzame plaats...

Het heiligdom van Onze Lieve Vrouw ter Nood ziet er prachtig uit. Vrijwilligers hebben de kruiswegstaties opgeknapt, de paden zijn netjes gemaakt, het hele park ziet eruit om door een ringetje te halen en onlangs zijn ook de banken bij de twaalfde statie van de kruisweg helemaal opgeknapt. Een vrijwilliger vertrouwde me toe dat er 30 liter van een bekend merk verf in was gaan zitten.

Maar niet alleen daarom is "Heiloo" echt een bezoek waard. Centraal staat natuurlijk de kleine kapel die de hele dag voor gebed en bezinning geopend is. En daar wordt druk gebruik van gemaakt, zo kon ik vandaag weer constateren. De jonge zusters van het Mensgeworden Woord waren dan ook zelfs op zondag druk bezig de kaarsenvoorraden aan te vullen. Op 22 juli mocht ik hier de zondagsmissen en het Lof vieren. Ik heb daarbij de volgende preek gehouden.

Homilie

Misschien hebt U het zelf ook zo meegemaakt dat je moeder thuis met de thee op je zat te wachten als je uit school kwam. Je kon even je verhaal kwijt en daarna weer onbezorgd gaan spelen.

Dat was zeker iets heel goeds: er is tijd en aandacht voor elkaar en doordat het kind zo fijn even kan praten, groeit de onderlinge band en die onderlinge band van vertrouwen is ook vaak weer de weg waarlangs waarden en normen en het geloof worden doorgegeven, want wat is geloof uiteindelijk anders dan vertrouwen in een goede God die als een vader naar je luistert, in een goede Moeder ook - zo mogen we ons hier in Heiloo wel realiseren - die onze Voorspreekster en Middelares is, die er voor ons is, Maria onze Moeder.

Eigenlijk is precies dat misschien wel de belangrijkste ervaring die je in het leven op kunt doen: dat er Iemand voor je is. En zo was die Mama met haar eenvoudig kopje thee ook een beeld van Gods liefde.

Jezus doet het eigenlijk zelf zo in het evangelie van vandaag: de apostelen waren uitgestuurd, nu komen ze terug en Jezus luistert naar hun ervaringen, de leerlingen kunnen hun verhaal kwijt. Als je ouder wordt en midden in het leven staat, is het vaak druk.

Als je in de kracht van je leven bent wordt er van alles van je gevraagd: werk, gezin, de school en de hobby’s van de kinderen, vrijwilligerswerk misschien en zorg voor ouder wordende ouders, er kan veel bij elkaar komen.

Dat lijkt wel steeds vroeger te beginnen: kinderen zijn vaak al heel druk met school, computer, sport en muziek, kinderen op de basis­school met een volle agenda! Eigenlijk is dat niet zo ideaal, het is van belang wat afstand te nemen, te kunnen reflecteren op de dingen, op het leven, je contacten, je doelen.

Jezus vindt dat in ieder geval blijkbaar ook, in het evangelie van vandaag: Hij neemt de apostelen die nog geen tijd hebben om eens rustig te eten of te drinken, mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn, wat uit te rusten, te reflecteren. Dat is heel belangrijk.

Het schijnt dat in onze samenleving meer dan de helft van de mensen zich niet of niet meer tot een godsdienst bekent. In het algemeen is het percentage mensen dat geen band heeft met een per­soon­lijke God, mensen die geen geloofsrelatie hebben, sterk gestegen. Natuurlijk vind ik dat ontzettend jammer.

Het geloof is een grote rijkdom voor je leven, het geeft je waarden en normen mee, geeft je leven een ruimte en een diepte, het geeft je oog en hart voor andere mensen en het maakt dat je altijd perspectief hebt: hoe donker de wolken ook zijn, je hebt altijd uitzicht als je een geloof hebt.

En het is natuurlijk ook spijtig dat Onze Lieve Heer die zoveel voor ons mensen doet, zo weinig weder­liefde krijgt. Ik vind het dus zeer te betreuren als mensen niet geloven en dat dit er in onze samenleving zoveel zijn. Ik denk trouwens dat dit snel zou veranderen als mensen die eenzame plaats zouden opzoeken om eens even alleen te zijn en geestelijk uit te rusten.

Als je in de stilte bent, kom je tot je diepste zelf; je merkt dan dat je allerlei zaken heel anders gaat bekijken, je blik wordt anders: dingen waar je je vreselijk druk over maakte, worden dan van geen belang; dingen die je uit het oog had verloren, krijgen dan weer je aandacht.

Stilte, reflectie, geestelijke rust, niet van het een naar het ander, dat maakt dat je weer oog krijgt voor wat wezenlijk is. Zelf merk ik dat ieder jaar in de retraite. Niet voor niets dat die voor priesters voorgeschreven is.

Het is nodig en ik kan het U allemaal aanbevelen! Eigenlijk is dat wat er in het evangelie gebeurt: de apostelen gaan met Jezus naar een eenzame plaats en op die eenzame plaats treffen ze een grote menigte. Jezus krijgt medelijden met die mensen, ze zijn als schapen zonder herder. Die mensen kunnen als het ware even tot zichzelf komen, afstand nemen, daar op die eenzame plaats, waar Jezus tot hun hart spreekt.

Bijna alle mensen hebben ergens in hun leven wel iets van God ervaren. Het is me vaker opgevallen dat zelfs niet gelovige mensen eigenlijk in hun leven weleens een eye-opener hebben gehad, een kleine hint, een teken van Gods aanwezigheid en van hun zorg voor hen.

Maar lang niet iedereen heeft dat teken herkend of er iets mee gedaan, daarvoor moet je toch even stil staan, tot je door laten dringen en reflecteren op wat er is gebeurd.

Laten we zelf toch met regelmaat die rust en die stilte opzoeken om in ons leven even stil te staan bij dat wat blijft en daarover biddend na te denken zodat we steeds meer gevoel mogen krijgen ook in het leven van iedere dag voor wat écht belangrijk is.

Laten we dat vragen op voorspraak van Maria, Onze Lieve Vrouw ter Nood, die alles bewaarde in haar hart en het overwoog.

AMEN.

Terug