Arsacal
button
button
button
button


De verwachting is vervuld

Maria Lichtmis - Opdracht van de Heer in de tempel

Overweging Preek - gepubliceerd: vrijdag, 2 februari 2018 - 837 woorden

In Heiloo werd op 2 februari de Rozen­krans voor de vrede in de wereld gebe­den. Het was het feest van de Opdracht van de Heer in de tempel, ook wel Maria Lichtmis genoemd. Op die dag denken we in dank­baar­heid ook aan alle God­ge­wij­den: vrouwen en mannen die hun leven aan God heb­ben gegeven door de geloften op de evan­ge­lische raden van armoede, ge­hoor­zaam­heid en zuiver­heid.

OP 2 februari gedenken we de opdracht van het Kind Jezus in de tempel. De oude Simeon ontmoet het Kind, dat de vervulling is van zijn ver­wach­ting. Hij zingt een lof­lied voor de Heer, die het licht is dat alle volkeren verlicht. Ter ge­dach­te­nis daaraan wordt op deze dag aan het begin van de Mis kaarsen gewijd en in pro­ces­sie gedragen, waarbij het lied van de oude Simeon wordt gezongen. Ook Hanna, een hoogbe­jaarde vrouw, neemt het Kind in haar armen.

In het hei­lig­dom van O.L. Vrouw ter Nood wordt zo'n dag - die toch ook een Maria­dag is - bij­zon­der gevierd. De zusters hebben de rozen­krans voor de vrede gebe­den, die dit jaar beur­telings in alle bis­dom­men wordt gedaan. Daarna volgde de kaarsen­wij­ding en licht­pro­ces­sie en de heilige Mis. Na afloop van de Mis zijn we met onze kaarsen nog naar Maria gegaan om ook haar op deze dag bijzodnere eer te brengen. Zij kreeg van Simeon te horen dat haar ziel door een zwaard zou wor­den doorboord, waar­mee de bejaarde, vrome man het leed aanduidde dat maria zou moeten onder­gaan door haar zorg voor en vereni­ging met het verlos­sings­werk van haar Zoon.

De ver­wach­ting is vervuld

“Nu laat gij Heer in vrede gaan
Uw die­naar naar Uw woord”,
deze woor­den die de oude Simeon
in de avond van zijn leven heeft ge­spro­ken
en die in de ker­ke­lijke dag­slui­ting, de completen,
aan het einde van iedere dag
wor­den herhaald,
geven de grond­hou­ding van een christen aan.

De oude Simeon kijkt in zekere zin terug:
zijn hele leven is ver­wach­ting geweest.
Hij heeft uitgezien
naar het heil,
naar het Licht dat voor de hei­denen straalt,
naar de glorie voor Gods volk Israël,
en die ver­wach­ting is vervuld.

Zo is het precies
ook voor ons eigen leven.

Het lukt zo vaak niet!

We zijn allemaal zwakke mensen
met onze zon­den, onze zwak­he­den en gebreken,
met de onmacht die we dage­lijks ervaren
omdat er zaken zijn die ons niet aanstaan,
waarover we het gevaar lopen niet meer in vrede te zijn,
en omdat er steeds dingen zijn
die we niet kunnen,
mensen die we niet kunnen bereiken,
situaties die we niet kunnen oplossen,
waarbij wij onze eigen beperkt­heid merken
en ook wel ervaren
dat die onopgeloste problemen en situaties
mede te maken hebben
met onze eigen onvol­ko­men­heid;
maar als ons leven fun­da­men­teel
een uitzien is naar de Heer,
dan zullen we eens
zo kunnen terugkijken
als Simeon deed.
Aan het eind van je aardse leven
zul je kunnen zeggen:
de Heer is daar,
ik sta aan Zijn poort,
het eeuwig Licht
waar ik heel mijn leven naar heb uitgezien
en nu kan ik in vrede gaan.

Twee oude mensen

Dat is juist wat ons in dit evan­ge­lie
wordt voorge­hou­den:
het zijn twee oude mensen
die de Heer als licht van de volken
herkennen en verwel­ko­men,
mensen in de marge van het leven,
niet mach­tig en sterk,
niet in tel,
mensen aan het eind van hun leven,
die iedere dag bijna onopgemerkt
de tempel binnen schuifel­den.
Hun pres­ta­ties vallen in het niet,
het zijn bid­dende mensen, dat wel.
Zo valt bij hen totaal het licht
op hun uitzien naar de Heer,
alle men­se­lijke kanten vallen weg,
alle men­se­lijke kundes en pres­ta­ties
liggen in de schaduw:
ze zijn oud en ze kunnen niet veel,
wat ze niet kunnen of wel kunnen
is niet zo be­lang­rijk,
maar ze zien uit naar de Heer.

Leren sterven

Mijn rector op het semi­na­rie
zei vroeger
dat naar bed gaan
een beetje sterven was
en dat op tijd naar bed gaan
dan ook je weten over te geven
en een beetje leren sterven is.
Mis­schien dat we kunnen zeggen
dat de completen ons dat
een willen leren:
om chris­te­lijk te sterven,
door ons de lofzang van Simeon te laten bid­den:
de slaap van de nacht
wordt een vorm van overgave,
jezelf en je ac­ti­vi­teiten loslaten,
je geeft alles weer af aan Hem
- in Uw han­den beveel ik mijn geest -
en zo wordt het slapen gaan
een vol­tooi­ing van de dag,
je eigen pres­ta­ties laten rusten,
je over­ge­ven, uitziend naar
de dag dat Hij komt.

Dat Hij ons licht mag zijn

We hebben in de pro­ces­sie de kaarsen gedragen
en daarbij gezongen
dat Hij het licht is
dat over alle volkeren straalt.
Zo hebben we uitge­beeld en getoond
dat dit ons geloof en ons verlangen is:
Heer, wil ons licht zijn
dat ons op heel onze aardse pelgrims­tocht verlicht;
geef dat wij mogen wan­de­len in Uw licht
opdat onze aan­komst
bij de poort van het Vaderhuis
vervulling en vol­tooi­ing kan zijn
van een leven
dat uitzien was naar....

Terug