Arsacal
button
button
button


De verwachting is vervuld

Maria Lichtmis - Opdracht van de Heer in de tempel

overweging_preek - gepubliceerd: vrijdag, 2 februari 2018

In Heiloo werd op 2 februari de Rozen­krans voor de vrede in de wereld gebeden. Het was het feest van de Opdracht van de Heer in de tempel, ook wel Maria Lichtmis genoemd. Op die dag denken we in dank­baar­heid ook aan alle Godgewijden: vrouwen en mannen die hun leven aan God heb­ben gegeven door de geloften op de evangelische raden van armoede, gehoorzaamheid en zuiverheid.

OP 2 februari gedenken we de opdracht van het Kind Jezus in de tempel. De oude Simeon ontmoet het Kind, dat de vervulling is van zijn verwachting. Hij zingt een loflied voor de Heer, die het licht is dat alle volkeren verlicht. Ter gedachtenis daaraan wordt op deze dag aan het begin van de Mis kaarsen gewijd en in processie gedragen, waarbij het lied van de oude Simeon wordt gezongen. Ook Hanna, een hoogbejaarde vrouw, neemt het Kind in haar armen.

In het heiligdom van O.L. Vrouw ter Nood wordt zo'n dag - die toch ook een Mariadag is - bijzonder gevierd. De zusters hebben de rozen­krans voor de vrede gebeden, die dit jaar beurtelings in alle bisdommen wordt gedaan. Daarna volgde de kaarsen­wij­ding en licht­processie en de heilige Mis. Na afloop van de Mis zijn we met onze kaarsen nog naar Maria gegaan om ook haar op deze dag bijzodnere eer te brengen. Zij kreeg van Simeon te horen dat haar ziel door een zwaard zou worden doorboord, waarmee de bejaarde, vrome man het leed aanduidde dat maria zou moeten ondergaan door haar zorg voor en vereniging met het verlossingswerk van haar Zoon.

De verwachting is vervuld

“Nu laat gij Heer in vrede gaan
Uw dienaar naar Uw woord”,
deze woorden die de oude Simeon
in de avond van zijn leven heeft gesproken
en die in de kerkelijke dagsluiting, de completen,
aan het einde van iedere dag
worden herhaald,
geven de grondhouding van een christen aan.

De oude Simeon kijkt in zekere zin terug:
zijn hele leven is verwachting geweest.
Hij heeft uitgezien
naar het heil,
naar het Licht dat voor de heidenen straalt,
naar de glorie voor Gods volk Israël,
en die verwachting is vervuld.

Zo is het precies
ook voor ons eigen leven.

Het lukt zo vaak niet!

We zijn allemaal zwakke mensen
met onze zonden, onze zwakheden en gebreken,
met de onmacht die we dagelijks ervaren
omdat er zaken zijn die ons niet aanstaan,
waarover we het gevaar lopen niet meer in vrede te zijn,
en omdat er steeds dingen zijn
die we niet kunnen,
mensen die we niet kunnen bereiken,
situaties die we niet kunnen oplossen,
waarbij wij onze eigen beperktheid merken
en ook wel ervaren
dat die onopgeloste problemen en situaties
mede te maken hebben
met onze eigen onvolkomenheid;
maar als ons leven fundamenteel
een uitzien is naar de Heer,
dan zullen we eens
zo kunnen terugkijken
als Simeon deed.
Aan het eind van je aardse leven
zul je kunnen zeggen:
de Heer is daar,
ik sta aan Zijn poort,
het eeuwig Licht
waar ik heel mijn leven naar heb uitgezien
en nu kan ik in vrede gaan.

Twee oude mensen

Dat is juist wat ons in dit evangelie
wordt voorgehouden:
het zijn twee oude mensen
die de Heer als licht van de volken
herkennen en ver­wel­ko­men,
mensen in de marge van het leven,
niet machtig en sterk,
niet in tel,
mensen aan het eind van hun leven,
die iedere dag bijna onopgemerkt
de tempel binnen schuifelden.
Hun prestaties vallen in het niet,
het zijn biddende mensen, dat wel.
Zo valt bij hen totaal het licht
op hun uitzien naar de Heer,
alle menselijke kanten vallen weg,
alle menselijke kundes en prestaties
liggen in de schaduw:
ze zijn oud en ze kunnen niet veel,
wat ze niet kunnen of wel kunnen
is niet zo belangrijk,
maar ze zien uit naar de Heer.

Leren sterven

Mijn rector op het seminarie
zei vroeger
dat naar bed gaan
een beetje sterven was
en dat op tijd naar bed gaan
dan ook je weten over te geven
en een beetje leren sterven is.
Misschien dat we kunnen zeggen
dat de completen ons dat
een willen leren:
om christelijk te sterven,
door ons de lofzang van Simeon te laten bidden:
de slaap van de nacht
wordt een vorm van overgave,
jezelf en je ac­ti­vi­teiten loslaten,
je geeft alles weer af aan Hem
- in Uw handen beveel ik mijn geest -
en zo wordt het slapen gaan
een voltooiing van de dag,
je eigen prestaties laten rusten,
je overgeven, uitziend naar
de dag dat Hij komt.

Dat Hij ons licht mag zijn

We hebben in de processie de kaarsen gedragen
en daarbij gezongen
dat Hij het licht is
dat over alle volkeren straalt.
Zo hebben we uitgebeeld en getoond
dat dit ons geloof en ons verlangen is:
Heer, wil ons licht zijn
dat ons op heel onze aardse pelgrimstocht verlicht;
geef dat wij mogen wandelen in Uw licht
opdat onze aankomst
bij de poort van het Vaderhuis
vervulling en voltooiing kan zijn
van een leven
dat uitzien was naar....

Terug