Arsacal
button
button
button
button


“We gaan naar een kerk van martelaren”

Sant’ Egidio: 50 jaar vriendschap met de armen

Nieuws - gepubliceerd: zaterdag, 10 februari 2018 - 792 woorden
Voorin pro. Andrea Riccardi en aartsbisschop Vincenzo Paglia
Voorin pro. Andrea Riccardi en aartsbisschop Vincenzo Paglia
het beeld van Christus als dakloze
het beeld van Christus als dakloze
met bisschop Aloysius
met bisschop Aloysius

Op 9 en 10 februari was er in Rome een inter­na­tio­nale bij­een­komst geor­ga­ni­seerd door de Ge­meen­schap van Sant’ Egidio bij gelegen­heid van het vijf­tig­ja­rig bestaan. Op uit­no­di­ging van Sant’ Egidio was ik erbij en het was voor mij een bele­ving van vriend­schap en uit­wis­se­ling en een gelegen­heid om te getuigen van het belang van Sant’ Egidio voor een stad als Am­ster­dam.

De toestand in de wereld

Bijna zeven­tig katho­lie­ke bis­schop­pen namen aan de bij­een­komst deel evenals een aantal Orthodoxe, Lutherse en Angli­caanse bis­schop­pen. Vooral uit Afrika en uit Syrië waren er veel bis­schop­pen aanwe­zig die kon­den getuigen van de pro­ble­ma­tiek in hun lang. Een land als Ethiopië vangt bij­voor­beeld 100.000 en vluch­te­lingen op die in kampen zijn onder­ge­bracht, die op zich weer hele ste­den zijn. Ook in het noor­den van Oeganda zijn veel vluch­te­lingen. In ver­schil­lende lan­den zijn er problemen met radicale groepen uit de Islam maar in veel gevallen is er ook een goede samen­wer­king met gema­tigde Islami­tische krachten. In Niger echter zijn na Charlie Hebdo heel veel kerken verwoest... In Indonesië is de situatie niet zo ge­mak­ke­lijk. En in Europa en bij­voor­beeld Canada zijn de problemen toch weer heel anders.

Geen schei­ding tussen armen en de kerk

Deze uit­wis­se­ling van de bis­schop­pen was zeker heel inte­res­sant en vond plaats na een inlei­ding door de stichter van Sant’ Egidio prof. Andrea Riccardi. Hij blikte kort terug op het ontstaan van de Ge­meen­schap, maar ging al gauw over op de missie van Sant’ Egidio en van de Kerk. Die missie is niet poli­tiek, maar vertrekt vanuit het evan­ge­lie. En die missie luidt dat er geen schei­ding mag zijn tussen de armen en de Kerk, want de Kerk is er voor de armen in de geest van de bergrede. Die schei­ding is er wanneer de armen wor­den gezien als gebruikers van onze diensten, maar niet als vrien­den wor­den gezien.

Beeld van een dak­loze

De missie van Sant’ Egidio was uitge­beeld in een beeld dat de dag voor onze bij­een­komst bij gelegen­heid van het vijf­tig­ja­rig bestaan was ont­huld bij de ingang van Sant’ Egidio: een dak­loze die op een bank ligt. Maar wie goed kijkt ziet in de voeten van de dak­loze de stigmata van Jezus. En er is een klein plaatsje over op de bank: je kunt erbij gaan zitten en jezelf tot vriend maken.

"Prosperity religions"

Andrea Riccardi ver­telde dat Sant’ Egidio be­gon­nen was met een stout­moe­dige droom: om in en­thou­sias­me en vanuit het evan­ge­lie en het gebed te bouwen aan een betere wereld. Die wereld is nu veranderd sinds dat revolutie­jaar: we hebben in Europa ruim zeven­tig jaar geen oorlog gezien en toch zijn we bang, voor terrorisme, voor de toe­komst en gewoon...omdat we oud zijn. Maat­schap­pijen vol angst zoeken naar zeker­heid, bescher­ming van eigen rijkdom, gericht als men is op eigen rijkdom. Veel mensen gaan dan ook naar "prosperity religions":, gods­diensten die rijkdom en een mooie toe­komst beloven. Die angst leidt ertoe zich in het "ik"op te sluiten. Andrea Riccardi sprak in dit ver­band over het tijdperk van het "ik" - met het ineenstorten van het gezin, de ge­meen­schapo - en over de ketterij van de angst.

Vermoord, ont­voerd

Hij her­dacht ook de vele bis­schop­pen die de afgelopen jaren ont­voerd en vaak ook gedood zijn. We gaan naar een kerk van mar­te­la­ren, stelde hij.
Maar de Kerk weet waar zij heen gaat omdat zij ge­roe­pen is om de wil van God te doen. Zij heeft geen adres, maar zij heeft een weg. We moeten daarom de uit­daging van paus Fran­cis­cus in Evagelii Gaudium waarmaken en een Kerk zijn die erop uit gaat, naar de mensen, tussen de mensen, harte­lijk voor ie­der­een. De Kerk gaat uit om het evan­ge­lie te ver­kon­di­gen, de armen te steunen, zieken te genezen en zij doet dat stout­moe­dig!

Am­ster­dam

In mijn eigen bijdrage heb ik opgemerkt dat Neder­land op zich een rijk land is, met de kenmerken van een rijke: gese­cu­la­ri­seerd, indi­vi­dua­lis­tisch, gesloten, niet-gelovig en met heel veel een­zaam­heid. De aanwe­zig­heid van Sant’ Egidio is dan ook een be­lang­rijk teken, omdat zij in de vriend­schap met de armen juist uitno­digt tot open­heid en ge­meen­schap en het voor demensen van onze tijd echt een kans is om in de armen Christus te ontmoeten.

Een ont­moe­ting

Op de con­fe­ren­tie ontmoette ik ook bis­schop Aloysius Sutrisna uit Indonesië. Meer dan der­tig jaar gele­den waren we samen in het Neder­lands college, ik had hem sindsien niet meer gezien, maar hij was nau­we­lijks veranderd...

Zoals de Ge­meen­schap eigen­lijk altijd wel doet: we wer­den ook uit­ge­no­digd om een dienst aan de armen te doen, dat betekende voor mij dit keer een bezoek aan een taal- en cultuur­school waar ik getuige was van mooie re­sul­taten.

Op zater­dag­avond was er een plech­tige Eucha­ris­tie­vie­ring in de Sint Jan van Lateranen, maar daar kon ik niet meer bij zijn.

Terug