Arsacal
button
button
button


“We gaan naar een kerk van martelaren”

Sant’ Egidio: 50 jaar vriendschap met de armen

nieuws - gepubliceerd: zaterdag, 10 februari 2018
Voorin pro. Andrea Riccardi en aartsbisschop Vincenzo Paglia
Voorin pro. Andrea Riccardi en aartsbisschop Vincenzo Paglia
het beeld van Christus als dakloze
het beeld van Christus als dakloze
met bisschop Aloysius
met bisschop Aloysius

Op 9 en 10 februari was er in Rome een inter­nationale bijeenkomst georga­ni­seerd door de Gemeen­schap van Sant' Egidio bij gelegenheid van het vijftigjarig bestaan. Op uit­no­di­ging van Sant' Egidio was ik erbij en het was voor mij een beleving van vriend­schap en uitwisseling en een gelegenheid om te getuigen van het belang van Sant' Egidio voor een stad als Amsterdam.

De toestand in de wereld

Bijna zeventig katholieke bis­schop­pen namen aan de bijeenkomst deel evenals een aantal Orthodoxe, Lutherse en Anglicaanse bis­schop­pen. Vooral uit Afrika en uit Syrië waren er veel bis­schop­pen aanwezig die konden getuigen van de problematiek in hun lang. Een land als Ethiopië vangt bij­voor­beeld 100.000 en vluchtelingen op die in kampen zijn ondergebracht, die op zich weer hele steden zijn. Ook in het noorden van Oeganda zijn veel vluchtelingen. In verschillende landen zijn er problemen met radicale groepen uit de Islam maar in veel gevallen is er ook een goede samen­wer­king met gematigde Islamitische krachten. In Niger echter zijn na Charlie Hebdo heel veel kerken verwoest... In Indonesië is de situatie niet zo gemakkelijk. En in Europa en bij­voor­beeld Canada zijn de problemen toch weer heel anders.

Geen scheiding tussen armen en de kerk

Deze uitwisseling van de bis­schop­pen was zeker heel interessant en vond plaats na een inleiding door de stichter van Sant'Egidio prof. Andrea Riccardi. Hij blikte kort terug op het ontstaan van de Gemeen­schap, maar ging al gauw over op de missie van Sant'Egidio en van de Kerk. Die missie is niet politiek, maar vertrekt vanuit het evangelie. En die missie luidt dat er geen scheiding mag zijn tussen de armen en de Kerk, want de Kerk is er voor de armen in de geest van de bergrede. Die scheiding is er wanneer de armen worden gezien als gebruikers van onze diensten, maar niet als vrienden worden gezien.

Beeld van een dakloze

De missie van Sant'Egidio was uitgebeeld in een beeld dat de dag voor onze bijeenkomst bij gelegenheid van het vijftigjarig bestaan was onthuld bij de ingang van Sant'Egidio: een dakloze die op een bank ligt. Maar wie goed kijkt ziet in de voeten van de dakloze de stigmata van Jezus. En er is een klein plaatsje over op de bank: je kunt erbij gaan zitten en jezelf tot vriend maken.

"Prosperity religions"

Andrea Riccardi vertelde dat Sant'Egidio begonnen was met een stoutmoedige droom: om in enthousiasme en vanuit het evangelie en het gebed te bouwen aan een betere wereld. Die wereld is nu veranderd sinds dat revolutiejaar: we hebben in Europa ruim zeventig jaar geen oorlog gezien en toch zijn we bang, voor terrorisme, voor de toekomst en gewoon...omdat we oud zijn. Maat­schappijen vol angst zoeken naar zekerheid, bescherming van eigen rijkdom, gericht als men is op eigen rijkdom. Veel mensen gaan dan ook naar "prosperity religions":, godsdiensten die rijkdom en een mooie toekomst beloven. Die angst leidt ertoe zich in het "ik"op te sluiten. Andrea Riccardi sprak in dit verband over het tijdperk van het "ik" - met het ineenstorten van het gezin, de gemeen­schapo - en over de ketterij van de angst.

Vermoord, ontvoerd

Hij herdacht ook de vele bis­schop­pen die de afgelopen jaren ontvoerd en vaak ook gedood zijn. We gaan naar een kerk van martelaren, stelde hij.
Maar de Kerk weet waar zij heen gaat omdat zij geroepen is om de wil van God te doen. Zij heeft geen adres, maar zij heeft een weg. We moeten daarom de uitdaging van paus Franciscus in Evagelii Gaudium waarmaken en een Kerk zijn die erop uit gaat, naar de mensen, tussen de mensen, hartelijk voor iedereen. De Kerk gaat uit om het evangelie te verkondigen, de armen te steunen, zieken te genezen en zij doet dat stoutmoedig!

Amsterdam

In mijn eigen bijdrage heb ik opgemerkt dat Nederland op zich een rijk land is, met de kenmerken van een rijke: geseculariseerd, individualistisch, gesloten, niet-gelovig en met heel veel eenzaamheid. De aanwezigheid van Sant'Egidio is dan ook een belangrijk teken, omdat zij in de vriend­schap met de armen juist uitnodigt tot openheid en gemeen­schap en het voor demensen van onze tijd echt een kans is om in de armen Christus te ontmoeten.

Een ontmoeting

Op de conferentie ontmoette ik ook bisschop Aloysius Sutrisna uit Indonesië. Meer dan dertig jaar geleden waren we samen in het Nederlands college, ik had hem sindsien niet meer gezien, maar hij was nauwelijks veranderd...

Zoals de Gemeen­schap eigenlijk altijd wel doet: we werden ook uitgenodigd om een dienst aan de armen te doen, dat betekende voor mij dit keer een bezoek aan een taal- en cultuur­school waar ik getuige was van mooie resultaten.

Op zaterdag­avond was er een plechtige Eucha­ris­tie­viering in de Sint Jan van Lateranen, maar daar kon ik niet meer bij zijn.

Terug