Arsacal
button
button
button


Pastoor Berkhout (nieuwjaarsramp Volendam) neemt afscheid

Volendams Operakoor en Hennie Huisman bij het feest

overweging_preek - gepubliceerd: zaterdag, 3 maart 2018
Dankwoord pastoor Jan Berkhout
Dankwoord pastoor Jan Berkhout
Met deken Eduard Moltzer en zussen van pastoor Berkhout
Met deken Eduard Moltzer en zussen van pastoor Berkhout
Hennie Huisman aan het woord tijdens de receptie
Hennie Huisman aan het woord tijdens de receptie

Zaterdag­middag 3 maart heb ik in Tuitjenhorn een feestelijke Eucha­ris­tie­viering gecelebreerd als afscheid voor pastoor Jan Berkhout (*1940) die om gezondheidsredenen met emeritaat gaat. De kerk was helemaal vol met mensen die deze priester hebben leren kennen in één van de parochies waar hij werkzaam is geweest. Natuurlijk was de tijd in Volendam het meest indruk­wek­kend omdat daar toen de nieuwjaarsbrand uitbrak...

Het Volendams Operakoor was aanwezig en zong samen met het parochiële Sint Caeciliakoor tijdens de Mis. Deken Eduard Moltzer, admini­strator van de parochie, concelebreerde. Aan het einde van de viering sprak pastoor Berkhout een dankwoordje, waarin hij zei dat hij tijdens de Mis weer vaak aan Volendam had moeten denken. In gedachten stond hij weer op het kerkhof bij een van de graven van de jonge slachtoffers of was hij bij mensen thuis. Dankbaar was hij voor de vele jaren van zijn priester­schap en hij zei het jammer te vinden dat zo weinig jongeren die weg volgen, want het is een prachtige roeping.

Na de Mis was er een druk bezochte receptie, die door Haarlems Dagblad verslaggever Jan Vriend in goede banen werd geleid; daar hield Hennie Huisman een feesttoespraak en blikte terug op zijn contacten met ‘herder Jan’ in een bootje, op Bonaire, als de priester die zijn kinderen had gedoopt en zijn huis had ingezegend (met tot wijwater gewijd Spa-rood).

Pastoor Berkhout genoot ervan zovele bekende mensen weer te zien en zoveel herinneringen terug te halen.

Tijdens de heilige Mis heb ik de volgende preek gehouden

Homilie

Beste pastoor Berkhout, beste Jan, broeders en zusters,

Het is mooi dat we hier vandaag met zo velen zijn samen gekomen om dit afscheid te vieren. 44 jaar geleden was ik bij de eerste heilige Mis die je vierde voor de gemeen­schap van de KTHA in Amsterdam. Het is me een eer vandaag aan het einde van je actieve priesterlijke loopbaan, deze feestelijke Mis met jou en al deze gelovigen te mogen vieren.

Een overzicht...

De aanwezigen hier vormen een beeld en bijna een soort overzicht van jouw priesterlijk werken. Dit afscheid is in de media niet onopgemerkt gebleven. En dat is niet helemaal verwonderlijk: jouw priesterlijk werk heeft zich op verschillende plaatsen in ons bisdom en dus in deze provincie afgespeeld: Wervershoof, Haarlem-Schalkwijk, Huizen, Uitgeest, het Wil­li­brordhuis, Volendam, Breezand en Tuitjenhorn, waarbij je veel voor mensen hebt mogen betekenen.

Volendam...

Natuurlijk herinnert iedereen zich je als de pastoor van Volendam die na de nieuwjaarsramp naast de slachtoffers en hun families stond en toen talloze malen door allerlei media werd geïnterviewd. Het was een heftige en spannende tijd, vol emoties, schokkende ervaringen; het moet heel zwaar voor je zijn geweest en tegelijkertijd heb ik je altijd horen zeggen dat je er zeker geen spijt van hebt gehad dat je deze pastorale taak hebt vervuld, zelfs niet toen bleek dat het ook je eigen gezondheid had aangetast.

Uitdagingen

“De ijver voor uw huis zal mij verteren”, zei het evangelie vandaag over Jezus en dat is dus ook op jou wel van toepassing. En er is dus nog veel meer geweest dan alleen Volendam: het pastorale werk in heel verschillende parochies met heel verschillende uitdagingen, het contact met het Focolare en het rector­schap van de priester­oplei­ding hebben je gevormd.

Van harte wens ik je alle zegen toe voor de nieuwe levensfase die nu gaat beginnen Ik hoop dat je nog een goede tijd zult hebben.

Focus verleggen

We vieren deze Eucha­ris­tie in de veertigdagentijd, de vasten. In de lezingen uit de heilige Schrift komen allerlei thema’s steeds weer terug: natuurlijk gaat het in de vasten vaak over de kenmerken van deze tijd: het gebed, vasten en aalmoezen, aandacht voor mensen in nood, voor de armen. Die punten willen ons helpen om onze focus te verleggen en te beseffen waar het in het leven nu echt om gaat: het draait niet om onszelf maar om onze dienst aan God en de naaste.

De kern...

In deze veertigdagentijd gaat het ook heel dikwijls over de kern van ons christenzijn, zoals vandaag in de lezingen: de tien geboden kwamen er aan bod, de eerbied voor het huis van God en de bood­schap van de verrijzenis uit de doden van onze Heer Jezus Christus.

Veraf...

Dat zijn allemaal woorden die voor veel mensen in onze tijd ver van hen af lijken te staan, waarbij ze misschien hun schouders ophalen. Dat is tegelijk vaak het moeilijke van de taak van een priester in deze tijd: mensen zijn met andere zaken bezig en lijken die van meer belang te vinden dan onze bood­schap over de verlossing, het lijden en sterven van Jezus, Gods liefde en het eeuwig leven, al mogen we tegelijk merken dat bijna alle mensen zoeken naar zin en geluk en er bij­voor­beeld veel aandacht is voor een Matteüspassion of voorThe Passion die dit jaar in ons bisdom in de Bijlmer zal zijn.

Niet zo belangrijk

Maar voor veel mensen gaan duizenden dingen boven godsdienst. God is voor hen vaag en veraf, een soort kennis van vroeger die al lang naar Australië is geëmigreerd. Als priester wilde je in deze samenleving getuigen van de liefde van God en dat al dat materiële, al die dingen die voorbijgaan, eigenlijk niet zo belangrijk zijn.

Wat blijft er over?

Op een moment als dat van de ramp in Volendam komt die vraag wel sterk naar boven: Waarom? Welke hoop blijft er over? Wat is nu nog van belang? Want mensen zouden de hoofdprijs wel hebben willen betalen als ze daarmee hun gezondheid terug hadden kunnen kopen. Op een moment als dat van de ramp is helder dat niet-materiële dingen het belangrijkste zijn, zoals de liefde en verbondenheid tussen mensen, de steun die je vindt, ook in het geloof in God, overgave en vertrouwen.

Toch is er nog hoop

Dat is de vreugde van ons christen-zijn, van ons katholiek zijn, van een relatie met God: hoe rot het ook is, er blijft toch nog licht in de tunnel. Er is toch nog hoop, omdat er een God is die ons thuis brengt. Het gaat om relatie.

Bijna 45 jaar...

Deze bood­schap van hoop en vreugde, van toekomst en Gods voorzienigheid, heb jij nu bijna 45 jaar lang als priester mogen uitdragen en je hebt naast mensen mogen staan in hun verdriet, dat met hen uitgehouden, opdat ze de hoop en de moed niet zouden verliezen, opdat ze naar die toekomst zouden blijven uitzien.

Maria

In deze laatste tijd heb je me vaker gesproken over het Mariabeeld bij je thuis, ik geloof: op het balkon. Het was een soort teken dat je thuis was. Ja, dat mogen we zeker wel zeggen: bij Maria zijn we thuis: zij was een heel gewone vrouw en tegelijk zo trouw en sterk, altijd en in alles zag ze God aan het werk. Bij haar vinden we troost en kracht. Dat zal zo ook in de toekomst zijn: Maria gaat met je mee.

Dank!

Goed dat u allen vandaag gekomen bent. We vieren de Mis, dat heet ook Eucha­ris­tie, wat dankzegging betekent: dank u, lieve Heer, voor het goede en het mooie dat u in het leven van pastoor Jan Berkhout en in ons leven hebt gedaan; en zegen pastoor Berkhout op zijn verdere weg!

Terug