Arsacal
button
button
button
button
button


Theo Kors pauselijk onderscheiden

Twee kruisen in Haarlemmerliede ingewijd

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 8 april 2018
Theo Kors pauselijk onderscheiden
De kruisen in de tuin en op de absis
De kruisen in de tuin en op de absis
Theo Kors met vrouw en enkele kleinkinderen
Theo Kors met vrouw en enkele kleinkinderen

Op zondag 8 april, zondag van de barm­har­tig­heid, was ik in de St. Jacobus­kerk van Haarlemmerliede, waar een nieuw kruis op de absis is geplaatst en een kruis van de Tichelkerk in de tuin voor de pastorie. Theo Kors werd aan het eind van de heilige Mis pauselijk onderscheiden.

Er waren veel mensen gekomen om deze viering mee te maken. In het Haarlems Dagblad had er al een artikel over gestaan: De Tichelkerk heeft een kruis afgestaan dat boven op de kerk stond. De kerk is sinds enige jaren Russisch Orthodox geworden en die parochie heeft een eigen kruis naar oosterse traditie geplaatst. Het kruis was dus over en door bemiddeling in Haarlemmerliede terecht gekomen. Pastoor Bernard Zweers lichtte dit alles aan het einde van de viering nog even toe. Diaken Fons Litjens aasisteerde en de pastoor was hij als con­cele­brant bij de Eucha­ris­tie­viering aanwezig.

Aan het einde van de Mis werd de pauselijke onderscheiding Pro Ecclesia et Pontifice uitgereikt aan de heer Theo Kors, die veel voor de parochie heeft gedaan als bestuurder, lekenvoorganger, , koster en redacteur van het parochieblad. Hij deed en doet dat met veel liefde en geloof en in grote bescheidenheid. Toen er weer een pastoor was, deed hij zonder probleem een stapje terug; er is zelfs sprake van een uitstekende samen­wer­king. Het was even lastig met het speldje van de ondercheiding, maar gelukkig is het uiteindelijk gelukt en kon zijn echtgenote de onderscheiding opspelden.

De inzegening van de kruisen in de tuin was tegelijk het voorspel voor de receptie en ontmoeting die daar plaats vond.

HOMILIE

Wennen...

Het was voor de apostelen best even wennen
dat Jezus uit de dood verrezen was.
Ze hadden gewoon moeite
om te geloven.
Jezus hielp hen wel een beetje:
ze mochten Hem aanraken,
Hij at voor hun ogen soms iets op,
Hij gaf hun moed door met hen te praten.
Geleidelijk zien we dan bij de leerlingen
teleur­stel­ling, ongeloof en angst
plaats maken voor vreugde, vertrouwen en geloof.

Bijna dood

Ook voor ons is het niet zo gemakkelijk
om in wonderen te geloven,
in een verrijzenis en eeuwig leven.
Ja, misschien is het dat wel
als je al eens een bijna-dood-ervaring hebt gehad.
Ik heb zelf ook vaker de verhalen gehoord van mensen
die dan duidelijk God en de hemel
hebben ervaren en eigenlijk bijna gezien
hoe het gaat worden
- het licht, de hartelijke warmte, de heerlijkheid, het welkom -;
daar zijn ook verschillende onderzoeken naar gedaan,
interviews met mensen die voor de hemelpoort stonden,
maar toch weer terug moesten naar de aarde,
die mooie hemelervaring
schijnt wel iets dat regelmatig voorkomt.

Dat gaat over ons!

De apostelen werden dus een beetje geholpen
om te kunnen geloven,
voor ons is het eigenlijk moeilijker:
de tijd waarin we leven werkt niet mee
en we hebben geen Jezus die voor ons staat
om het ons te laten zien
en ons even te laten voelen aan Zijn wonden.
Vandaar dat Jezus vandaag zegt
- na de sessie met Thomas -:
“Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben”.
Die woorden gaan dus vooral over ons!
Het is nu dus vaak moeilijker om te geloven,
zeker in onze vrij heidense tijd.
Toch is ons katholieke geloof iets heel erg moois,
dat mogen we zeker wel even naar voren halen
op deze zondag van de goddelijke barm­har­tig­heid.
Het is een mooie bood­schap die we hebben:
God houdt van je!

Ook van mij?

Als mensen zeggen: “Ik houd van je”,
betekent het niet altijd even veel:
Als een leer­kracht tegen de klas zegt:
“Ik houd van jullie allemaal”
of als een moeder van een groot gezin zegt:
“Jullie zijn me allemaal even lief”
dan kun je toch nog vragen:
Ja maar, hou je ook van mij?
Bij God is dat anders
Hij houdt van ieder van ons,
niet “in het algemeen”,
maar met een per­soon­lijke liefde.

Geen mens

Soms denken mensen dan
en heel vaak zeggen ze dat ook:
Hoe kan dat nou?
Kijk eens hoe groot het heelal is,
miljoenen planeten,
miljarden sterren
en hoeveel miljarden mensen
wonen er op de wereld niet?
Zou Hij dan zich om mij bekommeren,
zou Hij mij echt zien staan?
Wij vinden het altijd best wel moeilijk
om te geloven dat wij echt worden bemind,
zonder dat wij bij het volgende foutje
uit die liefde kunnen vallen.
Maar Hij is God, hij is geen mens
en wij moeten eigenlijk niet alleen
in menselijke categorieën
aan Hem denken.

Verrassing

Zeker, Jezus zelf heeft ons geleerd
aan God als een vader te denken
en aan Hemzelf als een broeder en Heer.
Dat zijn menselijke termen
en het is goed om die woorden te gebruiken,
want Jezus gebruikt ze niet voor niets,
maar tegelijk is God heel anders,
anders dan wij ons zelfs voor kunnen stellen.
Hij gaat alles te boven.
Wat geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord
en wat in geen mensenhart is opgekomen,
dat heeft God voor ons bereid,
zegt de apostel Paulus (1Kor. 2,9).
Het zal dus ook een grote verrassing zijn.

Proefondervindelijk?

Er zijn momenten in ons leven
dat we iets van God ervaren,
maar we hebben de neiging
die weg te schuiven of ze glad te vergeten
of ze toch maar “logisch” en rationeel
te verklaren,
want we hebben moeite om te geloven
dat er een eeuwige Liefde is,
die aandacht aan ons geeft.
Thomas had dat sterk,
hij zou alleen maar geloven,
wat hij proefondervindelijk
had kunnen bewijzen:
“Als ik niet mijn handen
in de plaats van de nagelen kan steken,
zal ik niet geloven”.
Toch werd hij ineens overrompeld
door de te­gen­woor­digheid van de verrezen Heer.
Toen ging hij het niet meer wegredeneren,
maar kwam tot een prachtige geloofsbelijdenis:
“Mijn Heer en mijn God”.

Kruisen

Vooral misschien bij hoogte- en diepte­punten
kunnen we Gods aanwezigheid ervaren,
waardoor we dankbaarheid of rust en overgave krijgen.
Dat is de vrede die Jezus
tot drie keer toe aan Zijn apostelen wenst.
De eerste keer doet Jezus dat
terwijl Hij de wonden van het kruis laat zien
in Zijn handen en Zijn zijde.
Dat lijden had die leerlingen geschokt en verward.
Nu laat Jezus zien
dat die lijdensweg, dat kruis
geen weg zonder betekenis was,
het kruis hoorde erbij,
ze zullen het mogen aannemen
als weg naar de verrijzenis.

Vandaag mogen we hier twee kruisen zegenen;
en we doen dat op een prachtige dag daarvoor:
de dag van de Goddelijke barm­har­tig­heid
geeft ons aan
dat dit kruis een teken van Gods liefde was,
een weg naar het leven, de verrijzenis,
niet het einde maar een nieuw begin.
In die geest hoop en bid ik
dat ieder die naar deze kruisen kijkt
weer een beetje moed en hoop zal vinden.

tags: HaarlemmerliedeKruisenTichelkerkTheo Kors
Terug