Arsacal
button
button
button
button


Soms doe je te veel...

Zestiende zondag door het jaar B

overweging_preek - gepubliceerd: woensdag, 18 juli 2018

In de zomer is het een stuk rustiger op het bisdom, al zijn er ook nu nog wel ‘kwesties’, her en der... Toch is het allemaal duidelijk een stukje minder hectisch, dat geldt voor veel priesters (en andere pastorale krachten) ook en is dit vooral een tijd om even bij te tanken, want soms doen we eigenlijk te veel...

Twee keer ben ik met een groep priesters een week weg, de eerste keer naar het Heilig Land met een aantal priesters uit ons bisdom, een reis georga­ni­seerd vanwege de neocatechumenale weg. Dat wordt een bedevaart. Ik zag dat sommigen dit ook als hun retraite beschouwen, want er zijn meditaties bij op verschillende heilige plaatsen. De tweede week is naar Frankrijk met een heel diverse priester­groep: de priester­va­kan­tie waar priesters vrij op kunnen intekenen. Dit jaar is die in het Franse Laus.

Hoe dan ook, het is wel goed om even wat terug te schakelen...

Homilie

Geen ‘nee’ kunnen zeggen

Er was eens iemand
die veel wist en veel kon
en bovendien voor iedereen zeer vriendelijk was.
Die mens was dan ook
zeer geliefd en veel gevraagd.
Maar omdat hij geen "nee" kon zeggen,
was hij er steeds minder met zijn hart bij.
Tenslotte opende hij alleen nog maar
een soort innerlijk laatje,
waaruit hij nam wat nodig was:
hij leefde en werkte op routine.
En hoe bekender hij werd
- en hij wilde geen afstand doen van
aanzien en erkenning -
des te meer functioneerde hij.
De mensen zeiden het hem niet
als ze iets kregen
terwijl zijn hart er niet bij was.
Zij deden alsof ze overal tevreden mee waren.
Op een dag stortte hij in.
Bedroefd moest hij erkennen:
ik ben mijzelf kwijt geraakt,
omdat ik dacht dat ik alles wel zelf kon.
Ik wilde niemand teleurstellen.
Had ik maar meer naar mijn eigen hart geluisterd.
Want ik heb niet de tijd genomen
om uit te rusten
en mijn hart weer met fijnzinnigheid en liefde te vullen.

Een schuldgevoel als je niets doet?

Het is waar:
ons werk, dat wat we kunnen,
wat we mogen betekenen voor anderen,
kan een zekere voldoening geven.
Soms wordt ons veel gevraagd,
te veel soms,
maar hebben we het gevoel
dat we het maar moeten aankunnen
en dat we moeten doen wat van ons wordt verwacht.
Mensen krijgen soms een schuldgevoel
omdat ze niet beantwoorden
aan wat anderen van hen verwachten
of wat ze denken dat die anderen verwachten.
Er zijn ook dingen die we moeilijk los kunnen laten.
Toch vraagt God niet dat we meer doen
dan we eigenlijk kunnen.
Soms kan het helpen
om er dan eens met een goed en verstandig iemand
over te spreken,
om de juiste keuzes te kunnen maken.
Want we moeten kiezen!
Je kunt niet alles.

Een zware taak...

Tenslotte zijn er natuurlijk ook situaties
dat we iets eigenlijk als te veel, te zwaar ervaren,
maar dat er toch geen andere weg is
dan het trachten te volbrengen.
In ieder geval is het dan goed
om te proberen
niet te hoge eisen aan Uzelf te stellen;
tijd voor rust en ontspanning te nemen
en niet te druk en gejaagd te worden.
Als het veel is wat U moet doen,
doe het dan des te rustiger.
Verzoen U met het idee
dat het niet af komt.

Kanaal

Het gaat in het leven niet
om wat wij allemaal presteren.
U moet niet denken
dat God het nodig heeft
dat U zoveel mogelijk dingen doet.
God heeft mensen nodig
die als een kanaal
Zijn liefde door zich heen laten stromen
naar anderen toe.

Het allerbelangrijkste dus,
bij alles wat wij doen
is dat wij voeling houden
met ons diepste zelf,
dat is daar waar wij Gods beeld en gelijkenis zijn,
waar Gods wezen zich in ons bestaan weerspiegelt.

Door niets te doen

Wij mensen hebben vaak het gevoel
dat wij pas waardevol zijn,
de moeite waard zijn,
als wij iets presteren.

Jezus heeft ervoor gekozen
de wereld te verlossen
niet door iets te doen, te presteren,
maar door te lijden en te sterven.
Wat wij voor Hem lijden
heeft meer betekenis
dan wat wij voor Hem presteren.
En dat wij bij iemand zijn,
heeft vaak meer betekenis
dan wat wij voor die mens doen.

Kom tot jezelf!

De apostelen komen bij Jezus terug.
Ze hebben gewerkt in dienst van de Heer,
zij hebben veel gedaan en onderricht gegeven.
Het was zo druk, dat ze zelfs geen tijd hadden om te eten.
Ze hebben veel succes.
En dan ga je maar door.
Maar dan zegt de Heer:
"Kom tot jezelf;
kom mee de eenzaamheid in,
in de stilte
en rust daar wat uit".
De bron mag niet verstopt raken.
Niet uit jezelf,
je eigen prestaties,
maar uit een diepte moet het komen,
waar je contact hebt met de bron
van je bestaan,
daar waar je alles gegeven wordt.

Terug