Arsacal
button
button
button
button


De vrouwen in lijdens- en paas-verhaal

Een gezegend Paastriduüm!

Overweging Bezinning - gepubliceerd: woensdag, 17 april 2019 - 901 woorden
Maria met de gestorven Jezus
Maria met de gestorven Jezus
De vrouwen in lijdens- en paas-verhaal
De kapel van De Tiltenberg in Goede Week-stemming
De kapel van De Tiltenberg in Goede Week-stemming

Van harte wens ik U allen een gezegend Paas­tri­duüm, de dagen van het lij­den, sterven en verrijzen van de Heer. Vrouwen en mannen zijn de Heer nabij in deze dagen, Maria is één van hen. En over het alge­meen doen de vrouwen het beter dan de mannen...

Vrouwen in het evan­ge­lie

De rol van vrouwen in het evan­ge­lie is heel on­der­schei­den. Er zijn vrouwen die Jezus volgen na genezen te zijn door Hem, zoals Maria Magdalena; er zijn rijke vrouwen die uit eigen mid­de­len Zorgen voor Jezus en de twaalf apos­te­len op hun tocht (Lc. 8, 1 -3) Er zijn vrouwen die Jezus bedienen en ont­van­gen als hun gast zoals Martha (Jo. 12; Lc. 10) en de schoon­moe­der van Simon Petrus; er zijn vrouwen die Jezus be­schou­wen, naar Hem luis­te­ren en Hem zalven, zoals Maria ( Jo. 12,3; Mt. 26,6 - 13; Mc.14, 3 - 9); er zijn de vrouwen die naar het graf gingen en de vrouwen die klagend en wenend Jezus be­ge­lei­den op zijn kruis­weg (Lc. 22, 26); er staan vrouwen naast het kruis van Jezus (Jo. 19, 25 - 27) en er is boven-al Onze Lieve Vrouw, Maria die met over­tui­ging haar “fiat” ge­spro­ken heeft om de Moeder van onze Heer te wor­den, zij die was uit­ver­ko­ren boven alle schepselen.

Beuzel­praat?

Vrouwen wor­den in het evan­ge­lie niet altijd erg hoog aan­ge­sla­gen door de mannen. Zij wor­den beschouwd als niet zo betrouw­baar, een­vou­dig en van minder belang. Als de vrouwen die van het graf van Jezus terug­ko­men bij­voor­beeld, de bood­schap van Zijn ver­rij­ze­nis over­bren­gen, vin­den de apos­te­len hun verhaal maar onzin, beuzel­praat, vrouwen­praat en zij geloofde hen niet, zoals St. Lucas in zijn evan­ge­lie zegt ( 24, 9 - 11); en de leer­lin­gen op weg naar Emmaus zeggen tot de vreem­de­ling in hun mid­den: “Enkele vrouwen uit ons mid­den hebben ons in de war gebracht” (Lc. 24,22). Dat klinkt nogal neer­bui­gend.

Wijzen naar een ander of wijzen naar jezelf?

Maar om eer­lijk te zijn: er is helemaal geen reden en niets waars in wat ze zeggen. Ze zou­den daar­en­te­gen beter zich­zelf zo be­oor­deeld hebben, want zij had­den niet veel betrouw­baar­heid laten zien in tij­den dat dat juist zo nodig was geweest: in de hof van Olijven en tij­dens de kruis­weg. Terwijl de vrouwen er waren, waren zij bevangen door schrik en angst.

Dis in de ogen van de mensen, van de mannen, wor­den de vrouwen gezien als zwak en klein, als kin­de­ren; maar in wer­ke­lijk­heid tonen ze geloof, hoop en liefde en inner­lijke kracht. En zij weten en bid­den samen met Maria:

“Mijn geest verheugt zich in God mijn redder, want Hij heeft op zijn een­vou­dige, kleine dienst­maagd neergezien” (Lc. 1,47)

Herboren wor­den

Het is goed en van het grootste belang, dat wij­zelf en iedere man en vrouw ons dat eigen maken in ons doen en laten: het gees­te­lijk kind­schap.

In het evan­ge­lie van Johannes vin­den we het gesprek van Jezus met Nicodemus, een van de Joodse leiders, een man van groot gewicht, maar zo vol angst, dat hij Jezus alleen ’s nachts durft te ontmoeten. Hij volgde Jezus niet open­lijk en bij Zijn begrafenis had hij een mengsel nodig van mirre en aloë van meer dan honderd pond - wat een gewel­dige hoeveel­heid is - om Zijn geweten te kalmeren. Hij was geacht en werd als be­lang­rijk gezien, maar in feite was hij een lafaard.

In dit gesprek met Nicodemus spreekt Jezus over opnieuw geboren wor­den van omhoog, van geboren wor­den uit de Geest, als een klein kind, dat alles heeft ont­van­gen en ont­vangt van Zijn ouders, zelfs zijn leven ont­vangt hij door hen. Wat Jezus aan deze be­lang­rijke Nicodemus wil mee­ge­ven is dit:

Als je aan jezelf wordt over­ge­la­ten zul je sterven, ben je ster­ven­de, ben je verloren. Maar God heeft de wereld liefgehad en Hij heeft jou liefgehad en Zijn Zoon gezon­den. Daarom kun je gered wor­den; Gods Zoon is de reden dat je eeuwig leven in vol­heid en geluk zult bezitten.

Vertrouw op Hem als een kind, als een vrouw

Vertrouw en steun dus niet op jezelf en op je eigen positie, je krachten, je intel­li­gentie, je capaci­teiten, maar ver­trouw op Hem, helemaal, als een vrouw, als een kind op zijn Vader. Wandel in het licht.

Ja, de vrouwen in het evan­ge­lie ver­te­gen­woor­digen op een speciale wijze het con­tem­pla­tieve ele­ment in de Kerk, omdat zij - ook al zijn hun taken, is hun rol onderling heel ver­schil­lend - een ding gemeen hebben: zij zijn wer­ke­lijk nederig, zij ver­trouwen volle­dig op Jezus, onze Heer en onze Ver­los­ser, hun wezen is ge­con­cen­treerd op Hem, wat zij ook doen: of zij Hem dienen als hun gast, be­schou­wen en con­tem­ple­ren, Hem zalven, wenen over wat Hem treft of gewoon bij Hem zijn.

Dat is wat de be­lang­rijke Nicodemus moet leren, dat is ook waar wij om mogen vragen als een genade: dat we inder­daad meer en meer ons echt klein en nederig mogen voelen en in alles op God mogen ver­trouwen, dat we van Hem alles mogen ver­wach­ten, want dat is een nood­za­ke­lijke voor­waarde voor ieder echt chris­te­lijk leven.

Elkaar aanvullend  

Niet wij zijn de makers van het leven, maar Hij is de gever van alle wer­ke­lijke leven en van alles dat goed is.

Er zijn ver­schil­lende roe­pingen en bedie­ningen in de Kerk. Die mogen we niet zien als hoger en lager, maar als elkaar aanvullend, ieder vanuit zijn eigen zen­ding. Maar aan niemand wordt de moge­lijk­heid en de roe­ping ont­hou­den zich­zelf helemaal aan Christus te geven.

Terug