Arsacal
button
button
button
button


Zo'n laatste avond vergeet je niet....

Witte Donderdag

Overweging Preek - gepubliceerd: donderdag, 18 april 2019 - 802 woorden
Zo'n laatste avond vergeet je niet....
het verraad van Judas (naar Caravaggio, Valencia, El Patriarca)
het verraad van Judas (naar Caravaggio, Valencia, El Patriarca)

Op Witte Donder­dag was ik 's avonds in de ka­the­draal, na 's mid­dags de in­stel­ling van het pries­ter­schap op het semi­na­rie te hebben gevierd. Want ook dat is een traditie om op deze dag te gedenken dat Jezus bij het Laatste Avondmaal ons de Eucha­ris­tie en het pries­ter­schap heeft gegeven. Maar er was meer die laatste avond...

In de ka­the­draal klonken de fraaie Gre­go­ri­aanse gezangen van deze dag met een enkel motet. Het rustaltaar was dit jaar ingericht in de Maria­ka­pel in de absis, een mooie en intieme ruimte. Kape­laan Johannes van Voorst con­ce­le­breerde, diaken Philip Weijers assis­teerde en van zes personen heb ik de voeten gewassen ter ge­dach­te­nis aan dit gebaar van dienst­baar­heid dat de Heer stelde op die laatste avond van Zijn aardse leven.

Homilie

Die laatste avond...

Aan de laatste avond
van het leven van mijn vader,
bewaar ik bij­zon­dere her­in­ne­ringen.
Hij was helder,
zich goed bewust dat hij ging sterven
en dat het moment was geko­men
om afscheid te nemen.
Die laatste avond waren we daar
met mijn moeder en de kin­de­ren.
Tot ieder van ons
had hij nog een per­soon­lijk woord,
een aan­moe­di­ging en bevesti­ging ge­spro­ken
en een dank­woord, vooral voor mijn moeder.
Zijn taak op aarde was vervuld.
Er sprak veel liefde uit.
Die nacht is hij gestorven,
nadat hij ons gevraagd had
naar huis te gaan en te gaan slapen
opdat we de dagen erna
voldoende krachten zou­den hebben.
Het was een avond
die ik nooit zal vergeten.
Het is voor mij een blijvende mooie her­in­ne­ring.

De indruk van een afscheid

Ik denk dat op velen van ons
zulke momenten van afscheid
indruk hebben gemaakt,
soms posi­tief, soms nega­tief.
Niet voor niets hechten we waarde
aan iemands laatste woor­den
en iemands laatste wil.

En vaak zijn droevige momenten
niet alleen maar droevig,
dan hebben ze een diepere bete­ke­nis.
Ze laten ons zien
wat wer­ke­lijk waarde­vol is,
wat er echt toe doet
en wat eigen­lijk helemaal niet.

Mijn vader had nog gevraagd
om een buurman te halen
die kwaad op hem was geweest;
hij wilde nog graag met hem spreken
om goed uit elkaar te kunnen gaan.
De man is geko­men, geroerd door die geste
en ze hebben elkaar de hand gereikt.
“Laat de zon niet over uw toorn onder­gaan”.

De laatste avond van Jezus

Vanavond neemt Jezus afscheid;
het is een bij­zon­dere avond,
de meest bij­zon­dere avond van Jezus’ leven.
Hij weet dat Zijn uur geko­men is,
dit is het uur van Zijn lij­den en sterven.
Hij spreekt tot Zijn leer­lin­gen bij­zon­dere woor­den,
die zullen ze niet vergeten.
Veel van die woor­den gaan over de liefde
en wat Hij zijn leer­lin­gen geeft en nalaat
zijn even­eens tekens van liefde,
het mooiste wat Hij ons te bie­den heeft:
het pries­ter­schap en de Eucha­ris­tie
en het gebod van de naasten­liefde,
van de eenvoud en nede­rig­heid,
uitgedrukt in de voet­was­sing.

Paus Fran­cis­cus knielt neer

Vorige week had paus Fran­cis­cus
de poli­tieke leiders van Zuid Soedan
- een regio geteisterd door oorlog en geweld
en allerlei problemen -
uit­ge­no­digd in het Vati­caan
voor een gees­te­lij­ke be­zin­ning.
Bij die gelegen­heid knielde
de 82 jarige paus
met al zijn rug-problemen neer
om de voeten van deze leiders te kussen.
Het deed me denken
aan wat Jezus op deze avond doet,
in de zaal van het Laatste Avondmaal
als Hij neerknielt aan de voeten
van de apos­te­len
om hen uit te nodigen
tot nede­rig­heid en dienst­baar­heid.

De oude Adam en de nieuwe...

Adam had in het paradijs
de vrucht aan­ge­no­men
van de boom van de kennis van goed en kwaad.
Inzicht zou hij daardoor krijgen
en groot en trots, verheven als God zou hij zijn.
Maar de vriend­schap met God zou Hij verliezen
en zijn leven zou door strijd getekend wor­den.

De nieuwe Adam, Jezus, herneemt als het ware
die misstap van Adam:
Jezus kiest ervoor als slaaf
te knielen voor Zijn mede­mens.
Niet omdat die mens zo goed was.
Ook Judas heeft Hij de voeten gewassen
en Petrus die Hem zou verloochenen.
Zowel de Eucha­ris­tie als de voet­was­sing
zijn tekens van uiterste liefde.
Alleen de liefde
- niet het geweld, de boos­heid en de haat -
kan Gods ko­nink­rijk bouwen.

De leer­lin­gen

De leer­lin­gen zijn nog vooral
met hun eigen dingen bezig:
met hun positie bij­voor­beeld
- ze maakten daar ruzie over wie de grootste is -;
en Judas denkt aan het geld
dat hij aan het verraad van Jezus gaat verdienen,
Petrus is er met zijn eigen men­se­lijk redeneren;
hij heeft een God voor ogen
die aan zijn ideeën moet be­ant­woor­den.
Jezus doorbreekt die gedachte,
want God is anders dan wij denken
en wie kan Hem doorgron­den?

Vervul je taak met liefde

En zo is deze bij­zon­dere avond
een uit­no­di­ging
om voor ons­zelf na te gaan
waar het nu eigen­lijk over gaat,
wat wer­ke­lijk be­lang­rijk is
en wat niet.
Dat ligt uitgedrukt in de Eucha­ris­tie
waarin Jezus zich geeft,
dienend en lief­heb­bend,
man met een missie.
Vervul je taak met liefde,
leef met ie­der­een in vrede,
niet te beroerd om de minste te zijn,
een hand te reiken,
te dienen.
Amen.

Terug