Arsacal
button
button
button


Het ziekentriduum in Heiloo bestaat 90 jaar

Bert Glorie aangesteld tot acoliet

overweging_preek - gepubliceerd: dinsdag, 2 juli 2019
Koffie in het Oesdom
Koffie in het Oesdom
De intochtsprocessie met voorop Bert Glorie
De intochtsprocessie met voorop Bert Glorie
Het ziekentriduum in Heiloo bestaat 90 jaar

Dinsdag 2 juli was ik in Heiloo voor het ziekentriduüm dat daar ieder jaar wordt gehouden voor het oude dekenaat Alkmaar: Alkmaar, Bergen, Schoorl, Langedijk, Heiloo, de Egmonden... en er waren ook enkele mensen uit Obdam. Tijdens de feestelijke Mis werd Bert Glorie, pastoraal werker in de parochies van De Waterkant aangesteld tot acoliet ter voor­be­rei­ding op de heilige wijdingen.

Het was weer een mooi feest in Heiloo waar vele vrij­wil­lig­ers zich voor inzetten. Alles is tot in de puntjes geregeld, want vele vrijwillligers hebben jarenlange ervaring. Pastoor Herman Helsloot van de parochie Levend Water (Heiloo, Egmonden, Akersloot) en Limmen is de moderator van het triduüm.

Enkele seminaristen dienden de Mis en begeleidden Bert Glorie. Pastoor Bruno Sesito, pastoor Nico Knol, kapelaan Alvaro Rodriguez Luque en rector Jeroen de Wit con­ce­le­breerden naast pastoor Helsloot, diaken Paul Bindels assis­teerde.

Bert Glorie volgt een eigen traject van studie, vorming en geestelijke leiding en bereidt zich voor op de diaken- en priester­wijding. De aan­stel­ling tot acoliet is de laatste grote stap voor de diaken­wijding. Vlak voor de diaken­wijding legt de kandidaat nog de geloofsbelijdenis en eed van trouw af. We vieren Bert heel hartelijk met deze nieuwe stap!

Na afloop van de Mis had ik gelegenheid vele zieken en hun begeleiders te ontmoeten in de kapel en in het Oesdom.

Daarna ben ik doorgegaan naar Heerhugowaard de Noord voor een gezellige ontmoeting met pastoor Ignas Tilma en leden van de Parochieraad en kerk bestuur van de parochies van 't Kruis, Tuitjenhorn, 'T Veld, Waarland, Nieuwe Niedorp en De Noord.

 

Homilie

Geen twintig meer...

Wij merken allemaal
de breekbaarheid van het menselijk bestaan.
Wie ouder wordt
en als het lichaam niet meer zo meewerkt,
als het geheugen en de geest
ons een beetje in de steek laten,
dan ervaren we heel duidelijk
dat het leven hier op aarde eindig is,
dat we geen twintig meer zijn
en dat wij niet de superhelden zijn,
die in reclame, op de televisie in andere media
worden getoond.

Niet zeuren

De reclame laat ons allemaal mensen zien
met stralende tanden,
een perfect figuur,
succesvol en zonder financiële problemen.

En het is zo:
als alles goed gaat,
je hebt geld en succes,
je bent gezond met een leuke relatie,
dan lijkt soms het enige probleem
dat iedereen jou lekker je gang moet laten gaan,
dat andere mensen niet moeilijk moeten doen,
niet zeuren...; gaan...

Maar eerlijk gezegd:
zo is het leven niet.

Huisbezoek

Toen ik priester werd gewijd
was ik 24 jaar oud,
een jong broekie.
Het jaar ervoor deed ik een pastoraal jaar
in een parochie in Leiden.
In die eerste jaren
heb ik heel veel huisbezoek gedaan,
honderden mensen
thuis bezocht.
Wat het meeste indruk op mij maakte,
waren de verhalen die ik te horen kreeg,
de levensgeschiedenissen van de mensen
die me voor het eerst van mijn leven
inzicht gaven
in wat mensen allemaal meemaken,
hoe het echte plaatje eruit ziet.
Ik mocht delen in verdriet van mensen,
in hun vragen en pijn
en zeker ook in hun vreugde.

Levenservaring

Het was voor mij een heel leerzame tijd,
waar ik nog altijd dankbaar voor ben.
Heel veel, vaak zieke en oudere mensen
hebben me toen geleerd
wat het leven eigenlijk is,
wat er op je weg kan komen
en zo begon ik als jong ventje
iets meer van het échte leven te kennen,
niet de wereld van de verwende, rijke,
mooie, stralende, succesvolle jonge mensen,
die ons alleen
een valse voor­stel­ling van het leven geven.

Nog steeds moet ik regelmatig terugdenken
aan wat zieken, oudere mensen,
mensen met ervaring
me hebben verteld en doorgegeven.

Ja, eigenlijk zouden alle jonge mensen
de verhalen moeten kunnen horen
die u zou kunnen vertellen
over wat het echte leven is
met de vreugde en het verdriet,
met de strijd, de successen en de mislukkingen,
de verwachtingen en de tegenvallers
en de mensenkennis die we gaandeweg
hebben opgedaan,
wat we “levenswijsheid”
en “levenservaring” noemen.

Mijnheer De Boer

Een zuster in het verzorgingshuis
liep even bij mijnheer De Boer naar binnen.
Daar zag ze hem zitten
temidden van allemaal chique cadeaus.
Op ver­schil­lende pakjes zaten nog
de labels van dure merken.
Alles was nog on-uitgepakt.
Mijnheer De Boer zat daar midden in,
hij zat sip en verdrietig tussen de pakjes te kijken.
“Van wie hebt U al die pakjes gekregen”, vroeg de zuster
“En waarom kijkt U dan niet blij?”
“Het is van mijn dochter”, zei de man,
“Ze heeft me die pakjes per post gestuurd,
maar er zit geen liefde in.
Liever een klein beetje liefde,
die pakjes mag ze dan wel houden...”.

Liefde

Wat is belangrijk in het leven?
En wat is het dan een grote schat
als je je geloof hebt en vertrouwen,
vertrouwen in de liefde van God.
De liefde van mensen
en de liefde van God:
die liefde is de grootste schat.
Als die er is, is er altijd meer dan het gewone...

Arm van geest

In het evangelie dat we zojuist hebben gehoord
neemt Jezus zijn leerlingen mee,
een berg op, dat wil zeggen:
even weg van de wereld en van de mensen
die zoveel verwachtingen hadden van Jezus,
die Hem tot koning wilden uitroepen
en die Hem aanbaden als wonderdoener en profeet.

Daar, boven op die berg, begint Jezus te praten
met de woorden van dit evangelie,
 bekend als de “zaligsprekingen”.
Wie prijst Jezus zalig, wie worden door Hem gelukkig genoemd?
Nee, niet die mensen die gelukkig zijn
volgens de normen van de wereld,
volgens de wetten van succes, van heersen en voorspoed.
Gelukkig zijn we volgens Hem
als we arm van geest, eenvoudig zijn,
als we zachtmoedig zijn en dus kunnen verdragen,
als we erop gericht zijn
het goede te doen,
barmhartig te zijn, vrede te stichten.
Kortom: als we een goed mens proberen te zijn
en proberen tevreden en dankbaar te leven,
dan zullen we gelukkig zijn.

Prinses op de erwt

Heel bekend is het verhaal van de prinses op de erwt.
De clou van dat verhaal was
dat zij zo verschrikkelijk verwend was;
zij had altijd
op de zachtste en fijnste bedden geslapen
en kon daarom niets meer verdragen:
die ene kleine erwt onder haar dikke matras
hield haar al uit de slaap!

Maar dragen...

Dus niet de vraag of we alles hebben
wat ons hartje begeert,
wijst ons de weg naar een gelukkig leven,
maar de vraag of we toch blij en tevreden kunnen zijn
als er iets aan mankeert,
als we de kracht krijgen
om aan te nemen wat op onze weg komt.
Als we ons leven kunnen aanvaarden
uit Gods hand.

Niet gemakkelijk...

Als het eens tegenzat en ik mopperde,
zei mijn oma vroeger
- u kent het misschien wel -:
“Niet klagen maar dragen
en vragen om kracht”.

Meer dan het gewone...

Laten we vandaag
bij dit mooie jubileum van het ziekentriduüm vragen
dat we positief mogen kunnen leven,
met tevredenheid en dank­baar­heid,
ook als het allemaal niet zo makkelijk is.
Dat we mogen leven met de kracht van vertrouwen.
Dan is er meer dan het gewone...

Terug