Arsacal
button
button
button


Het evangelie doorgeven... ook aan mentaal gepensioneerden

overweging_preek - gepubliceerd: vrijdag, 27 september 2019

Aansluitend bij de dag over Parochievernieuwing mocht ik in de grote kapel van Heiloo met dankbaarheid vieren dat ik veertig jaar geleden door - toen - mgr. dr. Adrianus Simonis tot priester ben gewijd. Het was een feestelijke viering en in de homilie ben ik verder ingegaan op het thema van de missionaire parochie. Onze bisschop deed daarbij een bijzondere aankondiging.

Naast onze eigen bisschop, mgr. Jozef Punt, waren ook mgr. Jan van Burgsteden en mgr. dr. Everard de Jong aanwezig om de dag mee te maken, evenals een veertigtal priesters waarvan een flink deel concelebreerde. Het "collegium episcopale" luisterde de viering op met fraaie zang en daarbij moet u niet aan het voltallig bis­schop­pencollege denken maar aan vier professionele zangers die met de bisschop en de bisschops­kerk verbonden zijn.

Een bijzondere vreugde was het dat door de bijzondere zorgen van mijn familie ook mijn moeder bij de Mis aanwezig kon zijn.

Aan het einde van de viering sprak bisschop Punt een felicitatie uit en dat deed ook Leo Fijen die het boek presenteerde waarover in een eerder bericht meer te lezen is.

Na de Mis was er een drukke receptie in het Oesdom en vervolgens een gezellig en druk buffet in het Juliana­klooster, dat uitstekend was verzorgd met fraai aangeklede tafels en een heerlijke maaltijd. Ons team in Heiloo heeft zich weer van zijn beste kant laten zien! Leo Fijen nam de kans waar om opnamen te maken voor het geloofs­ge­sprek dat op 1 december zal worden uitgezonden.

(fotoserie: Wim Koopman)

 

Homilie

Wie is Jezus?

“Wie zeggen de mensen dat ik ben?”
Veel mensen hebben niet echt een idee
van wie Jezus is.
Natuurlijk hebben ze van Hem gehoord
en misschien aanvaarden ze wel
dat Hij werkelijk heeft bestaan
of misschien ook nog wel
dat Hij een goed mens is geweest,
maar dat is natuurlijk nog iets anders
dan een per­soon­lijke band met Hem hebben.
Daarvoor is nodig
dat het leven van Jezus
en de bood­schap van het evangelie
je per­soon­lijk raken.

De kloof is groot

Dat gebeurt te­gen­woor­dig
voor veel mensen
niet zo heel gemakkelijk
door de viering van de Eucha­ris­tie
of een van de sacramenten,
niet zozeer omdat die Mis niet goed genoeg is,
maar omdat die viering
en de woorden die worden gesproken,
te ver van hen af zijn komen te staan.
De kloof is te groot,
al geef ik onmiddellijk toe
dat er mensen zijn
die werkelijk vanuit het niets
- dus zonder enige kennis en voor­be­rei­ding -
tot in het diepst van hun ziel
werden geraakt door bij­voor­beeld
de uit­stel­ling van het heilig Sacrament.
Maar eigenlijk was er dan in het hart van die mensen
wel een zoeken en een verlangen
waar Gods genade op in kon gaan,
een zoeken waar die uit­stel­ling van de Hostie
een antwoord op was.

Wat verlangt ge?

Om mensen het evangelie te kunnen brengen,
is het eigenlijk goed om te weten
wat zij nodig hebben,
welke hun vragen zijn,
waar zij naar uitzien,
wat zij verlangen.
Jezus vroeg dat soms:
“Wat verlangt ge?” (bijv. Jo. 1, 38).
Om het evangelie te kunnen brengen
moet je niet alleen het evangelie kennen,
maar ook de mensen begrijpen
aan wie je dat evangelie wil brengen.
We zijn geroepen een brug te slaan
om de genade te faciliteren.

Geen andere bood­schap!

Niet dat we de bood­schap van het evangelie
of het katholieke geloof
moeten veranderen
om aangepast te zijn aan de tijd.
We hoeven niets in ons geloof te veranderen,
de trouw aan onze eigen identiteit
is juist onze kracht.
Wij hebben geen andere bood­schap!
Maar dat de samenleving
veel verder afstaat
van dat geloof
met die waarden en normen,
ook op heel gevoelige levensgebieden,
maakt wel
dat de weg om Jezus Christus
en Zijn evangelie te leren kennen en verstaan,
langer is geworden,
ingewikkelder voor veel mensen.
Je moet meer loslaten
dan zestig jaar geleden
om christen en katholiek te zijn.

Een bijzondere gevoeligheid

Meestal stap voor stap alleen
en biddend en overwegend
zullen mensen
die andere visie kunnen verstaan,
die uit bijbel en traditie
tot ons komt.
Dit vraagt van priesters, diakens,
pastoraal werkers en catechisten
en van alle mensen
die het geloof proberen door te geven,
een bijzondere gevoeligheid.

Mentaal gepensioneerden

En we stoten ook op veel mensen
die geen vragen
en geen behoeft aan bezinning lijken te hebben.

Deze week is Jenny Huijs
gepromoveerd op een proef­schrift
over “mentaal gepensioneerden”.
Zo noemt zij mensen die
- soms nog heel jong -
hun tijd uitzitten, hun baan doen zonder vuur
en innerlijk zijn afgehaakt.
Mentaal gepensioneerden zoeken niet
en hebben geen vragen.
De diepere reden is echter vaak
dat zij geen waardering ervaren
en het werk hun geen voldoening geeft.
Jenny Huijs liet deze mensen
in kleine groepjes nadenken over wat ontbrak
en met die gesprekken en door aanpassingen in het werk
lukte het haar mensen weer te laten participeren
en zin en motivatie op te laten doen.

De kunst van evangelisatie

Als wij mentaal gepensioneerden ontmoeten,
mensen dus die geen vragen hebben,
gezapig lijken of ongeïn­te­res­seerd zijn,
zijn er toch vragen.
De kunst is het
die vragen aan bod te laten komen.
“Wie zeggen de mensen dat ik ben”,
“Wat verlangt ge?”

Vaak is het beter
te luisteren naar de vragen die iemand heeft,
of uiteindelijk toch wel heeft,
dan zomaar met antwoorden te komen.
En in ieder geval zal het vruchtbaarder zijn
als het antwoord
een antwoord op een vraag is.

En als ze eisen?

Sommige mensen willen wel iets,
maar het is geen vraag,
meer een eis,
dat maakt een gesprek soms heel moeilijk,
maar in ieder contact dat we leggen,
kunnen we een brug slaan
tussen onze gesprekspartner
en het evangelie
door onze aandacht, door onze hartelijkheid,
door onze openheid, ons bescheiden woord,
ons gebed, onze uit­no­di­ging....

Begeleiding en verbreding

Vandaar dat onze paus Franciscus
zoveel nadruk legt
op begeleiding
- door in alle bescheidenheid
iets van een geestelijke gids
voor anderen te zijn -
en op bredere activiteiten
- wel in de lijn van het evangelie -
die voor een groter publiek
aanspreekbaar kunnen zijn
en van waaruit
nieuwe stappen gezet kunnen worden
op die weg van Jezus Christus.

Geraakt

In het sacrament van de biecht bij­voor­beeld
gebeuren vaak wonderen,
het is een sacrament van vergeving en begeleiding;
maar ook door andere sacramenten
en op andere momenten
worden mensen geraakt
en krijgen ze richting,
soms heel onverwacht en op een manier
die we niet hadden kunnen bedenken.
Zo bekeerde iemand zich
- hoorde ik laatst -
doordat het koor zo vals zong.
Dat geeft misschien hoop
als het koor niet meer zo gaat
(maar gelukkig voor vandaag
dat we ook geraakt kunnen worden
als er wel heel mooi gezongen wordt).

Dank U!

Nu ik vandaag mag terugkijken
op veertig priesterjaren,
ben ik vooral dankbaar
voor de vele genaden
die God me in Zijn goedheid gegeven heeft,
 voor de mensen die ik misschien
tot steun heb mogen zijn
ook om een weg met Jezus te gaan.
En natuurlijk: ook moeilijke dingen
zijn vaak een genade,
dus, dank U, Heer, voor alles!

"Ik ben met U"

Ons werk, dat van U en dat van mij,
het zijn zaadjes die we zaaien
en verder is het die mens en de genade...
Dat is niet aan ons,
maar het vertrouwen in de groei­kracht
is wel een reden
om met vertrouwen door te gaan!
“Gaat aan het werk,
Ik ben met U“ (eerste lezing)


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug