Arsacal
button
button
button
button


Spotten of bidden?

Twee opties op het feest van Christus Koning (jaar C)

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 24 november 2019 - 858 woorden
Bij de repetitie vóór de Mis (daarna werd Sanne serieus)
Bij de repetitie vóór de Mis (daarna werd Sanne serieus)
Een half uur voor de Mis komen de eerste kerkgangers al bidden
Een half uur voor de Mis komen de eerste kerkgangers al bidden
Vanuit het transept
Vanuit het transept

Bij de repe­ti­tie vóór de mis was magistra cantus Sanne Nieuwen­huij­sen nog een beetje in de sfeer van het Sint Caecilia­feest (zie foto), dat ook de ka­the­drale koren nogal uitbun­dig vieren. Maar wees niet ongerust: tij­dens de Mis was zij (en het bijna voltallige ka­the­drale koor) weer helemaal in de sfeer van het feest dat we op deze zon­dag 24 no­vem­ber vier­den: Christus Koning.

De liturgie was met het 120 koppig ka­the­drale koor (kin­de­ren, heren) op deze dag extra fees­te­lijk, wat ook tot uiting kwam in een goed gevulde ka­the­draal; ook dat draagt bij - na­tuur­lijk niet aan het wezen van de Mis, maar wel - aan de fees­te­lijk­heid en het ge­meen­schaps­ka­rak­ter van de vie­ring.

Het evan­ge­lie is dit jaar Lc. 23, 35-43: Jezus aan het kruis, bespot door voorbij­gan­gers, met naast zich twee mis­da­digers, tra­di­tio­neel bestem­peld als: de goede en de slechte moor­de­naar.

 

Homilie

God: een man met een baard?

De kern van geloven in God
hangt niet samen met bepaalde voor­stel­lingen
die we van God kunnen hebben.
Ook volwassen mensen
blijven soms steken in een kinder­lijk geloof
in een man met een grote baard op een wolk.
Als zij het chris­te­lijk geloof verwerpen,
gaat het vaak om zo’n kinder­lijke voor­stel­ling.

Een mysterie in mensen­taal

Nu is een kinder­lijk, een­vou­dig geloof
bepaald niet ver­keerd,
maar tege­lijk moeten we beseffen
dat de wer­ke­lijk­heid
al onze gedachten en ver­wach­tingen
te boven gaat.
Al onze voor­stel­lingen van God
zijn na­tuur­lijk óók men­se­lijk,
al denk ik dat we erop mogen ver­trouwen
dat de beel­den en voor­stel­lingen
die Jezus Christus ons in mensen­taal heeft meege­ge­ven,
het beste be­ant­woor­den
aan dat grote mysterie,
die wer­ke­lijk­heid van God
die wij uit­ein­delijk niet kunnen bevatten,
kleine mensen als wij zijn.

Een intel­li­gent plan

Maar als we
de schoon­heid en harmonie van de natuur
op ons in laten werken,
of als we bij­voor­beeld ons rea­li­se­ren
dat de kleinste cel van ons lichaam
inge­wik­kelder in elkaar zit
dan de meest ge­com­pli­ceerde com­puter,
als we zien waartoe de mens in staat is,
welke intel­li­gentie en vaar­dig­he­den hij heeft gekregen,
als we zien hoe alles klopt en past
in een harmonie en samenhang,
dan kun je er eigen­lijk moei­lijk aan voorbij
 - lijkt mij -
dat hier een intel­li­gent plan achter zit
van een maker die we God mogen noemen.

Een per­soon­lijke erva­ring

En dan doet een mens ook nog
per­soon­lijke erva­ringen op
van aangeraakt te wor­den door Gods liefde
wanneer we Gods aanwe­zig­heid bespeuren.
Volgens mij maakt vrijwel ie­der­een
dat af en toe mee,
al zal niet ie­der­een dat zo benoemen.
Ik heb in mijn leven
tien­tal­len verhalen gehoord van mensen
die zelfs heel won­der­lijke dingen hebben mee­ge­maakt,
die ze bijna nooit hebben durven ver­tellen
uit vrees voor gek te wor­den versleten!

Wat doen we ermee?

Zo’n erva­ring is zel­den iets
waar we niet omheen kunnen.
Je kunt die afwijzen
of zuiver rationeel proberen te verklaren.
We ervaren het, we wor­den geraakt
en dan kunnen we toch verder gaan
alsof er niets is gebeurd,
het mis­schien zelfs vergeten,
of we kunnen ermee verder gaan
waardoor zo’n erva­ring
gaat door­werken in ons leven.
Tege­lijker­tijd zijn er be­proe­vingen en moei­lijk­he­den.
Sommige mensen
wor­den aan het twijfelen gebracht
door de oorlogen en rampen die gebeuren,
anderen door ziektes en tegen­slagen.
Is er wel een God als die dit allemaal laat gebeuren?

Christus Koning?

Dat is precies de tegen­stel­ling
die we op het feest van Christus Koning
vieren en gedenken.
De tweede lezing zei het bijna jubelend:
je bent al verlost,
we zijn ontrukt aan de duisternis,
wij mogen leven in het licht,
we behoren tot Gods ko­nink­rijk.
Alles is dus al prima in orde.
De afloop is bepaald!
Maar daarna kwam het evan­ge­lie
waar Christus Koning van hemel en aarde,
hoogste en grootste van alle wereld­lei­ders,
niet in een limousine kwam voorrij­den,
maar aan het kruis hing te sterven,
zijn han­den vast­ge­spij­kerd,
een kroon van doornen op het hoofd.
Zo is ons leven:
af en toe een mooie erva­ring met diepte,
vaak ook de erva­ring
dat God er mach­te­loos bij-hangt, ge­krui­sigd.
Waarom doet Hij niets?

Welke weg?

Hier ligt voor ons een kruis­punt:
wordt het de weg van ver­wij­de­ring
weg van een God die toch niets kan en lijkt te doen
of wordt het een toe­na­de­ring
tot de God die wij soms mogen ervaren,
dan weer kunnen vermoe­den?
Welke weg?

Wil en genade

Geloven is iets van ons
en het is iets dat ons ge­schon­ken wordt,
het is wil en genade,
zonder genade gaat het niet.
Maar we moeten dus ook kiezen,
steeds weer.
Uit­ein­de­lijk zijn er twee opties,
twee keuze-moge­lijk­he­den,
die ons voor ogen wor­den gehou­den
door de beide mis­da­digers
die naast Jezus hangen.
De ene spot en verwerpt:
Had die God niet kunnen zorgen
dat hij niet aan dat kruis was terecht geko­men?
Die ander - in dezelfde omstan­dig­he­den - zegt:
Heer Jezus, denk aan mij!
Hij doet een beroep op Gods barm­har­tig­heid,
Zijn goed­heid.
Daar spreekt ver­trouwen uit en geloof.

Komen of gaan?

Welke weg?
Ik zou zeggen: nader, kom dich­ter­bij.


Als ik u was zou ik die laatste optie kiezen,
die van die goede crimineel
naast Jezus aan het kruis!


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug