Arsacal
button
button
button


Soms is alles donker. Heb geduld....

Mis in de Vredeskerk

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 15 december 2019
De derde kaars brandt in de Vredeskerk
De derde kaars brandt in de Vredeskerk
Kerstal in de Vredeskerk, alleen het Kindje ontbreekt nog
Kerstal in de Vredeskerk, alleen het Kindje ontbreekt nog

Zondag 15 december was ik opnieuw in de Vredes­kerk in Amsterdam voor de Eucha­ris­tie­vie­ring, dit keer ook om voor de parochianen het antwoord van Rome toe te lichten aangaande pastoor Pierre Valkering en gelegenheid te geven vragen te stellen en in gesprek te gaan. We vierden de derde zondag van de Advent, zondag Gaudete, met bijzondere aandacht voor Johannes de Doper die de komst van de Messias had aangekondigd maar daarna in de gevangenis was beland.

Het communiqué van het bisdom over de situatie rond pastoor Valkering is te vinden op de website van het bisdom Haarlem-Amsterdam en die tekst was ook be­schik­baar voor de parochianen. Pastoor Valkering woonde de Mis als gelovige bij.

HOMILIE

Begeesterd

Het is bijna zover:
nog tien dagen en we vieren het kerst­feest.
Eén van de grote figuren van de Adventstijd
staat vandaag centraal:
Johannes de Doper,
de grote boetepredikant
die in de woestijn van Judea
de komst van Jezus Christus
heeft aangekondigd.
In het evangelie van deze dag
kwamen we hem echter tegen
in de gevangenis, gevangen genomen
door koning Herodes Antipas.
Eens had hij Jezus gedoopt
en toen was Johannes heel duidelijk geweest:
“Ik heb Uw doopsel nodig”,
niet U dat van mij,
had Johannes vol vuur gezegd.
En daarna had hij de Geest
over Jezus zien neerdalen.
En hij had de mensen op Jezus gewezen
als het Lam Gods dat de zonden
weg zou nemen.
Zo begeesterd was Johannes geweest!

Onzeker


Maar nu, in die gevangenis,
lijkt Johannes toch
een beetje onzeker geworden:
“Bent U de komende,
of moeten we op een ander wachten?”
Hij lijkt dus niet meer zo vast te staan,
daar in die kille en donkere cel,
al hoort hij nog zoveel vertellen
over wat Jezus allemaal doet.

Tekens van de Geest

Eigenlijk is dat niet zo vreemd,
we maken het zelf ook weleens mee.
Soms worden we geraakt,
ervaren we tamelijk duidelijk
de hand van God in ons leven,
voelen we een vreugde,
een lichtheid en openheid in ons hart.
Die lichte blijheid
en ook de dank­baar­heid
zijn tekens van God,
tekens van de heilige Geest.

Een berg van problemen

Vorig jaar ontmoette ik iemand
die als jongere in het jaar 2000
naar de Wereld Jongerendagen was gegaan.
Op reis waren er momenten geweest
die zij nu nog precies wist na te vertellen
en waarin de Heer haar hart had aangeraakt.

Maar vaak ook is het anders.
Soms is het
alsof de ene na de andere moeilijkheid
op ons pad komt,
soms worden die moeilijkheden
een grote berg
waar je niet meer overheen kunt kijken.
Dan raken we als het ware opgesloten
in onszelf en in onze problemen
omdat we het uitzicht, het perspectief niet zien.
Zoiets lijkt gebeurd te zijn
met de heilige Johannes de Doper
toen die was opgesloten
in de gevangenis.
Het lijkt dan
alsof alleen de problemen er zijn,
alsof er niets anders meer is.
Maar God is er ook,
Hij is er ook als je Hem niet merkt,
als je Hem niet ervaart.
God is er ook
als alles koud en kil is.

Geduld!


Heb geduld,
zei de tweede lezing ons:
Heb geduld tot de komst van de Heer.
Wees geduldig en moedig
want de Heer is nabij.
Verdraag met geduld
wat je overkomt
en geloof in een uitzicht
dat je dan misschien nog niet ziet.

Dus dat is de bood­schap:
Heb geduld,
zie uit naar de Heer,
zoek Hem
en neem toe in kracht.

Wat moet je doen?

Soms voel je je leeg
en lijkt het of God je niet hoort.
Je krijgt dan de neiging
om alles wat minder te doen.
Bij­voor­beeld te zeggen:
God hoort mij toch niet,
waarom zou ik bidden?
Terwijl je dan
juist beter stappen kunt zetten naar God toe,
zoeken naar nieuwe inspiratie,
geestelijke kracht.

Johannes deed dat,
in die gevangenis,
door bood­schappers te sturen naar Jezus
om van Hem antwoorden te krijgen.
Nieuwe input, nieuwe kracht.

Geduld en volharding

Ook verder is rond het leven van
Johannes de Doper
wel een voorbeeld te vinden
van geduld en volharding.
De ouders van Johannes,
Elizabeth en Zacharias,
konden geen kinderen krijgen.
Dat was bepaald niet makkelijk voor hen,
zeker in een maat­schappij als die van toen,
waar kinderloosheid
vaak als een soort van straf of vloek werd gezien.
Op een gegeven moment
leek de leeftijd voorbij
waarop je nog kinderen zou kunnen krijgen.
Ondanks deze grote teleur­stel­ling
bleven deze mensen
een vroom en rechtvaardig leven leiden.
Ze moesten dus heel lang wachten,
maar toen op een dag
kreeg Zacharias bij zijn dienst in de tempel
de aan­kon­di­ging
dat hij toch nog een kind zou gaan krijgen
en dat hij dat kind Johannes moest noemen.

Uitzien naar...met geduld

Zij hadden veel geduld gehad,
gewacht, gebeden,
de moed niet opgegeven,
met overgave geleefd
want niemand weet hoe de Heer
het leven van mensen zal leiden....
Het wachten werd verwachten,
vol hoop, een uitzien naar....
En toen gebeurde het toch nog!

Laten we dat voorbeeld volgen.
Laat je niet ontmoedigen,
zoek nieuwe kracht en inspiratie
en zie uit naar de Heer
die ook voor jou
de Komende is!

Terug