Arsacal
button
button
button


Vuur... een ervaring... een ontmoeting...

Hoe brengen we mensen tot Jezus?

overweging_preek - gepubliceerd: vrijdag, 30 november 2012
kapel van de Tiltenberg
kapel van de Tiltenberg

Op het feest van de heilige apostel Andreas, 30 november, heb ik de heilige Eucha­ris­tie gevierd in het seminarie De Tiltenberg in Vogelenzang. Ik stond op deze feestdag van deze grote geloofs­ver­kon­diger stil bij bij het belang mensen te laten delen in een ervaring van geloof, het belang van de heilige Geest en van vuur, zeker nu we zo druk bezig zijn met reorganisaties binnen de katholieke kerk.

homilie

We vieren het feest van de heilige Apostel Andreas, die oudere broer van Petrus die Petrus, die rots waarop Christus de Kerk heeft gebouwd, voor het eerst met Jezus in aanraking heeft gebracht.

Hij was de verkondiger die Petrus naar Jezus leidde! En zoals jullie vermoedelijk al weten is Andreas de heilige van de Kerk van Constantinopel, zoals Petrus dat van Rome is.

Sinds de vierde eeuw waren relieken van deze apostel in Constantinopel, het huidige Istanboel.

In 1964 keerde het hoofd van Andreas vanuit de Sint Pieter in Rome terug naar Patras, Griekenland.

In datzelfde jaar ontmoetten paus Paulus VI en de oecumenisch patriarch Athenagoras elkaar op de Olijfberg.

De paus ontving toen een oude en vereerde icoon van de ontmoeting van Petrus en Andreas en sindsdien brengen vertegen­woor­digers van de paus op deze dag een bezoek aan de patriarch.

Zeker is dit dus een bijzondere dag om te denken aan alle oosterse christenen, bijzondere de gelovigen van de Orthodoxe kerken, die tot het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel behoren, voor hen te bidden en de Heer ook te vragen om het herstel van de eenheid van de kerken van oost en west.

Alle bisdommen in Nederland zijn bezig met reorganisatie, met fusies van parochies en sluiten van kerk­ge­bouwen.

Dat is een moeilijk en vaak emotioneel proces.

Vooral het sluiten van gebouwen gaat mensen aan het hart.

Het kan niet anders, alleen zo kunnen we een toekomst voor­be­rei­den met goede, levendige katholieke gemeen­schappen.

Want wat we nu vaak missen is “vuur”, het vuur van de heilige Geest.

In Nederlandse parochies kom je veel mensen tegen die zich met hart en ziel voor hun parochie inzetten.

Zij doen vaak veel goede dingen voor hun eigen gemeen­schap en zonder hen zou die parochie niet kunnen bestaan.

Maar wat we vaak missen is het vuur om de bood­schap door te geven, om er andere mensen bij te betrekken, om te zoeken naar middelen en mogelijkheden om de bood­schap te brengen aan hen die verder af staan van Kerk en geloof.

Het gaat om dat vuur dat voortkomt uit een verlangen dat iedereen Jezus zal leren kennen als Degene die voor ons geleden heeft en gestorven is en die uit de doden is opgestaan.

Het gaat om dat vuur dat de apostel Paulus bezielde en waarover hij schrijft in de eerste lezing van vandaag: Äls je mond belijdt dat Jezus de Heer is en als je hart gelooft dat God Hem van de doden heeft opgewekt, zul je gered worden” en dan gaat hij verder over hoe belangrijk het is om te verkondigen.

In de loop van de geschiedenis hebben mensen daar allerlei wegen en middelen voor gevonden: Bo­ni­fa­tius hakte een heilige eik om en iedereen was diep onder de indruk; Matteo Ricci verdiepte zich in de gewoonten en de cultuur van de Chinese mandarijnen en hij maakte indruk door zijn kennis en weten­schap aan het hof van de keizer; Franciscus Xaverius trok predikend en catechese gevend rond en doopte duizenden mensen; religieuzen stichtten ziekenhuizen en scholen waar mensen een ervaring opdeden van wat dat geloof in de praktijk betekent.

In alle tijden en in alle culturen zijn er mensen die initiatieven nemen vanuit hun inspiratie en vanuit een aanvoelen wat hun tijd en hun omstandigheden nodig heeft, om zo het geloof in de verrezen Heer uit te dragen.

In onze parochies zijn mensen vaak heel bereid om iets te doen en zij zijn uitermate belangrijk, maar er zijn er maar weinigen die willen getuigen door woorden en daden van het geloof dat hen bezielt.

Een tijdje geleden was in Heiloo een studie­middag met dr.

Miranda Klaver die over haar onderzoek vertelde in evangelische gemeen­schappen naar wat voor mensen belangrijk is om tot geloof te komen.

Wat trekt mensen tot het geloof? Het allereerste blijkt de ervaring te zijn, iets dat je meemaakt en waardoor je geraakt wordt.

maar die ervaring moet worden gevolgd door kennis en de gelegenheid om uit te wisselen en tot verdieping te komen.

Het eerste is dus dat je geraakt wordt.

We kunnen dat allemaal herkennen: de ervaring van wereld­jonge­ren­dagen, van een reis met een groep naar Lourdes of Rome maakt vaak een levenslange indruk op jonge mensen.

Ik ken nu nog een groep van bijna tachtig mensen, die elkaar nog af en toe zien en kerkbetrokken zijn en die elkaar hebben leren kennen en tot dieper geloof gekomen zijn door reizen naar Rome en het heilige Land in de tachtiger jaren.

Waar hebben we dat eerder gezien? Natuurlijk ging het in de tijd van het evangelie al niet anders: de Heer wist de harten van vissers op het meer van Galilea te raken, bij­voor­beeld door hen heel veel vis te laten vangen.

Toen riep Hij hen om vissers van mensen te worden, we hoorden dit vandaag in het evangelie.

Zij voelden zich aangesproken en zijn werden geraakt, juist in iets dat dicht bij hun leven stond; het was een ervaring waardoor zij onmiddellijk alles achter hebben gelaten om Jezus te volgen.

En dan komt de verdieping, zij trekken met Jezus mee, horen Zijn woorden, maken ervaringen mee.....

Ik wens jullie allen heel veel inspiratie om nu al en later als priester, wegen te vinden om mensen tot een ervaring van geloof te leiden en hen uit te nodigen Jezus te volgen.

AMEN

Terug