Arsacal
button
button
button
button


Moeilijke keuzes maken....

Jezus en de graankorrel die in de aarde valt; bij La Vie

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 21 maart 2021 - 915 woorden

Op de vijfde zon­dag van de veer­tig­da­gen­tijd was ik ’s mid­dags bij La Vie in Zeewolde om de Eucha­ris­tie te vieren en de ge­meen­schap te ontmoeten. In dit centrum wordt gees­te­lij­ke be­ge­lei­ding gegeven door ver­schil­lende gees­te­lijk begeleidsters samen met Elizabeth Duet.

Wie de be­ge­lei­ding ont­vangt - gelovig of niet-gelovig - vanuit een gees­te­lij­ke nood of verlangen naar meer een­heid, merkt dat de be­ge­lei­ding niet met andere vormen van hulp­ver­le­ning te ver­ge­lij­ken is. Herstel van relatie met de naaste, met God, vanuit dit cha­risma maakt dat mensen ook een gevoel van thuis komen ervaren.

De ge­meen­schap van La Vie heeft het in de Corona-tijd na­tuur­lijk ook veel moei­lijker omdat de beper­kingen de hulp­ver­le­ning bemoei­lijken en beperken. Maar gelukkig kunnen ze we contact hou­den met de mensen die een beroep op hen doen. De Mis was dit keer niet in een volle kapel, maar alleen met de mensen van La Vie, vanwege de Corona-situatie. We wensen Elizabeth Duet en heel de ge­meen­schap ‘Huis­ge­zin van God’ sterkte en zegen toe!

Het evan­ge­lie was Jo. 12, 20-33

Homilie

Als de graan­kor­rel...

Voorrang voor de zorg

Iemand - ik zal de naam niet noemen -
kwam in aanmer­king
voor een zeer mooie, be­lang­rijke functie,
een ambt met veel aanzien ook,
maar daarvoor zou hij moeten ver­hui­zen;
zijn echt­ge­note is echter
man­tel­zor­ger voor haar moeder,
die bij hen in de buurt woont.
Als ze zou­den ver­hui­zen,
zou zij dat niet meer kunnen doen.
Hij en zijn vrouw besloten
de kans van die mooie benoe­ming
te laten schieten
en niet te ver­hui­zen
om die zorg de voorrang te kunnen geven.
Mooi vind ik dat!

Keuzes maken

En ook heel herken­baar, denk ik.
We staan allemaal wel
op bepaalde momenten
voor een derge­lijke keuze:
er komen aan­trek­ke­lijke kansen
op onze weg,
maar wat betekent het dan
voor je gezin, je naasten, je geloof
als je die stap gaat zetten?
Het blijft dan altijd wel be­lang­rijk
om even afstand te nemen
als een mooie keuze zich presen­teert,
door te bid­den en te vragen:
Heer, wat moet ik doen?
Wat is beter?
Hoe komt mijn roe­ping
als mens en als christen
beter tot zijn recht?
En het zal altijd be­lang­rijk zijn
dat onze naasten
liefde en zorg voor hen
in die keuze kunnen ervaren.

Een sterk teken van liefde

Ik denk dat velen van ons
de erva­ring zullen hebben
dat bepaalde offers
die we in ons leven moesten brengen
of hebben gebracht,
vrucht­baar waren:
die keren dat we ons
uit liefde hebben gegeven
al moesten we daarvoor offers brengen
en we andere, verlei­de­lijke kansen
voorbij lieten gaan,
hebben ons mens-zijn verrijkt
en de liefde beves­tigd.
Iemand zal niet gauw vergeten
wat we voor hem of haar hebben gedaan
als we daar een offer voor moesten brengen.
Dat is een heel sterk teken van liefde:
dit heeft hij of zij opge­ge­ven
uit zorg en liefde voor mij.

Unieke kans

In het evan­ge­lie van vandaag
komt Jezus voor een keuze te staan:
Er komen enkele Grieken
naar de apos­te­len toe,
die Jezus willen spreken.
Dat klinkt heel inte­res­sant:
het zijn bui­ten­landers,
met belang­stel­ling
voor de missie van onze Heer,
en ze zijn afkoms­tig uit Griekenland,
toen een centrum van weten­schap en cultuur;
een unieke kans om de bood­schap
breder te laten klinken
en door te laten dringen in andere lan­den.

Men­se­lijk bezien

Want - men­se­lijke bezien -
hoe zou dit groepje apos­te­len,
gewone mensen uit Galilea vooral,
dat hebben kunnen bereiken?
Die arme, onge­let­terde vissers
zou­den die inter­na­tio­nale uit­stra­ling
niet kunnen bereiken, zou je denken.
Maar dat is men­se­lijk gere­deneerd.
God doet het altijd anders...

Het werk van de Geest

Wij weten nu
dat de heilige Geest
zou wor­den uitgestort over de leer­lin­gen
en dat zij kracht van Omhoog
zou­den ont­van­gen;
en we weten dat de Heer
een zekere Saulus zou roepen,
die Paulus ging heten
en een gewel­dige mis­sio­na­ris zou wor­den
die onder meer door Griekenland trok
door Klein-Azië en tot aan Rome toe,
om het evan­ge­lie te ver­kon­di­gen.
Maar dat was in het evan­ge­lie van vandaag
nog niet aan de orde.

Een verlei­de­lijke keuze

Jezus wordt gevraagd
door Grieken die Hem willen spreken.
zal Hij ingaan op die
toch wel verlei­de­lijke belang­stel­ling
van deze kosmopoli­tische Grieken
met kansen en moge­lijk­he­den
die daar voor Hemzelf
in kunnen zitten?

Het ant­woord van Jezus
is een ant­woord
dat we allemaal
op bepaalde momenten van ons leven
moeten geven.
Jezus zegt in feite:
Ik moet mij geven,
ik moet nu niet naar mezelf kijken,
wat ik fijn en pret­tig zou vin­den,
niet kiezen voor mijn aanzien en succes.
Ik moet wor­den als de graan­kor­rel,
die in de aarde valt en sterft
en zo veel vrucht draagt.

De goede keuze?

Zo komt er op de weg
van ieder van ons wel iets,
wat we liever niet had­den gehad,
waar­van je af en toe denkt:
hoe kan ik hier­van af,
hoe kan ik dit ontlopen;
terwijl je tege­lijker­tijd dui­de­lijk voelt:
ik moet de goede keuze maken,
ik moet mij geven,
als de graan­kor­rel,
naar het voor­beeld
van Jezus onze Heer.

Laten we Hem daarvoor
om kracht en zegen vragen.

Het uur van Jezus

Voor Jezus is dit
de weg van Zijn lij­den en kruis.
Hij heeft dat kruis op zich geno­men
uit liefde voor ons,
al had Hij kunnen ver­hui­zen,
weg kunnen gaan,
het kunnen ontlopen.
Jezus noemt die lij­densweg
die voor Hem ligt
“het uur” dat Hij “verheer­lijkt wordt”.
Dat is voor hem na­tuur­lijk zo
omdat Hij zal verrijzen,
maar ook voor ons is dat waar:
als we geven wat we moeten geven,
het offer van harte brengen,
wor­den wij verheer­lijkt,
later in het hemels leven,
maar ook hier al
want ons mens-zijn wordt
mooier en rijker
door wat we geven.

We wor­den als die graan­kor­rel,
die sterft
en vruchten voort­brengt.

Terug