Arsacal
button
button
button


Leiderschapstraining van Jong-Katholiek in Vogelenzang

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 24 februari 2013
De verheerlijkte Heer op de Tabor verwijst naar Zijn lijden
De verheerlijkte Heer op de Tabor verwijst naar Zijn lijden

Zondag 24 februari heb ik 's morgens de heilige Eucha­ris­tie gevierd in de parochie van De Kwakel en 's middags in Vogelenzang ter afsluiting van het tweede weekend van de leider­schaps­trai­ning van Jong Katholiek in samen­wer­king met Xpand.

Een vijftigtal jongeren uit de verschillende bisdommen waren in Vogelenzang samengekomen om dit weekend mee te maken. Verschillende bekenden zag ik er terug en heel wat mensen die ik van de zomer hoop te ontmoeten bij de Wereld­jonge­ren­dagen in Rio de Janeiro.
Bij deze gelegenheid heb ik de volgende homilie gehouden

homilie

Ik denk dat we allemaal weleens hebben ervaren hoe ontzettende belangrijk het kan zijn om even afstand te nemen; je kunt zo opgeslokt worden door je eigen druktes, door alles wat je moet doen en door zorgen, dat je er eigenlijk teveel in zit om alles nog in het juiste perspectief te kunnen zien.

Iets kan té overheersend, té belangrijk worden in onze gedachten, een op zich niet zo groot probleem kan dan buiten proporties worden opgeblazen in ons eigen gevoel, in onze gedachten. Dan moet je even afstand nemen.

Vandaag gebeurt dat in het evangelie: drie leerlingen gaan met Jezus samen even weg uit de dagelijkse realiteit, naar een plaats waar ze God kunnen ontmoeten en dat is in de bijbel bij uitstek een berg.

Denk aan de berg waar Mozes de tien geboden heeft ontvangen; het was op een berg dat Jezus zijn belangrijkste toespraak hield: de bergrede; en het was op de berg Golgotha dat Jezus de kruisdood stierf, om maar een paar voorbeelden te noemen.

De apostelen die Jezus mogen vergezellen op de berg maken een prachtige en wonderlijke ervaring mee: zij zien Hem schitterend en stralend, vol heerlijkheid en samen met Mozes en Elia, de grote profeten van het Oude Verbond en zij horen die stem die ook bij het doopsel van Jezus had geklonken: "Dit is mijn Zoon, de uitverkorene, luistert naar Hem".

Die apostelen Petrus, Johannes en Jakobus waren met Jezus de berg op gegaan vanuit een heel druk leven: Jezus werd overal geëerd en grote menigten volgden Hem, met als hoogtepunt de broodvermenigvuldiging waar vijfduizend man bij aanwezig was.

Natuurlijk waren de leerlingen nogal opgeslokt door al die gebeur­te­nissen en door de drukte; vaak hadden ze zelfs geen tijd om te eten.

Daarna was Jezus begonnen heel voorzichtig over Zijn lijden te spreken, over het wrede lot dat Hij zou moeten ondergaan.

Ze hadden een ervaring gehad van aangeraakt te worden door de Heer, maar daarna was het ook gewoon heel druk geweest.

En toen ze de berg weer waren afgedaald, ging Jezus met Zijn leerlingen steeds meer de diepte in: Hij onderricht Zijn apostelen, spreekt over gebed, barm­har­tig­heid en naasten­liefde en leert zijn vrienden dat ze geen ere­plaatsen moeten zoeken, geen posities, aanzien en macht als ze leerlingen van Jezus willen zijn, maar dat ze Jezus moeten navolgen en ook bereid moeten zijn om het lijden op hun weg te aanvaarden en te dragen. Dat is de leider­schaps­trai­ning die Jezus aan Zijn leerlingen geeft.

Deze woorden van Jezus zijn nu, tweeduizend jaar later, nog steeds verschrikkelijk actueel. En je zou willen dat iedereen ze zou horen en dan niet het ene oor in en het andere uit, maar dat ze het hart zouden raken en mensen zouden veranderen, binnen de Kerk en buiten de Kerk.

Wat die leerlingen doen en meemaken, is in feite voor ons allemaal belangrijk: je moet soms even afstand nemen van je eigen drukke leven, van de dingen waar jezelf zo vol van zit, om een ander perspectief te krijgen.

Pas als je afstand hebt genomen, zoals die leerlingen op de berg, kun je vaak ook weer open staan en gevoelig worden voor een stuk verdieping, een beter begrip van je eigen weg en van Gods hand daarin.

Dan kun je weer zien wat werkelijk belangrijk is in het leven en daarin geestelijk gevormd worden.

Die apostelen waren ooit geroepen en ze waren met Jezus mee gegaan.

Vissers waren het of tollenaars en een vrijheidsstrijder, maar allemaal mensen met eigen idealen, dingen die ze heel erg belangrijk vonden, maar op een of andere manier had de blik en hadden de woorden van Jezus hun hart geraakt.

Die ontmoeting had hun wereld op z’n kop gezet.

Misschien heb jezelf in uw eigen leven ook wel zo’n ervaring van Gods aanwezigheid en van Zijn werkzaamheid in uw leven meegemaakt.

Toch kan die ervaring door de drukte van iedere dag heel erg op de achtergrond raken.

Je wordt er niet meer zo warm van, het raakt je veel minder, je wordt er gemakkelijker in en het staat dan ook wat verder van je af.

Soms verliezen mensen zo hun geloof, die eigen dingen en eigen idealen waren te belangrijk geworden, waren te zeer op de voorgrond komen te staan en het diepere, het zoeken naar waarheid, naar vrede, naar God, was op de achtergrond geraakt en dat is jammer.

De veertigdagentijd is een uit­no­di­ging om geestelijk de berg op te gaan, even weg te trekken uit de dagelijkse beslommeringen, een nieuwe ervaring op te doen: nader tot de Heer! Blijf zoeken naar die vriend­schap met God, die ervaring van Zijn liefde.

Zoek naar ervaringen en plaatsen waar je nieuwe kracht kunt opdoen.

Want de nieuwe impulsen die we opdoen zijn voor ons eigen geloofsleven van grote waarde, ze geven ons nieuw vuur en enthousiasme en we zullen merken dat het dan gemakkelijker wordt ook iets van ons geloof te laten merken aan anderen.

Ik wens jullie allen toe dat deze leider­schaps­trai­ning goede vruchten mag dragen in je eigen leven en naar anderen toe.

Aan ons allen nog een gezegende veertigdagentijd!

Amen

Terug