Arsacal
button
button
button


Die band die het leven zo mooi maakt....

...vrede....vreugde....moed....dankbaarheid...

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 5 mei 2013
de Sint Christophoruskerk in Schagen
de Sint Christophoruskerk in Schagen

De eerste zondag van de mei­maand, bevrijdingsdag was ik in de Sint Christophorus­parochie in Schagen waar ik met pastoor deken Eduard Moltzer de heilige Mis heb gevierd met de parochie­ge­meen­schap van Schagen. De catechiste mw. Monica Wildeboer van Rossum assis­teerde als lector, de diaken P. Steur moest het na een heup operatie nog wat rustig aandoen en zong mee met het herenkoor dat de Gregoriaanse zang zeer verzorgd uitvoerde. Natuurlijk hebben we even stil gestaan bij het feit dat de mei­maand begonnen is, die bijzonder aan Maria is toegewijd. En natuurlijk is deze vijfde mei tevens een gelegenheid om God te danken dat we in vrijehid mogen leven en om die vrijheid ook voor alle volkeren te vragen.

Hieronder volgt de homilie die ik bij deze gelegenheid heb gehouden.

homilie

Een echt per­soon­lijk geloof

begint met een geraakt zijn.

Ergens voel je in je hart: “Hij is er”,

“God bestaat”.

Je merkt in je hart die band met God,

die je leven mooi maakt, diepte geeft.

Dat is duidelijk een band van liefde.

In de jaren dat ik priester en bisschop ben,

heb ik heel veel mooie ervaringen gehoord van mensen

die Gods aanwezigheid hebben ervaren

en dat op allerlei ver­schil­lende manieren.

Soms ver­bonden met een diepingrijpende gebeur­te­nis

in het leven van iemand

die worstelde met een verlies,

met een verdriet, met een pijn of een last.

En opeens of geleidelijk

was daar de aanwezigheid van de Heer,

waardoor er een licht en een warmte

door de duisternis brak.

Soms ook meer als een antwoord op een vraag

op een zoeken,

soms was dat iets wat ongemerkt groeide

of het kwam misschien zomaar onverwacht

als een bliksemflits bij heldere hemel.

Waar en wanneer heb je God ervaren?

Eigenlijk was dat een soort van liefdeservaring;

dat is de ervaring waar het evangelie vandaag over spreekt:

“Als iemand Mij liefheeft

zal hij mijn woord onderhouden:

mijn Vader zal hem liefhebben

en wij zullen tot hem komen

en verblijf bij hem nemen”.

Af en toe is het best weleens goed en mooi

om voor jezelf na te gaan:

hoe is mijn band met God gegroeid?

Zoals je dat misschien ook weleens nagaat

voor je relatie met je man of vrouw.

Welke momenten in ons leven

zijn bepalend geweest,

van groot belang voor onze relatie,

voor ons toegroeien naar elkaar?

Natuurlijk zul je dan denken aan momenten

waarop je elkaar tot steun bent geweest

en zo is het denk ik ook wel min of meer

voor je relatie met God:

die momenten waarop je merkte

dat Hij er voor je was,

dat je steun vond bij God,

waren van groot belang voor je geloofsrelatie.

De eerste lezing die we hebben gehoord,

uit de Handelingen van de Apostelen,

verhaalde van een heel belangrijk moment

uit het leven van de eerste christenen.

De eerste volgelingen van Jezus

kwamen voort uit het Joodse volk

en aan dat volk had God Zijn belofte gegeven.

Betekende dit nu ook

dat de christenen zoals de Joden

besneden moesten worden

en heel de Joodse wet

met al zijn regels en geboden

moesten onderhouden?

De apostelen kwamen in Jeruzalem bij elkaar

om over deze vraag te spreken.

En wat was het antwoord?

Nee, ons geloof is geen geloof van regeltjes en wetjes

en als je die maar doet, dan is het goed.

Nee, alles begint bij de heilige Geest,

de liefde van God en voor God in je hart,

dan komt de rest bijna vanzelf.

U merkt het misschien ook

als U bij geloofsopvoeding betrokken bent,

je kunt duizend keer iets vertellen,

maar er gebeurt pas iets

als de vonk overslaat

als een kind, een jongere of volwassene

God kan ontmoeten,

een ervaring van Gods aanwezigheid kan opdoen.

Dat kan al thuis gebeuren:

het gelovig vertrouwen,

een band met God

die een kind bij de ouders ervaart,

of een ervaring die je samen als gezin doormaakt

- ook soms een moeilijke periode -

kan die vonk doen overslaan.

Er waren bij de inhuldiging van de nieuwe koning

toch nog aardig wat parlementsleden

die de eed aflegden,

maar het was geen meerderheid meer.

Er is natuurlijk veel veranderd in de samenleving.

Toen bijna heel de maat­schappij nog gelovig was

en vaak ook katholiek

kon je er wel op rekenen dat jonge mensen

een geloofsopvoeding meekregen op school

of in ander verband.

Veel ouders hebben pijnlijk moeten ervaren

dat ze er in feite alleen voor stonden

als het ging om het doorgeven van geloof.

En toch kan die vonk op een gegeven moment overslaan!

Er moet natuurlijk ergens wel

een vorm van openheid zijn in een mens;

om een band met God te krijgen,

moet je ergens wel een zoekend hart hebben.

Soms zijn mensen heel afgesloten,

willen ze er niets van weten,

soms omdat het leven waarvoor zij hebben gekozen

daar helemaal niet bij past.

En soms hebben mensen het gevoel

dat geloven alleen maar met “moeten” heeft te maken,

alsof het geloof een soort eisenpakket is

dat op tafel ligt,

een verzameling wetjes en regels;

maar een band van geloof komt alleen

vanuit je relatie met de Heer,

die bouw je op bijna zoals je dat doet

in een relatie met een mens;

niet wetten en regels en moeten

maar andere woorden

zijn dan veel meer op hun plaats:

zoals “vertrouwen”,

“gedragen worden”,

“vrede”, “vreugde”, “moed”

en “dank­baar­heid”.

Ver­schil­lende van deze woorden

keerden terug in het evangelie van vandaag.

En dat je dan bepaalde keuzes maakt

en dingen wel of niet doet,

is niet zozeer een “moeten”,

- dat je niet met 130 door de bebouwde kom scheurt

is toch ook niet omdat het niet mag,

maar omdat je niemand wil beschadigen -;

je laat het dan niet achterwege omdat het niet mag

maar eerder omdat het eigenlijk niet past,

omdat het je eigenlijk tegen de borst stuit

en uit­ein­de­lijk omdat je die liefdesrelatie met God

erdoor beschadigen zou:

dat is het wat Jezus hier zegt in het evangelie:

“Als iemand Mij liefheeft

zal hij Mijn woord onderhouden”,

dat komt er dan gewoon uit voort....

Zie je geloof dus liever niet

als een serie dingetjes die je moet doen:

je moet bidden voor het eten,

je moet op zondag naar de Mis,

je moet dit en je moet dat.

Dan wordt het een last, een verplichting,

een wet of een regel.

Maar hef je hart omhoog,

denk er aan dat God je ziet,

dat Hij je kent en van je houdt,

denk er even aan

misschien terwijl je strijkt, auto rijdt of de was doet

of gewoon maar even rustig zit

en wees gewoon maar dankbaar en blij

om die band met God,

dat je beschermd wordt,

dat je leven ergens toch geleid wordt,

dat het allemaal niet zinloos is,

dat je de kracht gekregen hebt

en dat je tot hier gekomen bent....

“Vrede laat ik U na,

mijn vrede geef ik u”.

Natuurlijk betekent dat niet

dat we het nooit moeilijk hebben

omdat je gelooft,

en dat we alles wel zien zitten.

Het kan heel goed zijn

dat je in duisternis komt te verkeren,

en niets ervaart van Gods aanwezigheid.

Moeder Teresa - die heilige zuster van de sloppenwijken -

heeft dat bij­voor­beeld een groot deel van haar leven gehad.

Toch ging zij door

en God gaf haar kracht.

Het was wel donker,

toch bleef zij vertrouwen.

Ook dat zegt Jezus vandaag aan Zijn leerlingen:

“Laat je hart niet verontrust

of kleinmoedig worden”.

Die kracht wens ik U allen toe,

dat vertrouwen, die vreugde, die moed....

Amen

Terug