Arsacal
button
button
button


Pro Ecclesia in in Duivendrecht

Kosters geridderd

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 12 mei 2013
Ook de burgemeester was aanwezig
Ook de burgemeester was aanwezig

Op moederdag, 12 mei mocht ik aan twee kosters van de Sint Urbanus­kerk in Duivendrecht de pauselijke onderscheiding “Pro Ecclesia et Pontifice” uitreiken: de heren A. Lakerveld en G. Splinter. Beide heren hebben zich tientallen jaren letterlijk en figuurlijk geheel “pro Deo” ingezet voor de parochiekerk en de kapel in ‘t Reijbersbosch.

Het kosterswerk omvat veel taken, zoals het openen en sluten van de kerk, het voor­be­rei­den van alles wat voor de heilige Mis nodig is en daar kwamen voor deze kosters nog vele andere taken bij, zoals het onderhoud van de pastorietuin en het rijden van de pastoor bij de ziekencommunie. Terecht dus dat zij op deze dag in het zonnetje werden gezet. Ook de burge­mees­ter van de gemeente Ouderamstel, mw. M. Blankers-Kasbergen, kwam de beide kosters feliciteren.

Homilie

Broeders en zusters, Het is voor mij een vreugde weer eens in Duivendrecht te mogen zijn waar ik in het verleden zo vaak de heilige Mis heb gevierd en waar­ne­mend pastoor ben geweest.

Natuurlijk ben ik ook blij met de nieuwe priesters die in Duivendrecht en in de regio hun priesterlijke diensten vervullen en naar ik begrijp ook al allerlei initiatieven nemen om echt met de mensen in contact te kunnen zijn. Dat is heel goed.

Deze priesters behoren tot de SVD, de gemeen­schap van het goddelijk Woord, en zij hebben - als ik me niet vergis - ook een bijzondere devotie voor de heilige Geest.

Hun stichter, de zalige pater Arnold Jansen, heeft zusters gesticht die hij noemde: "Dienaressen van de heilige Geest".

De priesters doen hun pastorale werk niet alleen, Gelukkig worden zij onder­steund door talrijke vrijwilligers en ik heb hier zelf mogen meemaken hoe belangrijk die zijn.

In de tijd dat pastoor Laan met emeritaat was gegaan ging alles goed en gewoon door, omdat er hier altijd mensen waren in het kerk­bestuur, in het koor, voor de liturgie, de catechese en het kosteren, die met veel liefde zorg droegen voor de sint Urbanus­kerk.

Graag wil ik al diegenen die zich inzetten daarvoor bedanken, zonder nu op dit moment namen te gaan noemen, omdat ik dan zeker net een belangrijk iemand zou vergeten.

Het is bijzonder te waarderen dat u zo met enthousiasme verder gaat samen met de nieuwe priesters.

We zijn nu in de tijd tussen Hemelvaart en Pinksteren en we wachten op de komst van de heilige Geest.

Ik vertelde zojuist al dat de SVD en de priesters hier een bijzondere devotie hebben voor de heilige Geest, dus graag bid ik met hen en met u allen dat de heilige Geest deze parochie zal leiden, dat Hij jullie allen de goede richting zal wijzen, dat de Geest van God ieder van u zal helpen en u wijsheid, kracht, liefde, eerbied voor God, zuiverheid van intentie en alles wat goed is mag geven.

In het evangelie van vandaag legt Jezus er veel nadruk op dat er eenheid nodig is en Hij bidt tot Zijn hemelse Vader dat Hij die eenheid en verbondenheid met God en onder elkaar mag geven aan Zijn leerlingen.

Eenheid en liefde zijn mooie woorden, maar ze zijn niet zo gemakkelijk te realiseren.

Hoe gemakkelijk ontstaat er geen ruzie tussen een man en vrouw, tussen buren, onder de kinderen in het gezin, rond de verdeling van een erfenis, over iets wat een ander heeft gezegd of gedaan, enzovoorts, enzovoorts.

Wie weleens naar de rijdende rechter kijkt weet een beetje over hoeveel dingen mensen met elkaar in conflict kunnen raken.

Hoe vaak zie we helaas ook niet dat liefde omslaat in diepe haat en dat mensen elkaar gewoon niet meer kunnen bereiken.

Dat is heel jammer, maar soms is het wel goed te begrijpen dat er conflicten zijn ontstaan: de een heeft iets gedaan waardoor een ander zeer gekwetst wordt en die eerste heeft niet de moed om erop terug te komen.

Toch is de eenheid waar Jezus op wijst en voor bidt niet alleen of allereerst dat iemand schuld moet bekennen als hij iets verkeerds heeft gezegd of gedaan.

Dat zou natuurlijk wel heel goed zijn, Maar het werkt helaas niet zo! Het is voor mensen vaak een grote drempel om onder ogen te zien dat zij zelf iets verkeerd hebben gedaan.

Vaak geven mensen liever alles en iedereen de schuld dan naar zichzelf te kijken.

Helaas merken we dat ook in de kerk: de rijen voor de communiebank zijn jammer genoeg langer dan de rijen voor de biechtstoel! En toch is het iets heel moois om daar Gods vergeving te ontvangen.

Van God weet je eigenlijk zeker dat Hij iemand is die je altijd wil vergeven, die je altijd een nieuwe kans wil geven, van wie je weer een nieuw begin mag maken, wat je ook hebt gedaan.

Bij Hem kan dat altijd! Als we kijken naar hoe Jezus het zelf doet, betekent dit dat als er conflicten zijn het nog niet eens het eerste is dat degene die fout was dat moet erkennen.

De eenheid waar Jezus om bidt in het evangelie betekent eigenlijk allereerst dat we allemaal moeten proberen ons hart geopend te houden of weer te openen wanneer iemand ons te kort heeft gedaan.

Je voelt je diep beledigd, het doet je pijn wat die ander heeft gezegd of gedaan en je bent geneigd om tegen iedereen te vertellen hoe slecht die ander wel niet is, maar je roeping is dan toch om te doen zoals Jezus deed toen ze Hem aan het kruis hadden geslagen en te bidden: "Vader, vergeef het hun, Want zij weten niet wat ze doen".

Een vader had zijn gezin verlaten En eigenlijk was de vrouw en waren de kinderen opgelucht.

Zij hadden een heel zware tijd achter de rug.

Maar die vrouw begon toch niet die man af te schilderen als de grote boeman, die zo verschrikkelijk slecht was, maar ze zei tegen de kinderen die zelf best veel hadden meegemaakt: "Papa heeft een probleem met agressie, laten we iedere avond speciaal voor hem een wees gegroet bidden dat Maria zijn hart mag raken en hem mag helpen dit probleem te over­win­nen".

Zo had zij door deze woorden en door het gebed de problemen die er waren geweest niet ontkend, maar tegelijkertijd had zij de liefde bewaard en door hem ondanks alles in haar gebed op te nemen, stond zij open voor een stukje band en eenheid.

Dat was natuurlijk niet gemakkelijk, er was wel zoveel gebeurd dat haar gevoel zei: ‘Ik wil nooit meer iets met hem te maken hebben’.

Maar zij koos een andere weg En liet zich niet door haat­ge­voe­lens meenemen en zij ging hem niet zwart maken, al had hij haar ook nog zoveel aangedaan.

Dat was natuurlijk wel heel erg mooi! Hier ligt de weg ook van onze roeping: heb je het moeilijk met iemand? Hou je hart toch open en probeer die persoon te bekijken met de ogen van Jezus die iedere mens in Zijn liefde omvat, die bidt voor wie Hem haten en vervolgen en die alleen maar wil vergeven....

En kijk daarbij natuurlijk ook toch even kritisch naar jezelf; je hebt zoveel goede kwaliteiten, zoveel mooie eigen­schappen, zou je nu al dat moois in jezelf laten vergiftigen door haat, door de gevoelens die je voor die ene hebt, die jou zoveel kwaad heeft gedaan? Je kunt beter voor hem of haar bidden! Laten we ons voor­be­rei­den op het Pinksterfeest, dat is volgende week en bidden om de komst van de heilige Geest in ons hart en in de harten van alle mensen, dat er meer eenheid, liefde.

verdraagzaamheid mag zijn in onze wereld, in het groot en in het klein.

AMEN.

Terug