Dieu et nos cicatrices... retraite in Hautmont

God en onze littekens - terugblik op de retraite

De afgelopen week volgde ik een retraite in het centre Spi­ri­tu­el de Hautmont te Mouvaux, een voor­stadje ten noor­den van Lille (Rijssel). Hoewel de Jezuïeten dit retraitehuis in het jaar 2000 hebben verlaten, wordt het retraite­werk voor­ge­zet in de geest van St. Ignatius door de Ge­meen­schap van Chris­te­lijk Leven (Communauté de vie chrétienne).

Het grote retraitehuis heeft een kost­baar probleem: door de toe­ne­mende droogte­pe­riodes is de klei waarop het huis is gebouwd gaan indikken waardoor de fun­dering instabiel werd. Zoals op de foto's van de kapel te zien is, zijn er noodgrepen toegepast om het gebouw stabiel en bruik­baar te hou­den. Maar er wordt geld ingezameld voor een blijvende oplos­sing en res­tau­ra­tie van het gebouw. Een gevolg van de klimaat­ver­an­de­ring!

Niet ver­won­der­lijk dus dat er in Hautmont veel aan­dacht wordt besteed - zowel door cursussen en speciale retraites als in het concrete beheer van huis en keuken - aan de En­cy­cliek over het klimaat van paus Fran­cis­cus Laudato Sì!

Hier­on­der de korte homilie die ik zater­dag 23 au­gus­tus aan het einde van de retraite heb gehou­den (met vertaling in het Neder­lands) - Ci-dessous, la brève homélie que j'ai prononcée à la fin de la retraite

Lèctures/lezingen: Ruth 2, 1-3.8-11; 4, 13-17 - Mt. 23, 1-12

En 2000, Mgr Gérard Defois, archevêque de Lille a confié la maison de Hautmont à la Communauté de vie chrétienne. La maison est un centre spi­ri­tu­el dans l'esprit de Saint Ignace. Près de 300 personnes, bénévoles ou salariés, participent à l'animation et au fonction­ne­ment de la maison..

Sa présence...

Il nous accompagne

 À la fin de cette retraite, nous rendons grâce au Seigneur qui a voulu nous rencontrer et qui a parlé à notre cœur. Là où nous avons trouvé consolation, nous le remercions pour l’ accompag­ne­ment qu'il nous donne ainsi ; là où nous avons peut-être connu le désert et le vide, nous pouvons égale­ment le remercier, car il accompagne son peuple à travers le désert et le fait grandir spi­ri­tu­elle­ment.

Un seul maître

En ce jour précisément, nous entendons parler des pha­risiens et des scribes qui imposent des exigences strictes aux autres et qui, de ce fait, ne res­pec­tent souvent pas leur chemi­ne­ment spi­ri­tu­el et leur croissance, tout en se préoccupant eux-mêmes de leur vie extérieure : de l'honneur, du pres­tige, de leur « ego ». Ça ne doit pas être notre chemin. À l'opposé, il y a les paroles que nous entendons sans cesse à la fin de la prière eucha­ristique : en Lui, par Lui et avec Lui... un invitation continu a vivre dans sa présence ; comme Jésus nous le dit lui-même aujourd'hui : vous n'avez qu'un seul maître, le Christ. Ne regardez pas les gens, ne vous laissez pas impressionner par leurs attentes, mais demandez-vous sans cesse quelle étape Jésus, le Christ, voudrait que vous franchissiez.

Miracles

Dieu accomplit des miracles par des voies merveilleuses, comme nous l'a montré la première lecture, celle de Ruth, l'étrangère, la Moabite, qui est devenue l'ancêtre du roi David et de Jésus-Christ.

Grand...

Je vous félicite tous chaleureuse­ment pour cette retraite et je prie pour que notre rencontre avec notre seul maître, Jésus-Christ - et grâce à nos accompagnateurs - porte de beaux fruits dans nos vies, à Sa manière, qui est toujours différente du nôtre manière. Son chemin est différent de nos chemins: Dieu est toujours plus grand.

...Et tout petit

Mais Dieu s'est aussi fait tout petit dans le sein de sa mère et en choisissant une vie qui le mènerait à la croix. C'est ainsi qu'il a voulu être présent parmi nous et nous sauver. Dans cette chapelle, la présence du Seigneur est tangible dans le tabernacle et l’ Eucha­ris­tie par lequel il continue son incarnation parmi nous.

Cicatrices

En raison de circonstances qui ont nécessité certaines interventions, le tabernacle est entouré ici d'un mur brut et de « cicatrices de béton ». Ce n'est peut-être pas très esthétique, mais c'est en même temps une expression de notre existence humaine : le Seigneur est venu et vient encore pour nos cicatrices, là où se trouvent la souffrance, la faiblesse, le péché et les blessures de notre nature humaine. Cela nous invite à voir la présence du Seigneur dans ces moments-là. Parce que vous n’ avez que un seul Maître...

Vertaling:

Zijn aanwe­zig­heid

Dank

Aan het einde van deze retraite danken we de Heer die ons heeft willen ont­moe­ten en tot ons hart heeft ge­spro­ken. Waar we troost hebben gevon­den, danken we Hem voor de be­ge­lei­ding die Hij ons zo schenkt; waar we mis­schien de woes­tijn en de leegte hebben ervaren, kunnen we Hem ook danken, want Hij begeleidt zijn volk door de woes­tijn en laat het gees­te­lijk groeien.

Één Leraar

Juist vandaag horen we over de fari­zeeën en schrift­ge­leer­den die strenge eisen stellen aan anderen en daardoor vaak geen respect hebben voor hun spi­ri­tu­ele ont­wik­ke­ling en groei, terwijl ze zelf bezig zijn met hun uiter­lijke leven: eer, pres­tige, hun ‘ego’. Dat mag niet onze weg zijn. Het tegen­over­ge­stelde vin­den we in de woor­den die we steeds aan het einde van het eucha­ris­tisch gebed horen: in Hem, door Hem en met Hem... een voort­du­rende uit­no­di­ging om in zijn aanwe­zig­heid te leven; zoals Jezus ons vandaag zelf zegt: jullie hebben maar één meester, Christus. Kijk niet naar de mensen, laat u niet imponeren door hun ver­wach­tingen, maar vraag uzelf voort­du­rend af welke stap Jezus, de Christus, u zou willen laten zetten.

Wonderen

God verricht won­de­ren op won­der­baar­lijke wijze, zoals de eerste lezing ons heeft laten zien, die over Ruth, de vreem­de­linge, de Moabi­tische, die de voor­ouder werd van koning David en Jezus Christus.

God is groter...

Ik felici­teer jullie allemaal van harte met deze retraite en bid dat onze ont­moe­ting met onze enige meester, Jezus Christus - en dankzij onze bege­lei­ders - mooie vruchten zal voort­bren­gen in ons leven, op Zijn manier, die altijd anders is dan de onze. Zijn weg is anders dan onze wegen: God is altijd groter.

...en heel klein

Maar God heeft zich ook heel klein gemaakt in de schoot van zijn moe­der en door een leven te kiezen dat hem naar het kruis zou lei­den. Zo wilde hij onder ons aanwe­zig zijn en ons red­den. In deze kapel is de aanwe­zig­heid van de Heer tast­baar in het ta­ber­na­kel en de Eucha­ris­tie, waardoor Hij Zijn incarnatie onder ons voortzet.

Littekens

Van­wege omstan­dig­he­den die bepaalde ingrepen nood­za­ke­lijk maakten, is het ta­ber­na­kel hier omgeven door een ruwe muur en “betonnen littekens”. Dat is mis­schien niet erg esthe­tisch, maar tege­lijker­tijd is het een uitdruk­king van ons men­se­lijk bestaan: de Heer is geko­men en komt nog steeds voor onze littekens, daar waar het lij­den, de zwak­heid, de zonde en de won­den van onze men­se­lijke natuur zich bevin­den. Dit nodigt ons uit om de aanwe­zig­heid van de Heer in deze momenten te zien. Want jullie hebben maar één Meester...