Corona-priesters vieren vijf jaar priesterschap

Zater­dag 27 sep­tem­ber vier­den drie pries­ters die in de Corona-tijd zijn gewijd in de St. Vitus­kerk in Blaricum met een volle kerk de vijfde ver­jaar­dag van hun pries­ter­schap.

Javier Acuña Acuña is kape­laan in de Noord en de regio en tevens verant­woor­de­lijk voor het jon­ge­ren­pas­to­raat. Deze zomer is hij met onder meer kape­laan Mikel Paliç met een grote groep jon­ge­ren naar het jon­ge­ren-jubileum van het heilig Jaar in Rome gegaan. Velen van deze jon­ge­ren waren er ook deze mid­dag om het feest meet te vieren, want beide kape­laans Javier en Mikel mochten met dank aan God die vijfde ver­jaar­dag gedenken. Ook kape­laan Juan Andres Correa del Rio vierde zijn vijf­ja­rig jubileum. Hij is kape­laan in de regio van Hilversum.

De drie pries­ters hebben het semi­na­rie gevolgd in Nieuwe Niedorp (Re­demp­to­ris Mater) en de studie en stages aan het theo­lo­gisch instituut van ons bisdom (nu: Interdio­ce­saan Theo­lo­gisch Instituut Maria Moeder van de Kerk).Zij zijn betrokken bij de Neo­ca­te­chu­me­nale Weg en ook de leden van hun ge­meen­schappen waren aanwe­zig, evenals na­tuur­lijk heel wat pa­ro­chi­anen. Een volle kerk met heel veel jon­ge­ren. Zo kwam de toe­komst van de kerk tot uiting.

Aanwe­zig was nog een pries­ter die vijf jaar gele­den, in Corona tijd werd gewijd: pater Esco Kissboat van het Instituut van het Mens­ge­wor­den Woord, die ook bij de jon­ge­ren­bede­vaart naar Rome was en in Heem­ste­de e.o. werk­zaam is als pries­ter. Ook doceert hij op het semi­na­rie vakken van moraalthoeolige.

De pries­ters wer­den allen afzon­der­lijk gedwijd van wege de Corona tijd. In dat­zelfde jaar wer­den ook de pries­ter Bert Glorie en Paul Bindels voor ons bisdom gewijd. Ook aan hen dachten we in gebed.

Met dank­baar­heid denken we terug aan de wij­ding, vijf jaar gele­den. Het was mooi dat we - wat toen met maar weinig aanwe­zige gelo­vi­gen kon wor­den gevierd - nu met een volle kerk kn wor­den her­dacht.

Na de Mis was er nog feest in de tuin, met speeltoe­stel­len voor de kin­de­ren, hapjes en drankjes.

Proficiat aan alle vijf­ja­rige pries­ters!

Bij deze heilige Mis heb ik de volgende homilie gehou­den:

GOD HELPT!

BLARICUM 26E ZONDAG DOOR HET JAAR C Lc. 16,9-31

5 jarig pries­ter­schap van Javier Acuña Acuña, Juan Andrès Correa del Rio en Mikel Palić

Beste Javier, Juan Andres en Mikel,

Vandaag dank ik God met jullie
voor de grote gave van het pries­ter­schap
die Hij vijf jaar gele­den
aan jullie heeft gegeven.

De goede strijd

Jullie hoor­den het vandaag
in de lezing van Paulus aan Timóteus:
“Strijd de goede strijd van het geloof”.
Daartoe ben je ge­roe­pen.

Dat geldt na­tuur­lijk voor ons allemaal,
pries­ter of niet;
we krijgen allemaal
onze eigen gevechten te leveren.
Soms vallen we in een zonde,
zijn we teleur­ge­steld in ons­zelf;
soms zijn we geneigd te denken
dat het gras bij een ander veel groener is
en ons leven veel moei­lijker, niet te doen.
Dat zijn allemaal beko­ringen,
ieder mens krijgt daar­mee te maken,
want de duivel probeert ons altijd weer
onderuit te halen, te ont­moe­di­gen
als we goed bezig zijn.
Ben je gevallen?
Sta weer op!
Wordt het je te veel?
Neem eens wat rust!

Je fun­dament

En rust altijd op je fun­dament,
dat is de Heer, je gebed, de biecht en de Mis.
En de ge­meen­schap,
een christen die zich isoleert,
is in gevaar.
Christen, pries­ter, ben je met elkaar
en met de goede God.
Ik ben niet volmaakt,
jullie zijn niet volmaakt,
dat hoeft ook niet;
maar je gericht­heid is
op het eeuwig leven.
Grijp het eeuwig leven, zegt Paulus.

Stappen zetten

Dat doe je door
als pelgrim van hoop
steeds weer opnieuw
stappen te zetten naar de volmaakt­heid,
zon­der je te laten ont­moe­di­gen.
Het streven naar volmaakt­heid
is een gees­te­lij­ke hou­ding,
die je goed en pit­tig maakt
als pries­ter en christen.

Deze vijf jaar

Jullie zijn bij­zon­dere en gedenk­waar­dige pries­ters.
Na­tuur­lijk door de gaven
die de goede God in jullie heeft gelegd
en jullie hebben daardoor alle drie
in deze vijf jaren
heel mooie dingen mogen bereiken.
We zou­den die vandaag als successen kunnen vieren,
maar dat doen we niet,
we vieren ze als gaven.

Gedenk­waar­dig ook nog
omdat jullie in Corona-tijd zijn gewijd.
Het was een jaar met maar liefst
vijf pries­ter­wij­dingen,
maar jullie zijn door de beper­kingen
allemaal apart gewijd
met het aantal gelo­vi­gen
dat op dat moment was toe­ge­staan.

We danken God!

We hoor­den vandaag de parabel
van Lazarus en de rijke vrek.

De narcis

Ik meen dat dit verhaal van Dostojewski is:
en vrouw bevindt zich in de hel,
een grote vuur­zee in een afgrond.
Zij had nog nooit iets goeds gedaan,
nu onder­ging zij haar straf;
maar haar engel zag toch een uit­zon­de­ring:
ooit, het was wel lang gele­den,
had zij een narcis met bol en al
aan een bede­laar gegeven die voorbij kwam.
“Neem die narcis”, sprak de Heer,
“en tracht haar daar­mee
uit het vuur en de afgrond te trekken”.
De engel ging naar de afgrond
en, jawel, de narcis bleek sterk genoeg
om haar omhoog te trekken.
Maar toen anderen in de afgrond
mee wil­den profi­te­ren
van die unieke gelegen­heid
en haar voeten grepen,
begon de vrouw te trappen en te slaan
want die narcis, vond zij,
was alleen voor haar,
niet voor al die anderen.
Toen brak de stengel af
en viel zij terug
in die onein­dige afgrond,
die zee van vuur.

Niet zon­der...

De gedachte achter dit verhaal
van de grote Russische schrijver
zal dui­de­lijk zijn,
zon­der naasten­liefde
kunnen we niet gered wor­den,
wie leeft voor zich­zelf
zal alles verliezen.

We wor­den gered door Gods genade
en door de goede werken die wij doen,
het goede spoor dat wij achterlaten.

Naamloos

De rijke man in het evan­ge­lie
wordt niet bij naam genoemd,
de arme heeft een naam:
Lazarus heet hij.
Die naam betekent “God helpt”.
Zijn naam moet voor ongelo­vi­ge spotters
aan aanflui­ting en een reden tot sarcasme zijn geweest:
daar lag die arme man
vol zweren, aan de poort.
Ja, ja, “God helpt”, geloof je het zelf?

Voorbij...

Zij vergaten wat ook die rijke was vergeten,
die gekleed in purper en fijn linnen
iedere dag zijn feesten vierde:
je bent een ster­fe­lijke mens,
een voorbij­gan­ger op aarde,
niet je mate­rië­le rijkdom telt,
als je omziet merk je pas
hoe snel alles voorbij gaat.
Voor een oude man lijkt
wat tien­tal­len jaren gele­den gebeurde,
nog maar pas geweest...
Alles gaat zo snel voorbij,
alleen de eeuwig­heid blijft.
Dus leef voor de eeuwig­heid!
De materie, geld en goed,
maken je zwaar, trekken je naar de aarde,
maar het mooie spoor dat je achterlaat
dat leidt je naar de hemel.

Liefde tot God, liefde voor de naaste,
dat is het, dat is de kern.

Lazarus heeft een naam

De rijke mag geen naam hebben,
het belang en de naam die hij op aarde had,
tellen niet mee in de eeuwig­heid,
bij God.
De arme heeft een naam,
want God ziet om naar de gebrekkige en arme,
zoals naar deze Lazarus die met zweren overdekt
voor de poort lag.
God zag zijn pijn, zijn hon­ger, zijn armoede.
Die arme Lazarus wordt beloond
omdat hem eer­der het kwade ten deel viel.
God helpt, Lazarus droeg zijn naam terecht,
maar zijn aardse leven was een kruis.
Inder­daad: alle hulp, de verlos­sing
gaat door het kruis.

Verbleekt

De aardse roem daar­en­te­gen
die de rijke man had ver­gaard
en die maakte dat zijn begrafenis
een eer­vol eve­ne­ment was,
vol pracht en praal,
die verbleekte vol­ko­men
aan de andere kant van de dood.

Je red­dende narcis

Het gaat dus om onze inzet als dienst,
om het goede dat je niet voor jezelf hebt genoten,
aan deze kant van het graf.
Het goede dat we doen
is onze “red­dende narcis”,
maar niemand kan zich­zelf red­den,
zoals niemand zich­zelf
aan z’n haren uit het water kan trekken
en van de verdrin­kings­dood kan red­den
of uit de mod­der kan trekken.
Redding en verlos­sing,
die kunnen we alleen ont­van­gen.
Het mooiste krijg je,
dat kun je niet zelf op eigen kracht.

Basis­hou­dingen

De parabel die Jezus ver­telt
wijst ons dus op twee, drie basis-hou­dingen
die absolute voo­raar­den zijn
voor een goed leven:
dienst­ba­re inzet en nede­rig­heid
en in het leven staan
met open, ont­van­gende han­den.
Een christen kan niet anders in het leven staan
dan ont­van­gend en met een open hart.

Eucha­ris­tie

De basis, het fun­dament van ons christen-zijn
ligt in de Eucha­ris­tie,
die aan jullie Javier, Juan Andrès en Mikel
in de pries­ter­wij­ding is toe­ver­trouwd,
daar ont­moe­ten we de Heer
in Zijn offer voor ons gebracht,
Hem vieren en ont­van­gen we
om in en door Zijn kracht
vooruit te gaan
als pelgrim van hoop.

Gods zegen!

Van harte wens ik jullie
Gods over­vloe­dige zegen,
Ga met God,
ga in vrede!