Pelgrims van hoop in Assendelft

Zondag­och­tend 28 sep­tem­ber was ik in Assendelft waar ik de heilige Mis heb gevierd en de pa­ro­chi­anen heb ontmoet. Twee zaken vielen me bij­zon­der op.

De foto's onderaan dit bericht zijn van Thomas Emmer

Goed gere­geld

In de kerk van sint Odulphus in Assendelft is alles goed geor­ga­ni­seerd. Cor de Koster zorgt ervoor dat alle goed is voor­be­reid, Jos Martens is organist en dirigent met veel gevoel voor de litur­gie. Bodendien waren er drie goede, ervaren mis­die­naars.

Heilig Jaar

SWat me bij­zon­der opviel in po­si­tie­ve zin was de aankleidng van de kerk voor het heilig Jaar: een fraai antependium voor het altaar, bij de ambo en het hoofdaltaar zorg­den ervoor dat we niet zou­den vergeten dat we in dit heilig jaar bij­zon­der zijn georpen om als pelgrims van hoop op weg te zijn.

Voor­be­rei­den

Daar­naast vielen me de jon­ge­ren op. In de groep van ruim hon­derd kerk­gan­gers was een groep jonge mannen - allemaal mannen - die het katho­lieke geloof beter willen leren kennen, zich voor­be­rei­den op doopsel of opname in de kerk of onlangs het doopsel ont­vingen. Zij komen regel­ma­tig bij elkaar om zich te ver­die­pen in het katho­lieke geloof.

Homilie

De homilie (hier­on­der) komt voor een groot deel terug in de andere Eucha­ris­tie­vie­ringen die ik dit weekend heb gehad, hoewel iedere homilie natuurl.ijk wel aand e omstan­dig­he­den is aan­ge­past.

EEN REDDENDE NARCIS

ASSENDELFT 26E ZONDAG DOOR HET JAAR C Lc. 16,9-31

De hel

Ik meen dat dit verhaal van Dostojewski is:
en vrouw bevindt zich in de hel,
een grote vuur­zee in een afgrond.
Ze had nooit iets goeds gedaan,
nu onder­ging zij haar straf;
maar haar engel zag toch een uit­zon­de­ring:
ooit, het was wel lang gele­den,
had zij een narcis met bol en al
aan een bede­laar gegeven die voorbij kwam.

Narcis

“Neem die narcis”, sprak de Heer,
“en tracht haar daar­mee
uit het vuur en de afgrond te trekken”.
De engel ging naar de afgrond
en, jawel, de narcis bleek sterk genoeg
om haar omhoog te trekken.
Maar toen anderen in de afgrond
mee wil­den profi­te­ren
van die unieke gelegen­heid
en haar voeten grepen,
begon de vrouw te trappen en te slaan
want die narcis, vond zij,
was alleen voor haar,
niet voor al die anderen.
Toen brak de stengel af
en viel zij terug
in die onein­dige afgrond,
die zee van vuur.

Zonder gaat het niet

De gedachte achter dit verhaal
van de grote Russische schrijver
zal dui­de­lijk zijn,
zon­der naasten­liefde
kunnen we niet gered wor­den,
wie leeft voor zich­zelf
zal alles verliezen.

We wor­den gered door Gods genade
en door de goede werken die wij doen,
het goede spoor dat wij achterlaten.

Een naam met bete­ke­nis

De rijke man in het evan­ge­lie
wordt niet bij naam genoemd,
de arme heeft een naam:
Lazarus heet hij.
Die naam betekent “God helpt”.
Zijn naam moet voor ongelo­vi­ge spotters
aan aanflui­ting en een reden tot sarcasme zijn geweest:
daar lag die arme man
vol zweren, aan de poort.
Ja, ja, “God helpt”, geloof je het zelf?

Dat was hij vergeten

Zij vergaten wat ook die rijke was vergeten,
die gekleed in purper en fijn linnen
iedere dag zijn feesten vierde:
je bent een ster­fe­lijke mens,
een voorbij­gan­ger op aarde,
niet je mate­rië­le rijkdom telt,
als je omziet merk je pas
hoe snel alles voorbij gaat.
Voor een oude man lijkt
wat tien­tal­len jaren gele­den gebeurde,
nog maar pas geweest...
Alles gaat zo snel voorbij,
alleen de eeuwig­heid blijft.
Dus leef voor de eeuwig­heid!
De materie, geld en goed,
maken je zwaar, trekken je naar de aarde,
maar het mooie spoor dat je achterlaat
dat leidt je naar de hemel.

Liefde tot God, liefde voor de naaste,
dat is het, dat is de kern.

God ziet het

De rijke mag geen naam hebben,
het belang en de naam die hij op aarde had,
tellen niet mee in de eeuwig­heid,
bij God.
De arme heeft een naam,
want God ziet om naar de gebrekkige en arme,
zoals naar deze Lazarus die met zweren overdekt
voor de poort lag.
God zag zijn pijn, zijn hon­ger, zijn armoede.
Die arme Lazarus wordt beloond
omdat hem eer­der het kwade ten deel viel.
God helpt, Lazarus droeg zijn naam terecht,
maar zijn aardse leven was een kruis.
Inder­daad: alle hulp, de verlos­sing
gaat door het kruis.

De aardse roem daar­en­te­gen
die de rijke man had ver­gaard
en die maakte dat zijn begrafenis
een eer­vol eve­ne­ment was,
vol pracht en praal,
die verbleekte vol­ko­men
aan de andere kant van de dood.

e red­dende narcis

Het gaat dus om onze inzet als dienst,
om het goede dat je niet voor jezelf hebt genoten,
aan deze kant van het graf.
Het goede dat we doen
is onze “red­dende narcis”,
maar niemand kan zich­zelf red­den,
zoals niemand zich­zelf
aan z’n haren uit het water kan trekken
en van de verdrin­kings­dood kan red­den
of uit de mod­der kan trekken.
Redding en verlos­sing,
die kunnen we alleen ont­van­gen.
Het mooiste krijg je,
dat kun je niet zelf op eigen kracht.

Basis-hou­dingen

De parabel die Jezus ver­telt
wijst ons dus op twee basis-hou­dingen
die absolute voor­waar­den zijn
voor een goed leven:
dienst­ba­re inzet en nede­rig­heid
en in het leven staan
met open, ont­van­gende han­den.
Een christen kan niet anders in het leven staan
dan ont­van­gend en met een open hart.

Eucha­ris­tie

De basis, het fun­dament van ons christen-zijn
ligt in de Eucha­ris­tie,
daar ont­moe­ten we de Heer
in Zijn offer voor ons gebracht,
Hem vieren en ont­van­gen we
om in en door Zijn kracht
vooruit te gaan
als pelgrim van hoop.