Bisschop in de gevangenis (op bezoek)

Met Corine van der Loos, staf­me­de­werker Caritas, bracht ik een bezoek aan het Justitieel Complex Zaan­stad, waar we samen met pas­to­raal werker Hannah Kuczera in gesprek gingen met een tiental gede­ti­neer­den. "In de ge­van­ge­nis heb je tijd voor re­flec­tie", zei­den ze; en dat bleek ook wel.

Gees­te­lij­ke ver­zor­ging

Het Justitieel complex her­bergt zo'n 1000 gede­ti­neer­den (op drie na allemaal mannen), de meesten van hen zijn moslim, maar naast Joden, Boeddhisten, Hindoes en humanisten, zijn er zo'n 250 chris­te­nen en gelovig-zoeken­den, die naar de gebeds­diensten komen die door de dominees en katho­lieke gees­te­lijk ver­zor­gers wor­den geleid. Het kerk­be­zoek in de peni­tentiaire inrich­ting is dus hoger dan daar­bui­ten! Daarvoor zijn enkele ruimten be­schik­baar die door alle gezindten wor­den gebruikt en dus steeds weer "leeg" moeten wor­den opgeleverd. De kerk­diensten vin­den plaats in kleinere groepen. De heilige communie wordt uit­gereikt buiten deze vie­rin­gen, die een meer oecu­me­nisch karakter dragen, voor andere sacra­menten wordt een pries­ter gevraagd die de be­tref­fen­de taal kent. De diaken dient het heilig doopsel toe bij uit­zon­de­ring. De voor­keur heeft het als iemand het doopsel ont­vangt na de detentie wanneer hij van een ge­meen­schap deel kan uitmaken.

Het bezoek

We wer­den harte­lijk ont­van­gen door de r.k. pas­to­raal werkers Brigitte Kerkhof en Hannah Kuczera. later op de mid­dag sloot ook diaken Wim Timmer aan. Zij vormen het katho­lieke pas­to­rale team van JC Zaan­stad. Na de lunch, waarbij we ook kennis maakten met andere gees­te­lijk ver­zor­gers, liepen we de lange gangen door, langs tal van beveiligde toegangen, om te komen bij de plaats waar het groeps­ge­sprek plaatsvond.

Honden­trai­ning

Na afloop daar­van keken we nog even naar de hon­den­trai­ning: gede­ti­neer­den hebben gelegen­heid om hon­den te trainen die nog niet voldoende "gedomesti­ceerd" zijn om bij mensen thuis geplaatst te kunnen wor­den. De trai­ning die zij geven voedt de hon­den op tot nette hon­den die zich ook "buiten" de inrich­ting goed zullen gedragen. Een mooie taak!

Zacheüs

Voor het groeps­ge­sprek was het evan­ge­lie van Zacheüs als uitgangs­punt geno­men: de kleine hoofd­ambte­naar van het tolwezen, die afperste en veracht werd door de mensen, klom in een boom om Jezus te zien. Juist bij hem wilde de Heer te gast zijn en dat wekte in Zacheüs het verlangen op om zijn leven een andere wen­ding te geven.

Groeps­ge­sprek

Naar aan­lei­ding hier­van ontspon zich een mooi gesprek. Het viel me op dat de ge­van­ge­nis niet alleen als nega­tief werd gezien. Het leven nodigt uit tot re­flec­tie en tot een nieuw begin. Onderweg naar deze lokatie las ik een spreuk: "Binnen beginnen om buiten te blijven", een uit­no­di­ging inder­daad om de tijd in de ge­van­ge­nis te gebruiken om zich voor te berei­den op het leven buiten en niet in de oude fout te ver­val­len. Dat is nog niet zo ge­mak­ke­lijk, zo bleek ook uit het gesprek dat we voer­den: druk en drei­ging van criminelen en te weinig kans om zich aan het oude milieu te ont­trek­ken, maken recidive waar­schijn­lijker. Het toe­koms­tig lot van de "inmates" is dan ook heel ver­schil­lend en som­mi­gen, zo hoorde ik later ver­tellen, zien een (nieuwe) periode in de cel als nu eenmaal een onder­deel van hun leven... Het viel me overigens op dat de gede­ti­neer­den heel serieus en goed met het evan­ge­lie bezig waren.

Rozen­krans

Van de paus had ik twee rozen­kransen gekregen, één was er deze keer voor Hannah Kuczera, één andere voor een gede­ti­neerde, als onder­steu­ning op diens weg...

Het was een mooi, inte­res­sant bezoek, waarvoor ik met name Corine van der Loos en Hannah Kuczera bij­zon­der dank­baar ben.