Seminarist Richard Numan aangesteld tot acoliet

Maan­dag 1 de­cem­ber was de maan­de­lijkse Wil­li­brord­dag in het semi­na­rie. De jonge pries­ters van de laatste vijf wij­dings­ja­ren en de se­mi­na­risten in de pas­to­rale vor­ming komen samen voor een speciaal pro­gram­ma. De wil­li­brord­le­zing voor allen werd gehou­den door pastoor en docent dr. Kees van Vliet. In de Eucha­ris­tie­vie­ring ont­ving één van de se­mi­na­risten de aan­stel­ling tot acoliet. In het evan­ge­lie werd Jezus hulp in ge­roe­pen voor een verlamde (Mt. 8, 5-11). Die verlamde knecht zijn we eigen­lijk allemaal...

Gesprek en lezing

Voor mij begon het pro­gram­ma van de dag met het gesprek met de jonge pries­ters en se­mi­na­risten in een pas­to­raal jaar. Het is altijd weer mooi en goed om hun erva­ringen te horen. De lezing van dr. Kees van Vliet ging over de ge­loofs­be­lij­de­nis van het concilie van Nicea, heel actueel, nu de paus op reis is naar Turkije en Libanon en het concilie en de ge­loofs­be­lij­de­nis in Iznik (Nicea) heeft her­dacht.

Aan­stel­ling tot acoliet

Tijdens de Eucha­ris­tie­vie­ring vond de aan­stel­ling tot acoliet plaats van Richard Numan, in aanwe­zig­heid van de andere se­mi­na­risten en pries­ters en zijn eigen familie. Na het evan­ge­lie ont­vangt de kan­di­daat dan een eigen zegen voor deze taak en aan hem wordt de hostie­schaal overreikt. Het is een van de laatste stappen voor de diaken­wij­ding en die nodigt uit tot liefde en verbin­ding met de Eucha­ris­tie.

Na de fees­te­lij­ke Eucha­ris­tie­vie­ring (met vespers) was de even­eens fees­te­lij­ke avond­maal­tijd samen met de gasten van Richard. Van harte wensen we hem veel zegen voor zijn ver­dere weg naar de heilige wij­dingen!

Heer, ik ben niet waar­dig!

MAANDAG IN DE EERSTE WEEK VAN DE ADVENT - 

aan­stel­ling tot acoliet van Richard Numan

Beste Richard,

De aan­stel­ling

Straks zul je de aan­stel­ling tot acoliet ont­van­gen.
Het is een bekrachti­ging van het po­si­tie­ve oor­deel
dat allen die bij jouw vor­ming zijn betrokken
hebben gegeven over jouw weg
en je beschik­baar­heid om het gewijde dienst­werk te vervullen.
Deze stap verbindt je meer met het altaar
en met de heilige Eucha­ris­tie.
Het is een uit­no­di­ging je te verenigen met Jezus Christus
die Zijn leven voor ons heeft gegeven.
Hij is niet de weg van rijkdom, macht en aanzien gegaan,
maar die van de gave van Zijn leven
tot het einde toe, niet uit dwang, maar uit liefde.
Moge de Heer je zegenen op jouw weg naar het pries­ter­schap
waardoor je ge­roe­pen wordt
je met Jezus Christus te geven
in dienst van de Drie-ene God, van Zijn Kerk,
het volk van God.

Verlamd

Een hon­derdman roept Jezus’ hulp in
voor zijn knecht die verlamd is.

Eigen­lijk zijn wij allemaal verlamd.
Wij zijn verlamd door de zonde;
zo zijn wij al geboren,
met een erfschuld op ons gela­den.

Nog steeds...

En al is die van ons afgeno­men,
van ons afgewen­teld
als de steen voor het graf van Christus,
al zijn wij tot een nieuw leven opgestaan
en kind van God gewor­den,
toch ervaren wij dage­lijks
de gevolgen van deze verlam­ming door de zonde:
dage­lijks merken wij de zwak­heid
van ons bestaan,
de sporen die de zonde in ons heeft nagelaten,
dat wij getrokken wor­den
naar het kwade.

We lopen tegen grenzen op

je zou zo graag echt helemaal
van Hem willen zijn
en voor Hem willen leven,
maar je men­se­lijke zwak­heid
speelt je parten,
niet alleen moreel,
maar ook fysiek en psy­chi­sch:
steeds lopen wij tegen grenzen op
en komen we "ons­zelf tegen".
Denk je heel wat mans te zijn,
sterk en stoer,
word je ineens ziek;
denk je nu vrij en innig met God verbon­den te zijn,
komen er allerlei beko­ringen;
denk je dat je alles aan kunt,
zie je ineens als een berg op
tegen wat gaat komen.

De erva­ring van onze klein­heid

Zo wor­den we iedere keer met onze klein­heid
op allerlei gebied gecon­fron­teerd.
En dat is na­tuur­lijk maar goed ook,
hoe zou­den we anders kunnen leren
ons­zelf uit han­den te geven
en te leren dat we allen maar kunnen leven
door Gods genade,
dat we alles uit Zijn han­den moeten en mogen ont­van­gen.
De voort­du­rend te­rug­ke­rende erva­ring van onze klein­heid,
moet ons helpen om te groeien
in ver­trouwen,
om ons­zelf als een kind
aan Gods vader­zorgen toe te ver­trouwen.

Heer, ik ben niet waar­dig

In iedere heilige Mis
herhalen we de woor­den
die eens de hon­derdman sprak
en die dit ver­trouwen
en de erva­ring van eigen klein­heid en onvol­ko­men­heid
zo prach­tig uitdrukken:
"Heer, ik ben niet waar­dig,
dat Gij tot mij komt,
maar spréék
en ik zal gezond zijn".

Was het niet hopeloos?

De hon­derdman had zich in deze situatie
ook heel ge­mak­ke­lijk kunnen laten lei­den
door ont­moe­di­ging:
Zijn knecht is verlamd
en lijdt vre­se­lijke pijn.
Het evan­ge­lie volgens Lucas
stelt zelfs
dat hij op sterven ligt.
Hopeloos!
En de hon­derdman is een hei­den.
Hij zou toch nooit een beroep
op Jezus kunnen doen,
want het is voor de Jood die Jezus was
niet geoorloofd het huis van een hei­den
te betre­den.
Ook de weg naar hulp van de Heer
lijkt dus afgesne­den,
men­se­lijker­wijs gedacht.

En toch... ook nu...

Maar deze omstan­dig­he­den
brengen de hon­derdman er alleen maar toe
zijn ver­trouwen in de kracht van God
nog te ver­gro­ten.
Hij had ont­moe­digd
en hopeloos kunnen wor­den
- tot nu toe had God nog niet geholpen
en het was nu al zover heen met zijn knecht -
Hij had moedeloos kunnen wor­den,
maar hij zegt:
Nee, ook nu,
ook in deze omstan­dig­he­den
kan Hij alles,
Hij is immers almach­tig,
niets is voor Hem te groot
of te moei­lijk:
Hij kan mij helpen,
Hij zal mij helpen!
Op Hem stel ik mijn ver­trouwen.

Doen als de hon­derdman

Laten wij doen als de hon­derdman
en ver­trouwen
dat God al onze "verlam­mingen"
- fysiek, moreel, gees­te­lijk, hoe dan ook -
zal genezen
als wij maar op Hem
durven bouwen.