Geduld und Beharrlichkeit

Rorate mis in de Santa Maria Dell’ Anima

Op vrij­dag­och­tend om 6 uur vond in de Santa Maria dell"anima in Rome de eerste Rorate-Mis van de Advent plaats. Omdat ik in Rome was voor een zit­ting van de Signatura Apostolica was ik gevraagd die Mis te vieren.

Hier­on­der vindt U de preek, eerst de Duitse tekst, daarna een Neder­landse vertaling. De lezingen waren die van vrij­dag in de eerste week van de Advent.

De Rorate Mis is verge­lijk­baar met wat bij ons de "Gulden Mis" wordt genoemd: de kerk wordt uit­slui­tend verlicht door kaarslicht, tal­loze lichtjes waren in deze kerk, waar onze Neder­landse paus Adrianus VI begraven ligt, opge­steld.

In de fees­te­lij­ke Eucha­ris­tie­vie­ring con­ce­le­breer­den de pries­ters die in het college van Santa Maria Dell' Anima wonen, waar­on­der de pries­ter van ons bisdom Ignas Tilma, die in Rome aan zijn proef­schrift werkt en in het college Ceremonia­ris is. Hij en de is­die­naars lichtten me bij om de teksten van de Mis te kunnen lezen.

ADVENT: GEDULD UND BEHARRLICHKEIT

FREITAG IN DER ERSTEN ADVENTSWOCHE - Roratemesse 

Santa Maria dell’Anima

Dies ist ein Evangelium, das wir uns eigentlich live vorstellen sollten. Zwei Blinde folgen Jesus, nicht nur kurz, son­dern sie folgen ihm überallhin, wo er hingeht oder steht, bis in sein Haus. Versuchen wir uns einmal in die menschlichen Gefühle Jesu und der bei­den Blin­den hineinzuversetzen.

Die perpektive Jesu

Betrachten wir es zunächst aus der Perspektive Jesu. Diese bei­den blin­den Männer laufen hinter ihm her und rufen laut, wohin er auch geht, sie folgen ihm. Wie würden wir so etwas selbst erleben? Eine menschliche Reaktion wäre, dass man irgendwann genug hat, die Beherrschung verliert und ausrastet. Jetzt reicht es! Aber Jesus lässt sich nichts anmerken, er bleibt ganz ruhig.

Geduld und der Pfarrer von Ars

In einem Buch über das Leben des Pfarrers von Ars las ich über die Geduld dieses Pries­ters, Jean Marie Vianney. Ganze Zugladungen von Menschen kamen nach Ars, um Jean Marie Vianney zu hören oder bei ihm zu beichten, ihn zu berühren und sogar eine Reliquie von ihm mitzunehmen.

 Dadurch wurde er im Laufe der Zeit immer mehr von einer Menschenmenge umringt, die ihn zog und schubste, ein Stück aus seinem Talar schnitt oder ihm ein Haar aus dem Kopf riss, um es als Reliquie mitnehmen zu können! Der Pfarrer von Ars blieb bei all dem ein Engel der Liebe und Geduld.

Während er Beichte hörte, wie er es täglich viele, viele Stun­den lang tat, etwa siebzehn bis achtzehn Stun­den lang, geschah es - während lange Schlangen vor dem Beichtstuhl warteten -, dass er dreimal weg­gerufen wurde, um jemandem in der Kirche die heilige Kommunion zu reichen.

Er tat dies ohne eine ein­zige Beschwerde, ohne ein ein­ziges Zeichen von Ungeduld oder Verärgerung, obwohl diese drei Personen natürlich leicht alle auf einmal hätten vortreten können, um die Kommunion zu empfangen, und der Pfarrer so beschäftigt mit dem Beichthören war.

Die Geduld Jesu

Das ist die eine Seite, die Seite Jesu. Er wird nicht gereizt, er schimpft nicht mit diesen Menschen, die ständig jammern und schreien.

Er ist nicht böse und urteilt auch nicht, dass sie das Leiden ihrer Blindheit einfach ertragen müssen, weil er selbst doch viel größeres Leid zu ertragen haben wird. Er spricht mit ihnen über ihren Glauben und heilt sie.

Die Beharrlichkeit der Blin­den

Die andere Seite ist die der Blin­den. Sie rufen laut um Mitleid. Jesus scheint darauf nicht einzugehen, er scheint sie zu ignorieren. Aber sie bleiben hartnäckig und folgen ihm, beharrlich in ihrer Bitte. Sie wer­den aufgrund ihres Glaubens geheilt!

An den bei­den Blin­den sehen wir, dass beharrlicher Glaube Wunder bewirken kann. Wir wer­den auf die Probe ge­stel­lt! Das Evangelium lädt uns ein, nicht aufzugeben, uns nicht entmu­tigen zu lassen, son­dern im Gebet auszuharren. Bleiben Sie beharrlich, wer­den Sie nicht mutlos, wenn Er Sie nicht zu hören scheint. Wir wer­den geprüft wer­den, wie zum Beispiel die Jünger, die die ganze Nacht in Sturm und Gegenwind auf dem See rudern mussten, bevor der Herr zu ihnen kam und den Wind stillte.

Glaubt ihr?

Es gibt noch etwas Auffälliges in dieser Beziehung zwischen Jesus und den bei­den Blin­den. Über die Blindheit wird über­haupt nicht gesprochen. Die bei­den Blin­den bitten nur: „Hab Erbarmen mit uns”. Und Jesus antwortet schließlich: „Glaubt ihr, dass ich die Macht habe, dies zu tun?“ Von der Heilung der Blindheit ist keine Rede. Das bedeutet: Der Herr weiß, was wir brauchen, und er weiß es besser als wir selbst. Letztendlich ist gut, was er tut, was er gibt. Dieses Vertrauen und diese Hingabe sind unsere menschliche Antwort auf die Frage Jesu: „Glaubt ihr?“

Geduld und Beharrlichkeit

Die Geduld Jesu, die Geduld des Pfarrers von Ars möge uns zu Geduld inspirieren. Die Beharrlichkeit der Blin­den möge uns zu Beharrlichkeit im Gebet, in guten Vorsätzen, in dem Guten, das wir anstreben, inspirieren.

Geduld und Beharrlichkeit sind ein Merkmal dieser Adventszeit, denn es sind Eigenschaften, die zum Warten und Erwarten gehören. Unser Warten in dieser Adventszeit ist ein Erwarten von... Es geht nicht um uns, son­dern um die Ankunft des Herrn.
AMEN

VRIJDAG IN DE EERSTE WEEK VAN DE ADVENT- Rorate-Mis Santa Maria dell’Anima

Dit is een Evan­ge­lie dat we ons eigen­lijk even live moet voor­stel­len. Twee blin­den lopen achter Jezus aan, niet zomaar eventjes, ze volgen Hem alwaar Hij gaat of staat, tot in Zijn huis.

Laten we ons eens proberen in te leven in de men­se­lijke gevoelens van Jezus en in die van de twee blin­den.

Stellen we het ons eerst eens voor vanuit de optiek van Jezus. Die twee blinde mannen lopen maar te schreeuwen, luid roepend achter Hem aan, waar Hij ook maar gaat, ze volgen Hem. Hoe zou je zoiets zelf ervaren?

Een men­se­lijke reactie is dat je het op een gegeven moment zat wordt, je humeur verliest en uitvalt. Nu is het genoeg! Maar Jezus laat er niets van merken, Hij blijft heel rus­tig.

In een boek over het leven van de pastoor van Ars, las ik over het geduld van deze pries­ter Jean Marie Vianney. Hele treinla­dingen mensen kwamen naar Ars om Jean Marie Vianney te horen of bij hem te biechten, hem aan te raken en zelfs een reli­kwie van hem mee te nemen. Daardoor werd hij na verloop van tijd steeds omstuwd door een menigte, die trok en duwde, die een stukje uit zijn toog sneed of hem een haar uit het hoofd trok om die mee te kunnen nemen als reli­kwie! De pastoor van Ars bleef bij dat alles een engel van liefde en geduld. Terwijl hij biecht aan het horen was, zoals hij vele, vele, lange uren dage­lijks deed, zo’n zeven­tien a acht­tien uren lang, gebeurde het - terwijl er lange rijen zaten te wachten voor de biecht­stoel - dat hij tot drie keer toe weg ge­roe­pen om iemand in de kerk de heilige communie uit te reiken. Hij deed het zon­der één klacht, zon­der één teken van ongeduld of verstoord­heid, terwijl die drie mensen na­tuur­lijk ge­mak­ke­lijk in één keer naar voren had­den kunnen komen om te com­mu­ni­ce­ren en de pastoor zo druk was met biecht­ho­ren.

Dat is de ene kant, de kant van Jezus. Hij raakt niet geïrri­teerd, valt niet uit tegen deze mensen met hun gezeur en hun geschreeuw; dat maar doorgaat. Hij is niet kwaad en oor­deelt ook niet dat zij het lij­den van hun blind­heid maar moeten verdragen, omdat Hijzelf toch veel groter leed te dragen zal krijgen. Hij gaat het gesprek aan over hun geloof en geneest hen.

De andere kant is die van de blin­den. Zij roepen luid om medelij­den. Jezus lijkt er niet op in te gaan, Hij lijkt hen te negeren. Maar zij hou­den vol en volgen Hem, volhar­dend in hun smeek­bede. Zij wor­den om hun geloof genezen!

Aan de twee blin­den zien we dat het volhar­dend geloof won­de­ren kan bewerken. We wor­den op de proef gesteld! Het evan­ge­lie nodigt uit niet op te geven, niet ont­moe­digd te raken, maar te volhar­den in het gebed. Blijf Hem maar aan Zijn hoofd zeuren, word niet moedeloos als Hij je niet lijkt te horen. We zullen wor­den beproefd, zoals bij­voor­beeld de leer­lin­gen die de hele nacht in storm en tegenwind op het meer moesten roeien, voordat de Heer bij hen kwam en de win­den bedaarde.

Er is nog een op­val­lend iets in die relatie van Jezus en de twee blin­den. Over de blind­heid wordt helemaal niet ge­spro­ken. De twee blin­den vragen slechts: “Heb medelij­den met ons”. En Jezus ant­woord uit­ein­delijk: “Gelooft ge dat ik de macht heb om dit te doen”. Er wordt niet over gene­zing van blind­heid ge­spro­ken. Dat wil zeggen: De Heer weet wat we nodig hebben en Hij weet het beter dan wij­zelf. Uit­ein­de­lijk is goed wat Hij doet, wat Hij geeft. Dat ver­trouwen en die overgave zijn ons men­se­lijk ant­woord op de vraag van Jezus: “Gelooft ge”?

Het geduld van Jezus, het geduld van de pastoor van Ars moge ons in­spi­re­ren tot geduld. De volhar­ding van de blin­den moge ons in­spi­re­ren tot volhar­ding in gebed, in goede voor­ne­mens, in het goede dat we nastreven.

Geduld en volhar­ding zijn een kenmerk van deze advents­tijd, omdat het eigen­schappen zijn die horen bij wachten en ver­wach­ten. Ons wachten in deze Advents­tijd is een uitzien naar...Het gaat niet om ons, maar het gaat om de komst van de Heer.
AMEN