Is er perspectief? De wereld draait door, met alle gekte...

Gouden priesterfeest mgr. Willem van der Valk

Zondag 14 de­cem­ber, derde zon­dag van de Advent (zon­dag "Gaudete", dat is: "Verheugt U") vier­den we in de ka­the­draal het gou­den pries­ter­feest van mgr. Willem van der Valk, lid van het prioraat van de Constan­tijnse Orde. We ston­den ook stil bij de situatie in de wereld en de dreigende oorlogstaal die klinkt...

Eucha­ris­tie­vie­ring

Onder lei­ding van Laine Tabora zong het Bavo Consort de Gre­go­ri­aanse Introïtus en andere mooie meerstemmige gezangen. Aan het altaar con­ce­le­breer­den Mgr. Willem van der Valk bij gelegen­heid van zijn 50 jarig pries­ter­feest, ple­baan-deken kan. Floris Bun­scho­ten en rector Jacques Quadvlieg van het hei­lig­dom van O.L. ter Nood in Heiloo, die vroe­ger kape­laan was van mgr. Willem van der Valk, terwijl diaken Philip Weijers asssis­teerde. Van­wege het jubileum van mgr. Van der Valk was er een flinke afvaar­diging van de Constan­tijnse rid­ders en dames.

Evene­menten

Na de Mis was er een receptie in kleinere kring waarbij ik mgr. Van der Valk bedankt heb voor zijn inzet voor de ka­the­draal in de laatste jaren (onder meer voor de inrich­ting van de altaar­ruim­te) en herinnerde aan zijn inzet voor paus­be­zoek, evangeli­sa­tie ("Katho­liek, zo gek nog niet") en eve­ne­menten als de kerst­stal die in Weert op een gegeven moment zelfs 160.000 bezoekers trok of een grote kerst­pro­ces­sie door de stad. Als dank van ons bisdom mocht ik hem de Bavopen­ning uitreiken. Van harte fe­li­ci­te­ren we de jubilerende pries­ter en wensen hem zegen en ge­zond­heid toe!

De wereld draait door...

DERDE ZONDAG VAN DE ADVENT A 50 JARIG PRIESTERFEEST MGR. WILLEM VAN DER VALK

Mon­seig­neur Van der Valk, broe­ders en zusters,

Gaudete

We vieren vandaag zon­dag “Gaudete”,
dat betekent: “Verheugt U”.
Eigen­lijk zou dat een kenmerk mogen zijn
van iedere gelo­vi­ge christen,
want het gaat bij “Gaudete” om de vreugde
dat we uit­zicht hebben op de komst van de Heer,
niet alleen straks op het kerst­feest,
maar ook aan het eind van ons leven
en aan het eind van de tij­den
is er uit­zicht op een toe­komst die God ons wil geven,
na dit wisselvallige aardse leven.

Oorlogsdrei­ging

We hebben de laatste dagen
weer volop gehoord
over alles wat de aarde en onze samen­le­ving bedreigt.
Zo wordt er helaas over oorlog ge­spro­ken.
Wat zal de toe­komst brengen?
We weten het niet, onzeker is het aards bestaan,
waar ver­keerde keuzes van mensen
zoveel verschrikke­lijke gevolgen kunnen hebben.
We weten alleen wat God zelf
ons heeft beloofd en gegeven
door de komst op aarde van Jezus Christus.
Bij die komst op aarde
werd door de engelen over vrede gezon­gen
en Jezus zelf heeft vrede zozeer gewenst
en ons op het hart gebon­den
overal naar vrede en ver­zoe­ning te streven.
Hijzelf belooft ons de uit­ein­delijke vrede.

De wereld en ons per­spec­tief

Maar de wereld draait door, met alle gekte
en het kwaad ook
dat mensen elkaar aandoen;
helaas kunnen we dat niet ver­an­de­ren,
maar ons per­spec­tief is wél anders,
ons uit­zicht is veran­derd
door de belofte die ons is geopen­baard
door het kind dat op kerst­mis
op aarde werd geboren: Jezus Christus!
Hij heeft hemel en aarde verbon­den.

Een reden tot vreugde

Er is gelukkig niet alleen maar ellende.
Vandaag is er zelfs een bij­zon­dere reden tot vreugde,
nu we het gou­den jubileum vieren
van de pries­ter­wij­ding van mgr. Willem van der Valk.
Zijn pries­ter­wij­ding heb ik mee­ge­maakt,
vijf­tig jaar gele­den.
Zijn ver­bon­den­heid met onze ka­the­draal is er
door de Constan­tijnse Orde
die hier haar zetel heeft in de kruis­ka­pel.
Ik begroet daarom vandaag bij­zon­der
de leden van deze Orde.
En die ver­bon­den­heid is er
door de adviezen en de concrete hulp
die mgr. Van der Valk in de afgelopen jaren
aan onze ka­the­draal heeft gegeven,
bij­voor­beeld bij de inrich­ting van deze altaar­ruim­te.
We delen graag
in de vreugde en dank­baar­heid
om deze vijf­tig jaren
in dienst van Christus en Zijn Kerk.

De pries­ter: een man van verbin­ding

Een pries­ter is een man Gods,
ge­roe­pen om verbin­ding te leggen
tussen mensen en God
en tussen mensen onderling,
want de liefde tot God
en de liefde tot de naaste
is de kern van christen-zijn
en dus ook de kern van het pries­ter­schap.
Liefde maakt één.
Die liefde beleven we
iedere keer dat we niet ons­zelf
tot het middel­punt van alles maken,
maar dienst­baar zijn.
Dat verbindt.
Die verbin­dende kracht is een kenmerk
van het pries­ter­schap van mgr. Van der Valk.

Open­heid bewaren...

We hoeven het zeker niet altijd met alles en ieder­een
eens te zijn,
het kan terecht zijn dat we
keuzes van anderen niet delen
of die zelfs verwerpe­lijk vin­den;
maar laten we proberen
een open­heid voor onze mede­mensen te bewaren.
Jezus zelf stond open voor tolle­naars en zon­daars
en zelfs voor die moor­de­naar naast Hem op het kruis,
want de liefde staat voorop.
Juist daardoor kwamen deze mensen
tot een ver­an­de­ring van inzicht en van hun leven.

Ge­roe­pen om ver­zoe­ning en vrede te brengen

En zo is een pries­ter ge­roe­pen
en eigen­lijk wij allemaal
om te dienen,
om ver­zoe­ning en vrede te brengen,
om de radicale liefde van God te laten zien
die mens werd en de minste plaats innam
door kribbe en kruis te aan­vaar­den:
Hij werd geboren in een stal.
Hij stierf aan een kruis.

Ge­meen­schaps­mens

Dus Jezus had weinig voor zich­zelf nodig,
maar Hij was heel royaal en harte­lijk
naar anderen toe.
Hij nam deel aan feestmalen van allerlei mensen,
zorgde voor de velen die met Hem mee­trok­ken,
Hij was in die zin een ge­meen­schaps­mens;
Hij stond zieken en ge­han­di­capten bij
en verkon­digde de Blijde Bood­schap,
zoals we vandaag in het evan­ge­lie hoor­den.
Zo mogen we dus allemaal wel zijn
en na­tuur­lijk zeker ook de pries­ter.
We danken de Heer daarom vandaag
voor deze vijf­tig jaren pries­ter­schap
in dienst van God en mensen!

Per­spec­tief in donkere tij­den

Kun je dat uit­zicht, dat per­spec­tief op de toe­komst bewaren,
ook in moei­lijke tij­den?
Johannes de Doper was zo iemand.
Hij had het niet ge­mak­ke­lijk.
Hij was door koning Herodes
in een ge­van­ge­nis op­ge­slo­ten.
Het lijkt erop dat hem, die grote boeteprediker,
toen neer­slach­tige gedachten en gevoelens overvielen
en twijfel aan de missie die hij had vervuld.
Hij liet aan Jezus vragen:
“Bent U het wel, bent U wel de ko­men­de?”
Dan nodigt Jezus hem uit
om ondanks die moei­lijke situatie waarin hij ver­keert,
daar in die ge­van­ge­nis,
toch oog te hebben voor het goede,
voor de mooie tekens die gebeuren,
de lammen die lopen, de blin­den die zien, de doven die horen.

Er oog voor hebben...

Dat is ook de uit­no­di­ging aan ons:
“Verheug je”,
zie uit­ein­delijk meer
het goede en mooie dat gebeurt
en het per­spec­tief van Gods beloften,
zie meer de toe­komst die Hij ons geeft
dan het kwaad dat nog altijd
lijkt te regeren.

Gaudete, verheugt U!