Arsacal
button
button
button
button


Uitgenodigd om een wijze te worden... je moet verder, maar hoe?

De ster die ons leidt

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 4 januari 2026 - 1202 woorden
Uitgenodigd om een wijze te worden... je moet verder, maar hoe?
Vaandel in de bisschopssacristie van de kathedraal
Vaandel in de bisschopssacristie van de kathedraal

Zondag 4 januari vier­den we het hoog­feest van de Open­ba­ring des Heren, oftewel Drie­ko­nin­gen. De Mis vierde ik in de ka­the­draal, waar ook kaartjes van de huis­ze­gen wer­den gezegend en uitge­deeld. In de homilie en de voor­beden ston­den we stil bij de actuali­teit, waar­on­der in onze samen­le­ving het geweld tegen hulp­ver­le­ner.

Hiernaast ziet U de drie koningen van mijn (geërfde) kerst­stal. Één van die drie koningen figureerde in de over­we­ging die ik voor Katho­liek Leven heb gehou­den:

 

DE STER DIE ONS LEIDT

HOOGFEEST VAN DE OPENBARING DES HEREN - KATHEDRAAL

Open­ba­ring des Heren

Op dit feest van de Drie­ko­nin­gen,
of zoals het offi­cieel heet:
Hoog­feest van de Open­ba­ring des Heren,
vieren we dat de geboorte van Jezus
bekend wordt gemaakt aan de hei­denen,
dat wil zeggen: aan mensen
- wijzen uit het oosten -
die niet tot het volk van de Joden behoren.
Daarom is deze dag hét teken
dat Jezus Christus
voor ieder mens geboren is.
Door vele oosterse kerken
wordt dit als het eigen­lijk kerst­feest gevierd.

De kern

Deze dag en dit evan­ge­lie
geven ons precies aan
wat tot de kern van het leven
van iedere christen, ja iedere mens
zou mogen behoren:
“Wij hebben Zijn ster in het oosten gezien
en zijn geko­men om Hem onze hulde te brengen”.
Zie de ster en breng Hem hulde!

Een weg...

Die wijzen zijn een weg gegaan, een lange weg
langs ste­den en woes­tijnen...
Ik denk dat dit voor velen van ons
wel zal gel­den:
het leven is een weg, dat is bijna een cliché,
soms kennen we tij­den vol leven en mooie momenten,
dan weer struikel je over een steentje
of een gat in de weg,
of zijn er woes­tijnen op die route,
doods en kaal,
Het leven verloopt niet altijd soepel,
door al die keren
dat we mis­schien over iets gestruikeld zijn,
dat we door een woes­tijn heen gingen,
dat het niet zo ging of dat we niet zo deden
als we zou­den hebben gehoopt
- soms vallen we ook ons­zelf wat tegen -,
maar het aller­be­langrijkste is
dat je opstaat en ver­der gaat,
niet blijft liggen, maar je herinnert
hoe je ook door vorige perio­den
van dor­heid en duisternis of kwaad
heen bent geko­men
en dat we de bereid­heid,
ja het verlangen in ons hart bewaren
om ver­der te gaan naar ons einddoel,
onze ont­moe­ting met de Heer,
niet meer in de kribbe, maar in de eeuwig­heid,
en zo te groeien, ook gees­te­lijk te groeien,
een beter en mooier mens te wor­den,
met een verlangen naar het licht,
met de ster die je leidt.

Die ster zegt ook ons:
je moet ver­der...

Je moet ver­der...

De spiri­tua­li­teit, het gees­te­lij­ke aspect,
kwam op onze levensweg
mis­schien meer op de voor­grond
door bepaalde gebeur­te­nissen
of ook door re­flec­tie en erva­ring,
bij­voor­beeld doordat we ermee wor­den gecon­fron­teerd
dat allerlei mate­rië­le zaken
ons leven uit­ein­delijk niet blijvend
mooier en pretti­ger hebben gemaakt,
omdat ze vervlogen zijn
en niets substantieels hebben achter gelaten in je ziel,
maar dat de echte vreugde komt
van heel andere dingen in het leven,
van de naasten­liefde die we geven of ont­van­gen,
van al wat ons leven verrijkt.

Wat kan verblin­den...

Soms verliezen we dat een beetje uit het oog.
En soms dragen mensen
frustratie of kwaad­heid met zich mee
om wat hen is aan­ge­daan;
er zijn soms negatieve dingen gebeurd,
die ons kunnen verblin­den
en ons denken en doen bepalen,
maar dat is jammer,
het zou fijn zijn als we allemaal
in vreugde en vrede kon­den zijn;
want het gebeurt al veel te veel
dat frustratie het han­de­len van mensen bepaalt.

Hulp­ver­le­ners

We zagen dat weer rond Oud en Nieuw:
het geweld in de samen­le­ving,
boos­heid en frustratie
gericht tegen politie en hulp­ver­le­ners;
die mensen hebben hun agressie geuit,
maar helaas scha­den ze alleen
anderen en zich­zelf ermee;
je zou hopen dat ze reflec­te­ren,
mogen kunnen bid­den en praten
over wat hen beweegt,
dat ze vrede kunnen vin­den
en een mooie ster die hen leidt.

Als we verblind zijn geraakt...

En mochten wij­zelf soms wat te zeer verblind zijn geraakt
door de aantrek­kings­kracht van het geld,
van mate­rië­le dingen, carrière-doelen
of andere uiter­lijke zaken
- want er is nu eenmaal veel valse schitte­ring,
die zich voordoet als stralende sterren -
dan kunnen we ons hope­lijk her­ne­men
en ook daar draagt het leven zelf soms weer aan bij:
er hoeft inder­daad maar iets te gebeuren
- een hape­ring in onze ge­zond­heid,
iets wat onze dier­ba­ren over­komt,
een per­spec­tief wat we nastreef­den
en dat ineens verdween -,
waardoor een proces van re­flec­tie op gang wordt gebracht
en dan weten we weer
wat eigen­lijk niet zo be­lang­rijk is,
wat betrekke­lijk en voor­bij­gaand is,
wat ons niet het ware geluk kan schenken.

Wordt een wijze!

Dit feest nodigt uit om een wijze te wor­den.
Volg die ster
die ons brengt bij het Kind,
nederig, een­vou­dig.
Ook die eenvoud is een teken:
eenvoud is een ster die we met ver­trouwen kunnen volgen
die brengt ons tot nede­rig­heid
en doet ons neer­knie­len voor dit Kind.

Om dat geluk te vin­den
hebben ook wij dus, zoals de wijzen,
een ster nodig die ons leidt,
die ons voedt en inspireert
met al het mooie, ver­die­pende en vormende
dat er in ons leven gebeurt;
God heeft ons
op een bepaalde manier aan­geraakt,
Hij is tot ons geko­men
in mooie en rich­ting­ge­vende gebeur­te­nissen
van ons leven,
in een erva­ring van geborgen­heid,
dat we niet alleen zijn,
die erva­ringen zijn als een ster
die ons leidt naar het kind van Beth­le­hem,
Jezus Christus.

Dank­ba­re vreugde

Daar knielen de wijzen neer
met dank­ba­re vreugde
en geven hun ko­nin­klij­ke geschenken.
Ik wens het ons allen toe,
niet alleen voor dit nieuwe jaar, maar voor altijd:
dat we mogen leven in dank­baar­heid
en het Kind, Jezus Christus
onze mooiste geschenken
mogen geven.

 

GEBED VAN DE GELOVIGEN (VOORBEDE)

 

B. Laten we bid­den tot God die mens gewor­den ons leven heeft willen delen, met alle vreug­den, maar ook met alle zorgen en moei­lijk­he­den.

zegen over dit jaar

1. Bidden we tot God om zegen over dit jaar voor ons­zelf en allen die ons dier­baar zijn, voor onze paus Leo, heel de kerk en onze samen­le­ving; dat we ge­meen­schap en ver­bon­den­heid mogen beleven met God en met elkaar en in vrede kunnen leven. Laat ons bid­den

 

Bran­den...Crans Montana, Volen­dam, Vondel­kerk...

2.We bid­den voor de slacht­of­fers van de ramp in Crans Montana, hun fami­lie­le­den en allen die erdoor getraumatiseerd zijn.
We denken ook aan de ge­meen­schap van Volen­dam die in deze dagen de nieuw­jaarsbrand her­dacht, die vijfen­twin­tig jaar gele­den plaatsvond en aan allen die pijn­lijk getroffen zijn door de brand in de Vondel­kerk in Am­ster­dam. Laat ons bid­den

Vei­lig­heid voor hulp­ver­le­ners

3. Hulp­diensten moeten veilig en gesteund door de bevol­king hun taak kunnen vol­bren­gen. Laten we daarom bid­den dat er wegen gevon­den wor­den om geweld tegen hulp­ver­le­ners in onze samen­le­ving te voor­ko­men. Laat ons bid­den.

 

Gees­te­lij­ke groei

4. Bidden we ook voor ons­zelf en onze per­soon­lijke gees­te­lij­ke groei: dat we gevoelig zullen zijn voor hoe de heilige Geest ons leidt, dat we vast­hou­dend zullen zijn in het volgen van Gods licht op ons pad. Laat ons bid­den

Pa­ro­chie-intenties

5. Gebed voor kanun­nik Hendriks, voor Venezuela en andere intenties

Slot­ge­bed 

B. Wees ons nabij, o Heer, en wijs ons Uw wegen; geef ons voldoende licht voor elke nieuwe stap die we mogen zetten. Zegen onze reis door het leven en geef dat we met de wijzen uit het Oosten mogen neer­knie­len voor Hem die leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen.

post deze webpagina op: Facebook X / Twitter
Terug