Willibrordavond en aanvaarding kandidaten voor de wijdingen in Heiloo

Maan­dag 9 februari vond de eerste Wil­li­brord­avond van 2026 plaats in het semi­na­rie van ons bisdom in Heiloo. Mgr. Everard de Jong hield een lezing over AI (Artificial Intelligence), tij­dens de Mis wer­den Leo van Moergestel en Marcel van Lochem aanvaard als kan­di­da­ten voor de wij­ding tot per­ma­nent diaken (admissio). In de homilie ston­den we stil bij wat het inhoudt een missio­naire kerk te zijn.

Gesprek

De mid­dag begon voor mij met het gesprek met de jonge pries­ters, waarin ik luister naar hun erva­ringen. Vooral in het pas­to­raal jaar en de eerste jaren na de pries­ter­wij­ding is het bij­zon­der be­lang­rijk de erva­ringen te horen en te begrijpen waar deze jonge pries­ters in de pa­ro­chie mee in aanra­king komen. Zo stond ik er deze keer toch een beetje ver­baasd van dat op ver­schil­lende plaatsen de litur­gie nog niet in ker­ke­lijke zin geor­dend is. Litur­gie is geen hobby van privé-personen maar actio Dei et Ecclesiae, en han­de­ling van God en van de Kerk. Heb eerbied voor de geheimen die we vieren en voor de Kerk die ze ons schenkt.

Wil­li­brord­le­zing

Daarna was de Wil­li­brord­le­zing door mgr. dr. Everard de Jong, Apos­to­lisch Admini­strator van het militair or­di­na­ri­aat en hulp­bis­schop van het bisdom Roermond. Hij sprak over Artificial Intelligence met vele inte­res­sante voor­beel­den. Bottomline was voor mij: een robot kan zich voordoen als mens, die robot is geen mens; hij kan men­se­lijke eigen­schappen imi­te­ren, maar zal altijd net dát blijven missen waardoor die eigen­schappen men­se­lijk zijn. Mgr. De Jong is bij­zon­der goed op de hoogte van allerlei aspecten van dit vraag­stuk en ik doe hem dus onrecht met mijn simpele con­clu­sie en samen­vat­ting.

Admissio

Tijdens de heilige Mis die daarop volgde - in conjunctie met de vespers - wer­den Leo van Moergestel en Marcel van Lochem aanvaard als kan­di­da­ten voor de heilige wij­dingen. Zij berei­den zich voor op het per­ma­nent diaconaat en deze ritus is een be­lang­rijke eerste stap. De kan­di­da­ten beloven zich in te zetten voor een goede ver­dere vor­ming, de kerk aanvaardt dit voor­ne­men in de persoon van de bis­schop, die de kan­di­da­ten aan het einde van speciale voor­beden zegent. Deze ritus van de aanvaar­ding, of in het Latijn "admissio" genloemd, is een eerste stap, hierna volgen de aan­stel­lingen tot lector en acoliet en tenslotte de ge­loofs­be­lij­de­nis en eed van trouw voordat de kan­di­daat de heilige diaken­wij­ding ont­vangt.

De avond werd besloten met een gezel­lige maal­tijd.

MSSIONAIRE KERK - VERWELKOMEND GELOVIG LEREN COMMUNICEREN

MAANDAG IN DE VIJFDE WEEK DOOR HET JAAR - Wil­li­brord­dag - Admissio

De aanvaar­ding - admissio

Het is een vreugde dat we vandaag
de admissio mogen vieren
van Leo van Moergestel en Marcel van Lochem,
waar­mee zij offi­cieel
als kan­di­da­ten voor het per­ma­nent diaconaat
wor­den aanvaard.
De stap van vandaag
is een bevesti­ging van jullie roe­ping
en van het po­si­tie­ve ge­tui­ge­nis
dat de verant­woor­de­lijken voor jullie vor­ming
hebben gegeven
en dit is een aan­moe­di­ging
om met ver­trouwen, met vreugde en vrede,
jullie weg, jullie vor­ming te ver­volgen,
met instem­ming van
en gesteund door jullie echt­ge­no­ten.

Een eigen erva­ring

Huwe­lijk en gezin zijn een gewel­dige leer­school,
ze leren je reke­ning te hou­den met anderen,
er voor anderen te zijn
en op de basis van die ach­ter­grond
van jullie roe­ping tot huwe­lijk en gezin
zullen jullie als diaken
met een weer andere erva­ring dan de pries­ters,
een eigen bete­ke­nis hebben
en een eigen bijdrage kunnen geven
aan de zen­ding en het apos­to­laat van de Kerk.
Van harte wens ik jullie Gods zegen
voor jullie ver­dere weg!

Van volks­kerk naar missio­naire kerk

De volks­kerk ligt al weer even achter ons.
Die heeft allang plaats gemaakt
voor een missio­naire kerk,
maar de hou­ding en de insteek
die daarbij horen,
moet zeker nog ver­der wor­den ont­wik­keld.
En we moeten leren uit het verle­den.

Karol Woltyla in Neder­land

Toen de heilige paus Johannes Paulus II
na de tweede wereld­oor­log
als jonge pries­ter Karol Wojtyla
in Neder­land kwam,
stond hij ver­steld
van het bloeiende katho­lieke leven hier:
katho­lieke organi­sa­ties, vereni­gingen en in­stel­lingen,
heel het leven van de voetbal tot de poli­tiek
was in katho­lieke organi­sa­ties inge­bed.
Pries­terroe­pingen waren er nog in overvloed,
al be­gon­nen daar scheurtjes in te komen.
En zo´n 10.000 Neder­landse katho­lieken
werkten nog begin zesti­ger jaren
als pater, broe­der of zuster
in de missie.

Maar die jonge Poolse pries­ter
sprak ook met een Poolse vrouw
die al jaren in Neder­land woonde.
Die vond de kerk in Neder­land
weinig men­se­lijk en weinig gees­te­lijk,
een harde institutie waar te weinig
echte harte­lijke ver­bon­den­heid met Onze Lieve Heer
en te weinig mensen­liefde uit sprak,
alles was te in­sti­tu­tio­neel,
naar haar aanvoelen.

De plichten of getuigen van Gods liefde

Dat werd in de zesti­ger jaren een groot probleem:
De tijdgeest ging ver­an­de­ren,
maar ouders en leraren kon­den wel
de ver­plich­tingen van een katho­liek
onder woor­den brengen,
maar had­den niet geleerd
hoe zij hun geloof, hun bele­ving
kon­den com­mu­ni­ce­ren,
hoe zij van Gods liefde kon­den getuigen.
Dat is nog steeds herken­baar in onze pa­ro­chies:
ook de meeste oudere mensen
weten weinig van de geloofs­in­houd;
velen doen gelukkig met liefde en plezier
iets voor de kerk,
daar zijn we dank­baar voor,
maar dat is nog niet het­zelfde
als een per­soon­lijke geloofs­band beleven
met Onze Lieve Heer en Zijn moe­der Maria.

Mensen rond Jezus

In het evan­ge­lie van vandaag
ont­moe­ten we die volks­kerk van weleer:
tal­loze mensen volgen Jezus:
uit alle plaatsen komen zij
en overal waar Jezus komt,
duiken zij op:
zeer vele mensen komen naar Jezus toe
Daar zit echter nog de drang achter
om van ziekten genezen te wor­den,
dat is nog geen diepere, per­soon­lijke geloofs­band.
We weten hoe het ver­der ging:
weinigen zullen Hem trouw blijven,
velen zullen roepen:
“Kruisig Hem”.

Wat Jezus dan doet als Hij zo’n menigte ziet?
We hoor­den dat afgelopen zater­dag:
Hij krijgt medelij­den met de mensen
omdat zij zijn als schapen zon­der her­der
en Hij begint hen uit­voerig te on­der­richten.
En Jezus zelf trekt zich steeds weer terug in de stilte.

Verwel­ko­mend, vormend en be­ge­lei­dend

Wij zijn allen ge­roe­pen om in onze tijd
gestalte te geven aan een missio­naire kerk,
die verwel­ko­mend is,
open staat voor nieuwe mensen,
hen vormt en begeleidt.
Worden nieuwe mensen welkom geheten
als ze naar de kerk komen?
Zijn de vrij­wil­li­gers een incrowd-groep
of dragen ze de geest uit
die bij die missio­naire kerk hoort?
Zijn er mensen die nieuw­ko­mers
verwel­ko­men en be­ge­lei­den,
zodat ze zich thuis en opgeno­men kunnen voelen?

Een cursus of een weg van groei?

Is katho­liek wor­den geor­ga­ni­seerd als een cursus
of is het een weg van groei?
Na de doop komt de woes­tijn
in het leven van Jezus.
Hoe is de be­ge­lei­ding van nieuwe katho­lieken
als zij bij die woes­tijn zijn aange­ko­men?
Ik denk dat jullie er in deze jaren
van vor­ming en oplei­ding
mooie erva­ringen van kunnen opdoen.

De heer­lijk­heid van de Heer

In de eerste lezing hoor­den we
over de inwij­ding van de tempel
en hoe de heer­lijk­heid van de Heer
het heilige der heiligen van de tempel vervulde.
Dit nodigt ons uit
om in de te­gen­woor­dig­heid van de Heer
te leven en te werken
en om bij al onze inzet ons te rea­li­se­ren
dat het uit­ein­delijk de aanwe­zig­heid
van de heer­lijk­heid van de Heer, de kabod Adonai, is
die het grote werk zal doen,
want het gaat om een werk van genade.