Don Boscozaal Laurentiuskerk Alkmaar ingewijd

2e zondag veertigdagentijd A

Zondag 1 maart was ik in de St. Lau­ren­tius­kerk aan het Verdronkenoord in Alkmaar voor de Eucha­ris­tie­vie­ring en de ze­ge­ning van de nieuwe pa­ro­chie­zaal die aan Don Bosco is toegewijd. Wie was Don Bosco? En in het evan­ge­lie: drie leer­lin­gen mogen Jezus ver­ge­zel­len op de berg Tabor. Daar maken ze iets won­der­lijks mee...

Het was een goed ver­zorgde vie­ring, waarbij namens de bur­ger­lijke ge­meen­te een wethou­der aanwe­zig was. De kerk tame­lijk in het centrum van de kaas­stad, mag zich gelei­de­lijk verheugen in meer kerk­be­zoek.

Het evan­ge­lie ging dus over de gedaante­ver­an­de­ring van de Heer. Daarover gaat ook een van de glas-in-lood-ramen van deze kerk (foto).

Don Bosco­zaal

De nieuwe Don Bosco­zaal bevindt zich rechts van de ingang van de kerk, dui­de­lijk zicht­baar voor wie de kerk ingaat. De zaal is bij­zon­der mooi gewor­den: licht, mooi hoog plafond, met flink wat ruimte (ik hoorde zeggen voor hon­derd personen) en direct verbon­den met de bene­denver­die­ping van het naast­ge­le­gen huis waar kantoor­ruim­ten van de pa­ro­chie zijn. Aan­slui­tend aan de H. Mis heb ik de zaal formeel mogen openen en mogen inzegenen (zie foto's).

Een bij­zon­dere kerk

De Lau­ren­tius­kerk is bij­zon­der, niet alleen omdat het een rijks­mo­nu­ment is, ont­wor­pen door de beroemde archtiect P. Cuijpers, maar ook omdat daar de reliek van het H. Bloed­won­der wordt bewaard (zie foto, zijaltaar) en het Bruerke van Megen, de franciscaner broe­der Everardus Witte, daar zijn jeugd heeft door­ge­bracht er er mis­die­naar is geweest (zie foto). De vorige week overle­den oud-deken Ambro Bakker was in deze kerk gedoopt. Als ik er de Mis doe mag ik zitten op een bis­schops­ze­tel gemaakt voor mgr. Huibers, met diens wapen­spreuk (ook die van mgr. Punt): Sub tuum prae­si­dium, onder Uw bescher­ming...

Mar­te­la­ren

In deze kerk wor­den voorts de mar­te­la­ren van Alkmaar her­dacht waar­on­der de pastoor en de kape­laan, die in de ver­vol­gingen rond de pro­tes­tantise­ring van ons land, zijn opgepakt en vermoord. Zij zijn (nog) niet gecanoniseerd (heilig­ver­klaard), die pro­ce­dure die wel was be­gon­nen, ligt momen­teel wat stil. Hun portretjes die in de gang naast de kerk hangen, zijn onlangs gerestaureerd (zie foto) naast de me­dail­lon portretjes van alle pastoors van deze statie, later pa­ro­chie, nu deel van de H. Dominicus­paro­chie. Bij de ingang van de kerk hangt een plaquette die het lot van deze mar­te­la­ren gedenkt.

DON BOSCO EN TABORMOMENTEN  

TWEEDE ZONDAG VAN DE VEERTIGDAGENTIJD A ALKMAAR

Don Bosco 

Beste Deken Marcelo, broe­ders en zusters,
Ik ben blij hier vandaag te kunnen zijn,
U te ont­moe­ten
en de nieuwe Don Bosco zaal in te zegenen,
die door de naam herinnert
aan de vroe­gere Don Bosco pa­ro­chie hier
en aan een grote en bekende heilige
die heel veel mensen aanspreekt.
Don Bosco kwam uit Turijn,
uit een arm gezin, zijn vader was vroeg overle­den
en met name door zijn oudere broer
waren er allerlei span­ningen in dat gezin
en had Giovanni Bosco niet zo’n fijne jeugd.

Een omme­keer

Maar hij was mede daardoor, door die moei­lijke jeugd,
heel erg ge­mo­ti­veerd
om andere kin­de­ren en jon­ge­ren
wél een fijne jeugd te geven.
Ik wil niet dat anderen meemaken
wat ik heb mee­ge­maakt.
Er zullen vast en zeker ook vandaag
personen onder u zijn
die dat herkennen:
ik wil het anders, beter doen,
niet dat anderen lij­den
wat ik heb moeten ver­du­ren.
Mooi is dat!
Met die dui­de­lijke keuze, met die in­stel­ling
draai je iets om,
breng je een omme­keer in de ge­schie­de­nis.

Bijdragen

Want het gebeurt ook maar al te vaak
dat het kwaad wordt doorge­ge­ven
van gene­ra­tie op gene­ra­tie,
dat het een soort repe­te­rende breuk wordt,
maar dat hoeft beslist niet!
We kunnen er voor kiezen
om het echt anders te doen
en jon­ge­ren niet te laten meemaken
wat we mis­schien zelf hebben mee­ge­maakt,
situaties niet te laten voort­be­staan
die mensen bescha­digen,
een bijdrage te geven aan een betere wereld.

De pedagogiek van Don Bosco

Zo was het bij Don Bosco.
Hij bracht kin­de­ren, jon­ge­ren
bij elkaar, gaf aan hen een nieuwe toe­komst,
hij bracht vreugde, was als een vader voor velen,
gaf een liefde­volle en gods­diens­tige opvoe­ding,
hij bracht mensen, jon­ge­ren bij elkaar...
Die gods­diens­tige vor­ming
was het hart van zijn pedagogiek,
met als basis respect en liefde­volle bena­dering.

Een echte don Bosco­zaal

Ik hoop dat de nieuwe zaal in die zin
een echte Don Bosco-zaal zal zijn,
een plaats van ont­moe­ting en ver­bon­den­heid,
van catechese en vor­ming
en voor vele jon­ge­ren en ouderen
een plaats waar ze zich thuis voelen
en Jezus en de Kerk leren kennen en lief­heb­ben.

Een mooie belevenis

Ik denk dat we allemaal wel hebben ervaren
dat het soms gewoon veel goed doet
als je er even uit bent
en een mooie, verrijkende erva­ring op mag doen.
Mis­schien was het op een bede­vaart
naar Lourdes of Rome of naar nog een ander oord,
of mis­schien door iets moois dat U op vakantie tegenkwam,
of voor veel jon­ge­ren tij­dens de wereld­jon­ge­ren­da­gen,
dat je zo’n heel andere en nieuwe belevenis meemaakt
dat je daardoor met een geïn­spi­reerde, frisse visie,
met nieuwe kracht, vernieuwd geloof,
met gees­te­lijk vuur
weer naar huis terug keert.

Een ander zicht

Zo’n erva­ring kan dan maken
dat je allerlei zaken anders gaat zien:
de problemen die er waren
zijn niet zo groot meer of zelfs verdwenen;
je kunt beter omgaan
met span­ningen in de familie of in je werk,
je krijgt meer vrede en inner­lijke rust,
je ziet de dingen meer in per­spec­tief,
ook in het per­spec­tief van de eeuwig­heid,
met geloof.
Dat is het goede van er even uit zijn
op een mooie, bete­ke­nis­volle reis.

Fun­da­men­teel is zo onderweg zijn
de roe­ping voor ieders levens­reis.

Naar boven, de Tabor op

Zoiets maakten ook de drie apos­te­len mee
die Jezus op die hoge berg vergezel­den,
waarvoor ge­woon­lijk de berg Tabor in het heilig Land
wordt aangewezen.
Mis­schien bent U er weleens geweest!
Je kunt een flink naar boven wor­den gere­den,
nog mooier is als je zelf die berg kunt bestijgen,
dat is te doen.
En daarboven is het stil,
tenminste zo was het toe ik daar was.
Er zijn daar inder­daad nu drie tenten te zien
of iets wat daarop moet lijken
en daar kunnen pelgrims
de vie­ring doen.
Je kunt ver kijken over het land­schap.
Je bent even helemaal weg van de wereld.

Lijden? 

Zo was het voor de apos­te­len.
Het was steeds druk geweest:
grote massa’s mensen
die Jezus waren gevolgd.
Jezus was populair geweest, héél populair.
Toen begon Hij over Zijn lij­den te spreken,
maar plaatsen kon­den ze dat niet,
die leer­lin­gen.
Het leek onge­loof­lijk, onmoge­lijk,
zo in tegen­spraak met de gevierde
en populaire Jezus die zij zagen.

Een fun­dament in de ziel

Nu namen ze even afstand,
even weg van de massa,
even alleen, even re­flec­tie, even rus­tig bid­den;
en ze zagen Jezus in stralende heer­lijk­heid.
Zo zagen ze alles met een nieuwe blik,
ze waren er vol van, vol vuur, geïn­spi­reerd.
Niet dat ze nu dat lij­den van Jezus
precies zou­den begrijpen,
ze waren toch bang, ze zijn gevlucht, toen dat kwam,
maar ze had­den ook al Zijn heer­lijk­heid gezien,
 er lag toch ook dat fun­dament in hun ziel,
dat uit­zicht, dat geloof, dat ver­trouwen.

Tabor-momenten

Ik wens ons alle onze Tabor-momenten toe,
soms gebeuren ze on­ver­wacht,
soms hebben we ze opge­zocht
- heel goed! -
soms hebben we ze mee­ge­kre­gen
en in ons hart bewaard.
Maar hoe dan ook:
laten we nooit vergeten,
wat ons inspireerde,
waar we nieuwe kracht ont­vingen,
wat God aan ons heeft gedaan
en blijft doen.