He spoke with them...
Concluding Mass CEEC -3d Sunday of Easter
On saturday-evening we celebrated the concluding holy Mass (liturgy of 3rd Sunday of Easter, gospel: Luke 24, 13-35) at the two days-general assembly of the Conseil Européen d'Enseignement Catholique (CEEC). Like a good teacher Jesus, the risen Lord, accompagnies two disciples on their way to Emmaus.
In CEEC come together representants of catholic education from the European countries: from malta to Norway, from Ukraine to Ireland, from Portugal to Lutuania and every country that is in between. In fact there were also present some guests from the USA, Australia and other countries. Some interesting projects were presented, in one of the (Spiritus) Fr. Friedrich Bechina is involved. It was nice to meet him again: ho worked for 21 years in the Dicastery for Catholic Education of the Roman Curia, in the last period as an undersecretary.
We are called to walk alongside them
THIRD SUNDAY OF EASTER - CEEC GENERAL ASSEMBLY, THE HAGUE
A distressing experience
The two disciples on their way to Emmaus
are walking away from the city of Jerusalem,
where it had all happened:
that was where Jesus had suffered and died.
They are actually doing
what we ourselves
tend to do in such circumstances:
when you experience something terrible and distressing,
at some point you just want to get away from it all,
do something different, get away for a while.
It keeps playing on their minds...
And we can well understand
that it still haunts those disciples:
their friend and Master Jesus
was put to death
like a criminal
and they had even thought
that this man from Nazareth
would save the whole people of Israel!
It is distressing and difficult
and that event just keeps playing on their minds,
it just keeps going round and round,
their thoughts are spinning
as it were, in a little circle.
He comes...
And then Jesus comes walking towards them,
at first they do not recognise Him.
That only happens when He breaks bread with them.
But His words change their hearts:
“Did not our hearts burn within us,
as He spoke to us on the road...?”
What worries us...?
It probably happens to all of us
with some regularity:
you go through something and it won’t let you go.
It might be something terrible,
the death of a loved one,
worries you have about a family member,
a friend or a pupil
or that you’re stuck in your relationship or at work,
problems at school, on a management board...
It is not always easy
to let go of that.
And it can go as far
as it did with the disciples on the road to Emmaus:
even though you set out,
it still preoccupies you so much
that you cannot let it go,
but you cannot find a way out,
you see no solution,
you have no prospect.
In the same circle
You can then end up going round in the same circle,
for example in an atmosphere of blame
towards others,
or in the pain of a great loss,
of pain or powerlessness
or deep disappointment.
Quite understandable,
but it solves nothing.
That is how those disciples of Emmaus were
talking amongst themselves:
how sad and dreadful it all was
what had happened.
Is there any meaning?
They could not yet see another side
to that negative experience:
is there any meaning in that event,
can any sense be found in it?
Anyone struck by the weight of evil,
by the pain of suffering,
will find it difficult to
reflect on meaning and purpose
other than in a tone of reproach:
Why did You, Lord, let this happen?
How can we deal with such a situation
in a fruitful and positive way,
once it has occurred?
Daling with pupils
Many of us have experience
of dealing with pupils
who have been struck by a terrible fate.
We cannot take away the pain,
but
because they are in such a situation
and speak to someone about it
— a teacher, a counsellor, a priest —
some relief is found
and a few small windows do open
in the dark space in which they find themselves.
There may then be room
for a different perspective.
We too are called at all sorts of moments
to walk alongside
the travellers to Emmaus of this world.
And perhaps our listening ear
can open a small crack
to begin discovering the light of the Paschal Mystery.
Abused...
A woman who was sexually abused as a child
by a close family member,
was asked at one point
during the counselling she received much later:
“Where was Jesus, where was God when that happened?”
The turning point towards liberation for her
was the day she was able to draw Jesus
in a drawing of herself
as a frightened child.
He is walking with us
He walks with us,
as with the travellers to Emmaus,
often hidden, unrecognisable.
May we receive the grace
to perceive His presence.
Can you believe, trust,
that He walks with you?
A man who was condemned
and put to death though innocent
became the salvation and redemption for all people.
Was it not necessary
that the Christ should suffer these things
and enter into his glory?
From a human perspective
there is nothing but injustice, suffering and evil
to be found,
but from the perspective of eternity
this is the most beautiful, the best
thing that has ever happened.
Walking with them
And just as He once did with the travellers to Emmaus,
we are called
to walk alongside countless young people on their journey...
So that their hearts too may burn within them.
May the risen Lord
bless our spiritual journey to Emmaus.
We celebrate this Holy Eucharist,
His Paschal Mystery,
just as the Lord broke bread with the travellers to Emmaus.
In the light of Emmaus we recognise the Saviour,
in that light people may come to see their own wounds
as glorified wounds...
Dutch translation/Nederlandse vertaling:
Even weg
De twee leerlingen die naar Emmaüs gaan,
lopen weg van de stad Jeruzalem,
waar het allemaal was gebeurd:
daar had Jezus geleden en was Hij gestorven.
Ze doen eigenlijk
wat wijzelf in zulk soort omstandigheden
ook wel doen:
als je iets ergs en akeligs meemaakt,
wil je er op een gegeven moment wel even uit,
even iets anders, even weg.
In een kringetje
En we kunnen ook best wel begrijpen
dat het die leerlingen toch niet loslaat:
hun vriend en Meester Jezus
is als een misdadiger
ter dood gebracht
en zij hadden nog wel gedacht
dat die man uit Nazaret
heel het volk van Israël zou redden!
Het is naar en moeilijk
en dat gebeuren blijft maar in hun hoofd zitten,
het blijft maar malen,
ze draaien in hun gedachten
als het ware als in een kringetje rond.
Hem herkennen
En dan komt Jezus bij hen lopen,
ze herkennen Hem eerst niet.
Dat gebeurt pas als Hij het brood met hen breekt.
Maar Zijn woorden veranderen hun hart:
"Brandde ons hart niet in ons,
zoals Hij onderweg met ons sprak...?"
Als je het niet los kunt laten
Het zal ons allemaal wel
met een zekere regelmaat overkomen:
je maakt iets mee en het laat je niet los.
Dat kan iets ergs zijn,
het overlijden van een dierbaar iemand,
zorgen die je je maakt over een familielid,
een vriend of een leerling
of dat je vastloopt in je relatie of in je werk,
problemen op school, in een bestuur...
Het is soms niet gemakkelijk
om dat los te laten.
En dat kan zover gaan
als bij de leerlingen van Emmaüs:
ook al ga je er op uit,
het houdt je toch zo bezig,
dat je het niet los kunt laten,
alleen kom je er niet uit,
je ziet geen oplossing,
je hebt geen uitzicht.
In een kringetje?
Je kunt dan in hetzelfde kringetje blijven draaien,
bijvoorbeeld in de verwijtende sfeer
naar anderen toe,
of in de pijn van een groot gemis,
van pijn of machteloosheid
of diepe teleurstelling.
Heel begrijpelijk,
maar het lost niets op.
Zo waren die leerlingen van Emmaüs er ook
met elkaar over aan het praten:
hoe triest en akelig het allemaal was
wat er gebeurd was.
Waarom moest dat gebeuren?
Ze zagen nog geen andere kant
aan die negatieve ervaring:
is er een betekenis in dat gebeuren,
is er een zin in te vinden?
Wie getroffen is door de zwaarte van het kwaad,
door de pijn van het lijden,
zal er moeilijk toe kunnen komen
over zin en betekenis na te denken
anders dan in een verwijtende sfeer:
Waarom hebt U dit laten gebeuren?
Hoe kunnen we vruchtbaar en goed
met zo’n situatie omgaan,
als die er eenmaal is?
Leerlingen begeleiden
Velen van ons hebben de ervaring
van de omgang met leerlingen
die door een vreselijk lot getroffen zijn.
We kunnen de pijn niet wegnemen,
maar wel ontstaat er
doordat zij in zo’n situatie
er met iemand over spreken
- een leraar, een vertrouwenspersoon, een priester -
enige verlichting
en gaan er toch enkele luikjes open
in de donkere ruimte waarin ze zich bevinden.
Er komt dan wellicht ruimte
voor een ander perspectief.
Ook wij worden op allerlei momenten
geroepen om mee te lopen
met de Emmausgangers van deze wereld.
En misschien dat ons luisterend oor
een kiertje kan openen
om het licht van het paasmysterie te gaan ontdekken.
Misbruikt...
Een vrouw die als kind seksueel misbruikt werd
door een naaste familielid,
kreeg in de begeleiding die zij veel later ontving
op een gegeven moment de vraag:
“Waar was Jezus, waar was God toen dat gebeurde?”
Het keerpunt naar bevrijding was voor haar
de dag dat zij Jezus kon tekenen
in een tekening van haarzelf
als angstig kind.
Hem herkennen
Hij loopt met ons mee,
als met de Emmausgangers,
vaak verborgen, onherkenbaar.
Mogen we de genade ontvangen
om Zijn aanwezigheid te ontwaren.
Moest Hij dat lijden?
Kun je geloven, vertrouwen,
dat Hij met je gaat?
Een mens die werd veroordeeld
en onschuldig ter dood werd gebracht
werd de redding en verlossing voor alle mensen.
Moest de Christus dat alles niet lijden?
Menselijk gezien
valt er alleen maar onrecht, lijden en kwaad
te ontdekken,
vanuit het perspectief van de eeuwigheid
is dit het mooiste, het beste
dat er ooit is gebeurd.
Naast hen lopen
En zoals Hij ooit deed bij de Emmausgangers,
zij wij geroepen
om naast talloze jonge mensen te lopen op hun weg...
Opdat ook hun hart mag gaan branden.
Moge de verrezen Heer
onze gang naar Emmaus zegenen.
We vieren deze heilige Eucharistie,
Zijn Paasmysterie,
zoals de Heer het brood brak met de Emmausgangers.
In het licht van Emmaus herkennen wij de Verlosser,
in dat licht kunnen mensen hun eigen wonden
gaan zien als verheerlijkte wonden...
