Admissio en aanstelling in seminarie

Niet in één keer, het moet groeien...

Op maan­dag 4 mei was er Wil­li­brord­dag in het semi­na­rie met het pro­gram­ma van de voort­ge­zette vor­ming van de jonge pries­ters, het gesprek van mij met de jonge pries­ters, de wil­li­brord­le­zing (over paus Leo XIV) en tij­dens de H. Mis admissio en aan­stel­ling tot lector.

(homilie: zie onder in Neder­lands en Engels; English text of the homily see down below)

De Paus en Au­gus­ti­nus

drs. Diederik Wienen, studie­lei­der van het Sint Boni­fa­tius­in­sti­tuut, hield de Wil­li­brord­le­zing over paus Leo XIV en Au­gus­ti­nus en de Augus­tijnen in zijn leven. Als prior generaal is Robert Prevost twee of drie keer in Neder­land geweest en bij een van die gelegen­he­den heeft hij Diederik Wienen opgeno­men in de toen ontstane leken-orde van de Augus­tijnen. Het was een mooie en inte­res­sante lezing waarbij we ook een tegen­stel­ling tussen Au­gus­ti­nus en de paus op het spoor kwamen: waar de paus de rust zelve is en niet ge­mak­ke­lijk uit het lood geslagen kan wor­den, is er in Au­gus­ti­nus juist een onrusti geweest, die hij­zelf ver­woordde met het bekende: "Onrus­tig is ons hart, totdat het rust vindt in U".

Admissio en aan­stel­ling

Tijdens de daarop­volgende Eucha­ris­tie­vie­ring, gecom­bi­neerd met de Vespers, ont­ving se­mi­na­rist Christian Caberoy de admissio. Dat is ook het moment dat een se­mi­na­rist clergyman mag dragen, wat we na de Mis voor het eerst kon­den zien.
Leo van Moergestel, die kan­di­daat is voor het per­ma­nent diaconaat, ont­ving in deze Eucha­ris­tie de aan­stel­ling tot lector.
Mgr. Jan Th. Limchua, chargé d'affaires van de Nuntiatuur was hierbij aanwe­zig en con­ce­le­breerde. Christian's familie is oor­spron­ke­lijk afkoms­tig uit de streek van mgr. Limchua. We waar­deer­den zijn aanwe­zig­heid bij­zon­der.

In de homilie (zien onder) stond ik erbij stil dat deze stappen hun groei markeren, want christen zijn en pries­ter of diaken wor­den gaan nooit in één keer, maar ook als er mis­schien één speciaal moment van roe­ping is geweest, de kan­di­daat moet "er naar toe groeien" met stapjes...

Herden­king van de doden.

Na de vie­ring van de Eucha­ris­tie was er een fees­te­lij­ke maal­tijd voor de se­mi­na­risten en alle gasten. Precies om acht uur ’s avonds werd die stil gelegd en wer­den de doden met respect en in stilte her­dacht.

Rijpen, groeien, stap voor stap 

MAANDAG IN DE VIJFDE WEEK VAN PASEN - WILLIBRORDAVOND

Admissio Christian Caberoy; aan­stel­ling tot lector Leo van Moergestel; dodenher­den­king

Terug­denken

Hoe is jouw leven verlopen? Hoe is je roe­ping gegroeid? Wanneer heeft de Heer je aan­geraakt? Je zult er zeker nog vaak aan terug­denken, hoe de Heer alles heeft geleid, soms in een gelei­de­lijke groei, soms met on­ver­wachte wen­dingen.

Stap voor stap

Iedere roe­ping - onze roe­ping als christen, onze roe­ping tot het diaconaat of het pries­ter­schap - is als een ontdek­kings­tocht. We gaan een weg, stap voor stap en groeien gelei­de­lijk gees­te­lijk op die weg van de navol­ging van Jezus Christus. Ook een plot­se­linge ver­an­de­ring dispenseert ons niet van de gelei­de­lijke groei. De oude mens moet sterven, de nieuwe mens moet geboren wor­den en groeien. Zo heeft heel het chris­te­lijk leven gestalte gekregen. We zijn gedoopt, ont­vingen het heilig vormsel en deden onze eerste heilige communie, dat waren stappen op de weg van ons christen-zijn, die de ont­wik­ke­ling mar­keer­den.

Catechumenaat

Voor de - vooral - jon­ge­ren die zich in onze tijd voor­be­rei­den op het heilig doopsel is die weg in die voor­be­rei­dings­tijd gearticuleerd omdat zij in het catechumenaat herhaal­de­lijk nieuwe stappen zetten met de ritus die daarbij hoort in het catechumenaat van de vol­was­se­nen. Elke stap is een uit­no­di­ging tot ver­dere ver­die­ping in een bepaald aspect van christen-zijn.

Neo-Catechumenale Weg

Ook degenen die de neo-catechumenale weg volgen zijn daar­mee ver­trouwd doordat zij in de loop van de jaren feite­lijk bewust die­zelfde stappen van het catechumenaat zetten in hun ge­meen­schap.

Rijping

Zo is heel ons chris­te­lijk, katho­liek leven een groei en een rij­ping. Je bent er nooit in eens en het is nooit klaar, tenminste niet in dit leven. De Heer klopt steeds weer aan onze deur voor een volgende stap in geloof en wij moeten daarvoor open staan. Het is die fun­da­men­tele hou­ding waar­mee wij ook onze roe­ping hebben kunnen ont­van­gen: “Heer, zegt het maar, wat wil U dat ik doe, hoe wilt U dat ik ben en groei?”

De vraag van Judas

Precies dat komt aan de orde in de gesprekken van Jezus met Zijn leer­lin­gen bij het Laatste Avondmaal, waar­van we vandaag een passage hebben gehoord.
“Hoe komt het dat Gij Uzelf aan ons zult open­ba­ren en niet aan de wereld?”,
vraagt Judas Taddeüs - de “goede” Judas - vandaag aan Jezus. De apostel heeft de Joodse ver­wach­ting van de Messias in gedachten. Dat is een Messias die als de door God gezon­den koning van de eind­tijd zal komen, zicht­baar voor heel de wereld, tot schrik van zijn vijan­den, tot vreugde van het volk van God. Het is een Messias als een overdon­de­rende en schit­te­rende aanwe­zig­heid, van het ene einde van de aarde naar het andere, waarbij er geen kleine stapjes meer moge­lijk zijn, want dan is alles beslecht.

Hij deed het anders

Maar zo is Jezus niet geko­men. Hij is juist klein en verborgen geko­men en voor het oog van de wereld is Hij zo ook weer heen­ge­gaan, op de kleinste plaats, die van een ver­oor­deelde crimineel. Hij is zich niet met macht aan ons komen opleggen. Hij is juist geko­men als “de Weg”, zoals we gis­te­ren in het evan­ge­lie hoor­den, “de Weg en de waar­heid en het leven”.

Groei

En dat is precies waar Jezus in Zijn ant­woord aan Judas op wijst: als iemand Mij liefheeft, zal hij Mijn woord onder­hou­den. Die open­heid van hart, die gericht­heid op goed­heid en waar­heid met Gods genade waardoor we de goede dingen gaan doen, dat is een groei, een ont­wik­ke­ling onder lei­ding van de Helper, de heilige Geest. Het gaat dus niet ineens, niet als een bliksemschicht , maar als groei. Het is een vonkje dat in ons gelei­de­lijk tot een vuur wordt.

Marke­ringsstappen

Dat komt ook tot uiting in de voor­be­rei­dende stappen op de heilige Wijdingen: de admissio, lec­to­raat en acolietaat, de ge­loofs­be­lij­de­nis en eed van trouw. Ook voor jullie als se­mi­na­risten is er dus een soort van catechumenaat van groei en ont­wik­ke­ling voor­zien. De admissio en de aan­stel­lingen zijn markerende ijk­pun­ten en een aan­moe­di­ging op jullie weg naar de heilige wij­dingen: ga door, blijf groeien, zet stappen, zoek bezieling.

Admissio

Christian, jij zult vandaag de eerste stap gaan zetten in de admissio. Door die offi­cië­le toela­ting beves­tigt de Kerk jouw roe­ping, zij geeft je bemoe­diging op deze weg om ver­der te groeien en zij aanvaardt je als se­mi­na­rist in de voor­be­rei­ding op de heilige wij­dingen. Van harte wil ik je fe­li­ci­te­ren met deze eerste stap. Moge Gods goed­heid je ver­dere weg blijven zegenen!

Aan­stel­ling tot lector

Leo, jij zet vandaag een volgende stap door het ont­van­gen van de aan­stel­ling tot lector. Daardoor word je uit­ge­no­digd om je te ver­die­pen in het Woord van God dat je voorleest tij­dens de vie­rin­gen en meer en meer te leven vanuit die bron. Ook jou wil ik gelukwensen en voor jullie bei­den vraag ik Gods zegen opdat jullie, gesteund door de stappen van admissio en lec­to­raat, met vreugde ver­der zullen gaan, met bezieling en vreugde, groeiend in de dienst aan de Heer en Zijn kerk.

Dodenher­den­king

Tenslotte wil ik ook even stil­staan bij de doden die we van­avond her­denken. We gedenken van­avond niet alleen wie gestorven zijn in de strijd voor onze vrij­heid in de tweede wereld­oor­log, maar ook allen die sindsdien slacht­of­fer wer­den van oorlog en geweld. Daarbij staan we tevens stil bij de vele on­schul­dige bur­gers die in tal van lan­den ten offer zijn gevallen aan een strijd die we in veel gevallen terecht als zinloos zien. We denken aan de slacht­of­fers van terreur in Nigeria en de Sahellan­den, aan de mensen in Iran, Soedan, Somalië, Congo, Jemen, Gaza, de West-Bank en Libanon, we denken aan de mensen in Oekraïne, Haïti, Myanmar en andere plaatsen.
Laten we in vereni­ging met onze paus Leo XIV blijven bid­den om vrede en ons blijven inzetten voor ge­rech­tig­heid. Laten we hen die het offer van hun leven brachten en hun families gedenken.
Mogen alle slacht­of­fers van oorlog en geweld rusten in vrede!

STEP BY STEP 

MONDAY IN THE FIFTH WEEK OF EASTER - WILLIBRORDAVOND
Admissio of Christian Caberoy; appoint­ment of Leo van Moergestel as lector; commemoration of the dead

How has your life unfolded? How has your vocation grown? When did the Lord touch you? You will surely often reflect on how the Lord has guided everything, sometimes through gradual growth, sometimes through unexpected twists and turns.
Every vocation - our vocation as Christians, our vocation to the diaconate or the priesthood - is like a journey of discovery. We walk a path, step by step, and grow spiritually along that path of follo­wing Jesus Christ. Even a sud­den change does not exempt us from gradual growth. The old self must die; the new self must be born and grow. This is how the whole of Christian life has taken shape. We were baptised, received Confirmation and made our First Holy Communion; these were steps on the path of our Christian life, mar­king that develop­ment., that growth. For the - especially - young people who are prepa­ring for Holy Baptism in our time, this path is articulated during that period of preparation because, in the catechumenate, they repeatedly take new steps with the rites associated with the adult catechumenate. Each step is an invitation to grow, to further deepen a particular aspect of being Christian. Those who follow the Neo­ca­te­chu­me­nal Way are also familiar with this, as over the years they consciously take those same steps of the catechumenate within their community.
Thus, our entire Christian, Catholic life is one of growth and maturation. You are never quite there and it is never finished, at least not in this life. The Lord keeps knoc­king at our door for the next step in faith, and we must be open to it. It is this fun­damental attitude that has enabled us to receive our vocation: “Lord, just tell me, what do You want me to do, how do You want me to be and grow?”
This is precisely what is addressed in Jesus’ conversations with His disciples at the Last Supper, from which we have heard a passage today.
“Why is it that You will reveal Yourself to us and not to the world?”, asks Judas Thaddeus - the “good” Judas - of Jesus today. The apostle has in mind the Jewish expectation of the Messiah. This is a Messiah who will come as the king of the end times sent by God, visible to the whole world, to the terror of his enemies, to the joy of the people of God. It is a Messiah as an overwhel­ming and resplen­dent presence, from one end of the earth to the other, where no small steps are possible anymore, for then everything is settled.

But that is not how Jesus came. He came, on the contrary, in a humble and hid­den manner, and in the eyes of the world He departed in the same way, in the humblest of places, that of a condemned criminal. He did not impose Himself upon us by force. He came, on the contrary, as ‘the Way’, as we heard yesterday in the Gospel, ‘the Way and the Truth and the Life’. And that is precisely what Jesus points out in His reply to Judas: if anyone loves Me, he will keep My word. That openness of heart, that focus on goodness and truth with God’s grace through which we begin to do good things—that is growth, a develop­ment under the guidance of the Helper, the Holy Spirit. So it does not happen sud­denly, not like a flash of light­ning, but as growth. It is a spark that becomes a fire within us.
This is also reflected in the preparatory stages lea­ding up to Holy Orders: the admissio, lectorship and acolytehood, the profession of faith and the vow of fidelity. So for you too, as seminarians, a kind of catechumenate of growth and develop­ment is provided. The admissio and the appoint­ments are significant milestones and an encourage­ment on your journey towards Holy Orders: keep going, continue to grow, take steps, seek inspiration.
Christian, today you will take the first step in the admissio. Through this official admission, the Church confirms your vocation; she encourages you on this path to further growth and accepts you as a seminarian in preparation for Holy Orders. I would like to congratulate you wholeheartedly on this first step. May God’s goodness continue to bless your journey ahead!
Leo, today you are taking the next step by recei­ving the ministry of lector. Through this, you are invited to delve deeper into the Word of God that you read aloud during the celebrations and to live more and more from that source.
 I would also like to congratulate you, and for both of you I ask for God’s bles­sing, that, supported by the steps of admissio and lectorate, you may continue with joy, with inspiration and joy, gro­wing in service to the Lord and His Church.

Finally, I would also like to pause for a moment to remember those we commemorate this eve­ning. Tonight we remember not only those who died in the battle for our freedom during the Second World War, but also all those who have since fallen victim to war and violence. In doing so, we also remember the many innocent civilians who, in numerous countries, have fallen victim to a conflict that we rightly regard as senseless in many cases.
 We think of the victims of terror in Nigeria and the Sahel countries, of the people in Iran, Sudan, Somalia, Congo, Yemen, Gaza, the West Bank and Lebanon; we think of the people in Ukraine, Haiti, Myanmar and other places.
Let us continue to pray for peace in union with our Pope Leo XIV and remain committed to justice. Let us remember those who sacrificed their lives and their families.
May all victims of war and violence rest in peace!