A Dieu. We namen afscheid van Ronny The
In de parochiekerk van de H. Joannes de Doper in Hoofddorp namen we op 12 juni, hoogfeest van het H. Hart, afscheid van Ronny Thè, die in 2004 tot diaken is gewijd. In een stemmige Eucharistievierng, met prachtige zang hebben we hem toevertrouwd aan de liefde van zijn Schepper.
Zijn hart trok naar de lievelingen van Onze Heer
H. UITVAARTLITURGIE RONNY THÈ
à Dieu!
Ons afscheid vandaag van Ronny The is geen afscheid voorgoed. We zeggen: Vaarwel en adieu, woorden die letterlijk uitdrukken dat hij met zijn overlijden aan een laatste reis begonnen is, dat we hopen dat hij goed aangekomen zal zijn bij zijn eindbestemming, het eeuwig leven, waar een vreugde is zonder schaduwen en tranen, dat hij God mag zien van aangezicht tot aangezicht en ook wij hopen hem weer te zien “à Dieu”, bij God. We mogen daarom de woorden van Jezus ter harte nemen die we vandaag in het evangelie hoorden: “Laat je hart niet verontrust worden”.
Het kruis en de liefde
Ja, we leggen zijn leven vandaag in Gods handen, verdrietig zeker vanwege het gemis van een dierbaar mens, maar dankbaar ook voor een mooi en rijk leven, al werd dat tegelijk getekend door het kruis dat hij in zijn leven met Jezus Christus heeft gedragen. Zijn leven was rijk door de liefde, de liefde voor zijn dierbare naaste familieleden, voor Maria, zijn goede vriendin vanouds, die hem zoveel zorg heeft gegeven, zijn liefde voor de zieken, de kleinen, de beperkten. Het kruis raakte hem omdat hij het tegenkwam in degenen die hij liefhad. Ronny was een gevoelig mens. Het kruis was er ook in zijn eigen leven, zeker in de laatste jaren van ziek-zijn en door het gemis van Cisca. De woorden van de eerste lezing uit het boek Job zijn heel toepasselijk gekozen, ze hadden uit de mond van Ronny Thè kunnen komen: “Een ding weet ik zeker: God zal mij redden. ... Ook al ben ik heel erg ziek, toch zal ik God nog zien, met mijn eigen ogen...”.
Wat telt het voor de eeuwigheid?
Ja, er is veel uit zijn leven dat ons kan inspireren, dat bij ons zal blijven op onze verdere tocht door dit leven. Op de eerste plaats is dat dus zijn liefde, maar ook zijn geloof. Wat telt het voor de eeuwigheid? Dat is de goede vraag bij alles wat we doen. Hoe ouder we worden, hoe meer we beseffen hoe kort het leven is en iedere keer dat we van een dierbaar iemand afscheid nemen, realiseren we hoe snel het leven voorbij gaat en hoe belangrijk daarom het des te meer is dat je een mooi en goed spoor achterlaat. Dat heeft Ronny The inderdaad gedaan. Zijn liefdevolle zorg voor zin gezin, voor Jeffrey, voor zijn vrouw Cisca zullen we niet vergeten.
Diaconaat
Ronny The werd in 2004 tot diaken gewijd. Behalve de liturgie, de prediking en de pastorale zorg, hoort op een bijzondere manier de zorg voor de armen en kwetsbaren tot de taak van een diaken. Daarom paste het diaconaat zo goed bij hem, want zo was hij: zijn hart ging uit naar de mensen die met beperkingen moeten leven. Juist voor hen wilde hij er zijn, juist zij zijn Gods parels, Gods lievelingen. Waar mensen vaak voor grootheid gaan, voor geld en macht, daar maakt God een keuze voor de kleinen, de armen. God zelf is aan hun kant gaan staan in Jezus Christus wiens liefde uitging naar de zieken en lijdenden, die arm werd en die zelf voor ons geleden heeft.
Hartekamp, Lourdes, Geloof en Licht
Zo heeft Ronny Jezus Christus zichtbaar en ervaarbaar willen maken. Vele jaren heeft Ron The die diaconale zorg gegeven in de Hartekamp en bij Geloof en Licht en de bedevaartplaats die hem het meeste trok was Lourdes, waar hij vele malen is geweest en waar hij zieken naar toe heeft begeleid. Zijn hart trok naar de lievelingen van Onze Heer.
Indonesische gemeenschap
Daarnaast gedenken we zijn verbondenheid met de Indonesische gemeenschap. Nog geen jaar geleden is hij nog in Indonesië geweest. Het was in feite een afscheid.
Ziekte
De longfibrose die zich sinds COVID had ontwikkeld, maakten de laatste jaren niet gemakkelijk. In 2024 lag hij al op het randje van de dood. Toch hadden we niet gedacht dat hij ons zo snel zou ontglippen. Hij had gehoopt te verhuizen en al afgesproken dat zijn nieuwe woning in het zorgcentrum zou worden ingezegend. Toen ging het snel. Plebaan Floris Bunschoten was een dag voor zijn dood nog bij hem. Donderdag 4 juni is hij daarna overleden.
Anders bij ons
Maar hij is niet weg, je zou kunnen zeggen: hij is anders bij ons. Hij is bij ons door de vele mooie herinneringen die we koesteren, hij is bij ons omdat hij op zijn plaats bij de goede God zijn geliefden niet zal vergeten. Moge hij een voorspreker zijn bij de Heer.
Van harte wens ik U alle troost toe en de kracht van ons geloof en de genade om in zijn voetspoor, het spoor van geloof, hoop en liefde verder te kunnen gaan.
