Wij leven in Banyas - È Banyas dove viviamo

21e zondag/ 21a domenica A

Questa domenica ho celebrato la Santa Messa al convento di Sabbioncello a Merate in Italia. Sono pochi giorni nella zona per visitare alcuni amici e personalità. Il vangelo (Mt. 16, 13-20), ci parla della confessione di Pietro e la promessa del Signore di costruire la Sua Chiesa sulla roccia. Sotto si trova il testo dell'omelia in Italiano.

Deze zon­dag heb ik de H. Mis gevierd in de klooster­kerk van Sabbioncello in Merate, Italië. Ik ben er een paar dagen om vrien­den en enkele andere personen te bezoeken. Het evan­ge­lie (Mt. 16, 13-20) spreekt ons over de belij­denis van Petrus en de belofte van de Heer om Zijn Kerk op de rots te bouwen. Hier­on­der vindt U de tekst van de homilie, eerst in het Neder­lands, daarna in het Ita­li­aans.

Bezoek aan/ visita a Sotto il Monte

Eerder die dag waren we in Sotto il Monte waar we een bezoek aan de plaatsen die her­in­ne­ren aan de h. Paus Johannes XXIII be­gon­nen, dat de dag erna, 24 au­gus­tus, wordt voort­ge­zet met een bezoek aan het ouder­lijk huis en de vakantiewo­ning van Angelo Roncalli, zoals de naam van deze paus was. Maar eerst bezochten we een klein hei­lig­dom aan de rand van Sotto il Monte dat is geres­tau­reerd door paus Johannes en nog steeds wordt beheerd door fami­lie­le­den van hem: een hoogbe­jaarde nicht van 96 jaar en haar dochter ( zie foto). De foto's zijn van dit kleine Maria-hei­lig­dom.

Prima della S. Messa abbiamo cominciato la visita ai luoghi che ricordano il Papa buono: un Santuarietto in onore della Madonna che papà Giovanni ha fatto ristorare. Il giorno dopo visiteremo gli altri posti, come la casa natale è la casa estiva di questo Papa. Al piccolo santuario abbiamo incontrato i famigliari del Papa Roncalli che sono ancora i custodi del luogo sacro: una cugina di 96 anni e la figlia. Le foto sono del santuario.

L'omelia in Italiano: sotto il testo Olandese

Homilie

Wij moeten niet zwijgen!

21 zon­dag door het jaar A 

Banyas en Cesarea

Mis­schien bent U weleens in het heilig land geweest en hebt u de plaats Cesarea van Filipus bezocht, wat te­gen­woor­dig niet zo ge­mak­ke­lijk is. Helemaal in het noor­den van Israël, op de grens met Libanon, ligt Banyas, dat was in Jezus’tijd een hei­lig­dom voor de Grieks God Pan. Daar ligt ook Caesarea, genoemd naar keizer Augustus, door diens zoon Filippus, van­daar Cesarea van Filippus. Ook voor de keizer was daar een tempel gebouwd.Het was dus een zeer hei­dense plaats waar het evan­ge­lie van deze zon­dag zich afspeelt.

Wat zeggen de mensen?

De leer­lin­gen zijn dus met hun meester ver weg van de Joodse samen­le­ving als Jezus aan hen vraagt: “Wie zeggen de mensen dat de Mensen­zoon is? “ En daar belijdt Simon Petrus in naam van allen: “Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God”. En de Heer Jezus ant­woordt dan dat Hij op hem, op Petrus, Zijn kerk zal bouwen en dat de poorten van de hel haar niet overwel­digen”.
Dit heeft ons veel te zeggen, ook het feit dat deze ge­loofs­be­lij­de­nis en de voorzeg­ging van de stich­ting van de Kerk op zo’n hei­dense plek plaats­vin­den.

Ons Banyas

Ook wij leven in een maat­schappij die God niet meer centraal stelt, die steeds hei­denser gewor­den is. Ons “Banyas” is hier en nu, in een samen­le­ving die tal van afgo­den vereert, vooral de afgod van het “ik” . In die omge­ving, in die samen­le­ving moet de belij­denis van ons geloof dui­de­lijk klinken: “Gij zijt de Christus”, “Jezus is de Christus, de Zoon van God”. Dit evan­ge­lie is als het ware een uit­no­di­ging om erop uit te gaan en door onze belij­denis en door ons han­de­len bij te dragen aan de nieuwe evangeli­sa­tie.
Hoe kunnen wij die belij­denis van ons geloof laten klinken?

Laat het klinken

Het is daar, in die streek vol afgo­den en zon­der de ene, ware God, dat Jezus spreekt over de stich­ting van Zijn Kerk, alsof Hij daar­mee wil zeggen: “de Kerk is er ook voor de hei­denen, ook voor wie veraf staan”. Ieder is ge­roe­pen tot die gemeen­schap, ook de mensen van Banyas, ook de mensen van Caesarea Filippi, ook die en die, die zover af staan van het evan­ge­lie. Dit legt op ons allen de taak om mensen niet op hun plaats te zetten, alsof ze alleen maar zijn wie ze zijn en waar ze staan, maar om mensen uit te nodigen en uit te dagen om stappen te zetten, naar Jezus Christus toe. Meer dan wie je bent en wat je doet, ben je wat God zelf over je droomt. Je bent bestemd en uit­ge­no­digd om kind van God te zijn.

Waarom moeten ze zwijgen?

De leer­lin­gen moeten erover zwijgen. Ze mogen nog niemand zeggen dat Jezus de Christus is, de gezon­dene van God. Waarom moeten ze zwijgen? Omdat de open­ba­ring van Jezus nog niet compleet was. Jezus moet eerst door Zijn lij­den en dood heen en dan zal Hij verrijzen. Pas als dat is gebeurd zullen de leer­lin­gen Hem, in de kracht van de heilige Geest, gaan ver­kon­di­gen. Het lij­den hoort erbij, de dood hoort erbij, dat wat we het moei­lijkst vin­den, hoort erbij. Alleen, het staat allemaal in het licht van de ver­rij­ze­nis, van de over­win­ning op zonde en dood.

In het licht van...

Zo staan we in een wereld die vaak hei­dens is, die veel kwaad bevat, die lijdt. Ook dat lij­den en de dood zijn niet zon­der bete­ke­nis, zo leren ons het lij­den en de dood van Jezus Christus. Maar we zijn uit­ge­no­digd om alles te zien in het licht van de ver­rij­ze­nis. Het kwade, het ongeloof, het gaat voorbij, God alleen blijft. Hij heeft alles overwonnen. In deze wereld is dat onze troost.

Omelia

Noi non dobbiamo tacere!

21ª domenica del anno A

Banyas

Forse siete stati qualche volta in Terra Santa e avete visitato il luogo chiamato Cesarea di Filippo, cosa che oggi non è così facile. All’estremo nord di Israele, al confine con il Libano, si trova Banyas, che ai tempi di Gesù era un santuario dedicato al dio greco Pan. Lì si trova anche Cesarea, chiamata così in onore dell’imperatore Augusto dal figlio Filippo. E persiò la città veniva nominata Cesarea di Filippo.

Un luogo pagano

Anche per l’imperatore era stato costruito un tempio in quel luogo. Si trattava quindi di un luogo profon­damente pagano, dove si svolge il Vangelo di questa domenica. I discepoli si tro­vano con il loro maestro lontano dalla comunità ebraica quando Gesù chiede loro: «Chi dice la gente che sia il Figlio dell’uomo?». E lì Simone Pietro, a nome di tutti, confessa: «Tu sei il Cristo, il Figlio del Dio vivente». E il Signore Gesù risponde allora che su di lui, su Pietro, edificherà la Sua Chiesa e che le porte dell’inferno non la vinceranno».
Questo ci dice molto, compreso il fatto che questa pro­fes­sio­ne di fede e la promessa della fondazione della Chiesa avvengano proprio in un luogo così pagano.

Gli idoli e la pro­fes­sio­ne di fede

Anche noi viviamo in una società che non pone più Dio al centro, che è diventata sempre più pagana. Il nostro «Banyas» è qui e ora, in una società che venera numerosi idoli, sopratutto l’idolo dell “Io”. In quell’ambiente, in quella società, deve risuonare la pro­fes­sio­ne della nostra fede chiara­mente: «Tu sei il Cristo», «Gesù è il Cristo, il Figlio di Dio». Questo Vangelo è, per così dire, un invito ad uscire e a contribuire alla nuova evangelizzazione attraverso la nostra pro­fes­sio­ne di fede e le nostre azioni.
Come possiamo far risuonare questa pro­fes­sio­ne di fede?

La fondazione della chiesa

È lì, in quella regione piena di idoli e priva dell’unico, vero Dio, che Gesù parla della fondazione della Sua Chiesa, come se volesse dire: «La Chiesa è anche per i pagani, anche per coloro che sono lontani». Tutti sono chiamati a far parte di quella comunità, anche gli abitanti di Banyas, anche quelli di Cesarea di Filippo, anche costui e colui che sono così lontani dal Vangelo.

Il sogno di Dio

Questo ci impone a tutti il compito di non relegare le persone al loro posto, come se fossero solo ciò che sono e dove si tro­vano, ma di invitarle e sfidarle a compiere passi verso Gesù Cristo. Più che chi sei e cosa fai, tu sei ciò che Dio stesso sogna per te. Sei destinato e invitato a essere figlio di Dio.

Perchè devono tacere?

I discepoli devono tacere al riguardo. Non devono ancora dire a nessuno che Gesù è il Cristo, l’inviato di Dio. Perché devono tacere? Perché la rivelazione di Gesù non era ancora completa. Gesù deve prima attraversare la Sua sofferenza e la Sua morte, e poi risor­gerà. Solo quando ciò sarà avvenuto, i discepoli cominceranno ad annunciarlo, nella potenza dello Spirito Santo. La sofferenza fa parte del percorso, la morte fa parte del cammino, ciò che troviamo più difficile fa parte del nostro percorso. Tuttavia, tutto ciò si colloca alla luce della risurrezione, della vittoria sul peccato e sulla morte.

In quella luce...

Così ci troviamo in un mondo che spesso è pagano, che con­tiene molto male, che soffre. Anche quella sofferenza e quella morte non sono prive di significato, come ci insegnano la sofferenza e la morte di Gesù Cristo. Ma siamo invitati a vedere tutto alla luce della risurrezione. Il male, l’incredulità, passeranno; solo Dio rimane. Egli ha vinto ogni cosa. In questo mondo, questa è la nostra consolazione.