Feest in Langedijk voor de 'Kathedraal van het noorden'

Parochiefeest Sint Joannes de Doperparochie

Zater­dag­avond 26 sep­tem­ber heb ik in "De ka­the­draal van het Noor­den" de heilige Eucha­ris­tie gevierd. Zo wordt de Sint Jan de Doper­kerk in Noord-Scharwoude (Lange­dijk) genoemd v an­wege haar grootte en majestueuze karakter. De kerk bestond 120 jaar, tege­lijk werd Bruno Sestito als pastoor geïn­stal­leerd. Hoe kan dat, als een pries­ter al elf jaar in de pa­ro­chie is?

In­stal­la­tie

Pastoor Bruno Sestito was elf jaar gele­den benoemd en geïn­stal­leerd als "tij­de­lijk waarnemer" (pa­ro­chie-admini­strator) en eer­lijk gezegd was het aan de aan­dacht ontsnapt dat er nog steeds van een tij­de­lijke benoe­ming sprake was, tot de pries­ter in kwestie er toch maar een keer be­schei­den aan herinnerde. Het is nu goed gemaakt en don Bruno is formeel als pastoor geïn­stal­leerd. De pries­ter werd door velen geroemd als een man van geloof, die dicht bij de mensen staat. De pa­ro­chie is blij met deze her­der en dat maakt zo'n in­stal­la­tie alleen maar extra vreug­de­vol.

120 jaar kerk

Deze zater­dag­avond werd tevens gevierd dat de kerk 120 jaar bestond en het hart is van een leven­dige pa­ro­chiege­meenn­schap, met de nodige jon­ge­ren, ook een mooie groep jon­ge­ren die katho­liek gewor­den zijn of zich voor­be­rei­den op de sacra­menten. Er is dus alle reden tot dank­baar­heid.

Ritmisch koor

Het rit­misch koor onder lei­ding van Jos te Riele ver­zorgde de zang van deze fees­te­lij­ke vie­ring. Rector Luc Georges van het Re­demp­to­ris Mater semi­na­rie con­ce­le­breerde. De vice-voor­zit­ter van de pa­ro­chie sprak een wel­komst­woord, waarna de pastoor de ambtseed aflegde en door mij werd geïn­stal­leerd.

Bloemen voor Maria

Ook de moe­der van de pastoor was aanwe­zig en uit Italië geko­men. Samen met haar legde de pastoor aan het einde van de vie­ring een mooi opgemaakt bloem­stukje met een bran­dende kaars op het altaar van Maria, zoals ook een bruidspaar dat ge­woon­lijk doet aan het eidne van de huwe­lijks­vie­ring, om Maria's zegen en bescher­ming te vragen.

Feest­avond

Na afloop van de heilige Mis was er in de grote zaal van het naast de pastorie gelegen "kloosterhof", een prach­tig zalen­cen­trum met een kapel, een fees­te­lij­ke pa­ro­chie­avond waaraan door velen werd deel­ge­no­men. Het was goed om daar pa­ro­chi­anen te kunnen ont­moe­ten, de moe­der van de pastoor en broe­ders en zusters van zijn neo­ca­te­chu­me­nale gemeen­schap. Ook maakten we er een foto met de drie pa­ro­chi­anen die vice-voor­zit­ter van het kerk­bestuur zijn of zijn geweest. Hun ge­za­men­lijke ambts­pe­riode overspant zo'n vijfen­twin­tig jaar pa­ro­chiege­schie­de­nis (zie foto).

"JA" ZEGGEN EN "NEE" DOEN?

26E ZONDAG DOOR HET JAAR A 120 JAAR ST. JOANNES DE DOPER, LANGEDIJK

Beste Pastoor, broe­ders en zusters,

In­stal­la­tie

Van harte wil ik jullie allemaal fe­li­ci­te­ren met het 120 jarig bestaan van deze prach­tige kerk, de “ka­the­draal van het noor­den”. En ik felici­teer de pastoor met de in­stal­la­tie. Het is een bevesti­ging van de elf jaren dat hij hier werk­zaam is, dat was tot voor kort als admini­strator, tij­de­lijk pastoor, nu is dat als gewoon en volle­dig pastoor. Het is dus ook een teken van waar­de­ring voor zijn her­der­lijke zorg in Uw mid­den, die ik pas nog van wat dich­ter­bij mocht meemaken toen Lange­dijk met een grote groep pelgrims in Lourdes was.

Feest van de kerk

En dus van harte proficiat met deze mooie en bij­zon­dere kerk! Dat gaat na­tuur­lijk niet alleen en zelfs niet op de eerste plaats, om een gebouw van stenen, maar om de levende gemeen­schap van gelo­vi­ge mensen die samen dit kerk­ge­bouw tot een plaats van geloof, van gemeen­schap in Christus, van ver­bon­den­heid met de we­reld­wijde katho­lieke kerk maken. Van harte gefe­li­ci­teerd!

Twee zonen

We hoor­den over twee zonen, de één zei “ja” , maar hij deed “nee”; de ander zei “nee”, maar hij deed “ja”.
Op een of andere manier past dit evan­ge­lie dat we zojuist hebben gehoord en past vooral die eerste zoon wel bij ons. Wij zijn niet van die mensen die ons mooier voor willen doen, die op alles “ja en amen” zeggen, maar ver­vol­gens onze eigen gedachten hebben, van binnen iets heel anders denken en onze eigen weg gaan.

Rechtuit

Over het alge­meen zijn wij rechtuit, dat is althans de Neder­landse mentali­teit van het Noor­den; en eer­der zullen we mis­schien weleens iets te hard hebben gezegd, te stevig en direct en te weinig reke­ning hou­dend met de gevoelens van een ander, eer­der dan dat we iets hebben verstopt of dan dat we ons anders hebben voor­ge­daan dan we eigen­lijk zijn. En dat is te waar­de­ren; in feite waar­deert de Heer zelf het in het evan­ge­lie dat we rechtuit zijn, eer­lijk en betrouw­baar. Dus tot zover zitten we niet zo ver­keerd.

"Ja" zeggen, maar "nee" doen

Maar het gaat hier in het evan­ge­lie eigen­lijk nog ook nog om iets heel anders. De Fari­zeeën en de schrift­ge­leer­den, heel het Joodse volk behoren tot het uit­ver­ko­ren volk van God. Ze zijn het eerste door God ge­roe­pen. Denk maar aan Abraham die ge­roe­pen werd om weg te trekken uit zijn land, denk aan Mozes aan wie God op de berg de 10 gebo­den gaf als een soort grondwet voor het uit­ver­ko­ren volk. Dus de Joden zijn het uit­ver­ko­ren volk en tot hen heeft God het eerst z’n uit­no­di­ging gericht, maar ze zijn een beetje als die tweede zoon in het evan­ge­lie geweest: ze hebben alles gehoord, ze hebben “ja”gezegd, maar ze hebben de uit­no­di­ging niet echt aan­ge­no­men, ze gaan toch gewoon hun eigen gang; althans velen van hen die in de tijd van Jezus leef­den, hebben Jezus afgewezen, ze hebben Zijn vraag, Zijn oproep, Zijn uit­no­di­ging niet aan­ge­no­men.

"Nee" zeggen en "ja" doen

Die andere zoon, die eerst “nee” zegt, maar berouw krijgt en dan toch op het verzoek van z’n vader ingaat, die staat voor alle mensen die een eigen weg zijn gegaan door het leven en mis­schien langs allerlei kronkelwegen zijn gegaan, langs vele keren dat ze ”nee” hebben gezegd tegen God en Zijn gebod, maar die uit­ein­delijk toch die bood­schap hebben aan­ge­no­men.

Het uit­ein­delijke re­sul­taat

En denk niet dat de Heer het hun kwalijk blijft nemen dat ze ooit “nee” hebben gezegd, integen­deel: die Heer is vol vreugde dat ze hun inzicht hebben bij­ge­steld en tot betere gedachten zijn geko­men. Ze hebben hun negatieve ant­woord posi­tief gemaakt en dat uit­ein­delijke re­sul­taat dat wordt ge­waar­deerd door de Heer.

En wij?

Zo is het ook met ons: mis­schien ben je zelf ook allerlei kronkelige wegen gegaan door het leven, heb je fouten gemaakt, heb je mis­schien ook vaker “nee” gezegd tegen Gods wil, tegen wat Hij van je vroeg. Maar maak dan je negatieve ant­woord posi­tief, dat is wat telt. En denk niet dat God je verwerpt of lelijk naar je kijkt van­wege de keren dat je “nee” zei; nee: Hij is alleen maar verheugd en blij als je toch weer tot meer inzicht komt, tot een mooi ant­woord kunt komen, een diepere band krijgt met Hem, ingaat op Zijn verlangen dat je gaat werken in Zijn wijn­gaard, dat je een mooie bijdrage levert aan het Ko­nink­rijk van God, het is nu eenmaal: beter laat dan nooit.

Arbei­ders van het laatste uur

Je kent mis­schien nog het verhaal van de werkers in de wijn­gaard dat vorige week ii voor­ge­le­zen: de werkers die het laatst geko­men waren, kregen het­zelfde uitbe­taald als degenen die al de hele dag waren bezig geweest. Ze kregen allemaal het volle­dige dagloon. Dat wil zeggen dat telt waar je uit­komt, waar je weg naar toe gaat. Het is: eind goed, al goed, wat telt is waar je uit­komt.

Slotak­koord

Laten we er met Gods hulp vooral voor zorgen dat het slotak­koord van ons leven mooi is en eer brengt aan God. Als er een goede opbouw zit in je leven, als je gees­te­lijk groeit, is dat veel mooier dan wanneer het goed be­gon­nen is maar bergaf gaat. Niet de plaats waar je staat, maar de weg die je gaat, die is van het grootste belang. Laten we dus vooruit­gaan met Gods hulp en de in­spi­ra­tie van de heilige Geest.