125 jaar St. Vincentiuskerk Amsterdam warm gevierd

Zondag 27 sep­tem­ber vierde we de heilige Eucha­ris­tie in de sint Vin­cen­tius­kerk aan de Jacob van Lennep­kade in Am­ster­dam, bij gelegen­heid van 125 jaar Vin­cen­tius­kerk en de feest­dag van de kerk­pa­troon, de H. Vin­cen­tius a Paolo. Een warme vie­ring in deze harte­lijke gemeen­schap. Aan het einde van de Mis werd een nieuwe uitgave ge­pre­sen­teerd van een boekje over de kerk en de pa­ro­chie dat in 1989 verscheen én een boekje met een "update" over deze laatste 37 jaar.

Een grote kerk

De St. Vin­cen­tius­kerk was één van de grootste katho­lieke kerken van Am­ster­dam, met - zo hoorde ik deze ochtend - de hoogste toren (66.5 m hoog). Het kerk­ge­bouw werd in 1901 neer­ge­zet mid­den in volkswijken met katho­lieke woningcorporaties waar grote katho­lieke ge­zin­nen woon­den. Daar was een kerk voor nodig met veel zit­plaatsen, dat waren er meer dan duizend... Nog in 1966 kwamen er 1855 gelo­vi­gen naar de zon­dags­mis­sen.

Ver­an­de­rende tij­den

Maar de tij­den ver­an­der­den. Begin zeventi­ger jaren kon ik con­sta­te­ren dat de kerk wel heel erg leeg bleef... De katho­lieke ge­zin­nen maakten plaats voor mensen met een andere ach­ter­grond qua cultuur en geloof. De ge­zin­nen wer­den kleiner. De seculari­sa­tie groeide. Begin zeventi­ger jaren was het aantal gelo­vi­gen dat naar de zon­dags­mis kwam door al die factoren al sterk gedaald... Uit­ein­de­lijk werd besloten de kerk te sluiten en af te breken en een klein kerkje ervoor in de plaats te bouwen.

De Boom

De Vin­cen­tius­kerk maakt nu deel uit van de Emmaüs parohcie met als centrale kerk de "Boom"kerk, de heilige Fran­cis­cus van Assisi. In de Boom wordt dit jaar de 800 sterf­dag van de H. Fran­cis­cus van Assisi ko­men­de week groots gevierd op zater­dag 3 ok­to­ber met met een prach­tig pro­gram­ma over Fran­cis­cus (vanaf 11.30 uur tot 18.00 uur, afslui­ting met de Eucha­ris­tie om 17.00 uur)

De nieuwe Vin­cen­tius viert feest

In dat kleine kerkje is plaats voor een vijf­tigtal gelo­vi­gen. Het is goed te begrijpen dat de ruimte bijdraagt aan een grote on­der­lin­ge be­trok­ken­heid. En­thou­siaste vrij­wil­li­gers stond deze morgen klaar om ieder welkom te heten, ze had­den de koffie ver­zorgd en broodjes gesmeerd en een prima koortje zorgde voor de fees­te­lij­ke zang in de litur­gie. Bij gelegen­heid van dit jubileum was een heel feest­pro­gramma geor­ga­ni­seerd, met op deze zon­dag­mid­dag nog de verto­ning van een in­spi­re­rende film. Dat laatste heb ik niet meer mee kunnen maken, maar wel was er gelegen­heid om na de Eucha­ris­tie­vie­ring, onder het genot van koffie, thee en broodjes kennis te maken met pa­ro­chi­anen.

Vin­cen­tius a Paolo

Deze zon­dag was de litur­gische feest­dag van de H. Vin­cen­tius over wie ik aan het begin van de heilige Mis nog het een en ander heb ver­teld: Op 79 jarige leef­tijd gestorven in 1660 had hij - na een erva­ring van gekidnapt te zijn en twee jaar als slaaf te zijn gebruikt - zijn hele leven ingezet voor de armen en noodlijden­den (waar­on­der galeislaven), voor een gees­te­lij­ke vernieu­wing van de pa­ro­chies (met name door volks­mis­sies) en voor een betere vor­ming van toe­koms­tige pries­ters.

Gedenk­boeken

Aan het einde van de vie­ring kregen de oudste pa­ro­chi­anen - die heel veel voor de kerk hebben gedaan - en ik een eerste exemplaar aan­ge­bo­den van de opnieuw ge­pu­bli­ceerde uitgave die was gemaakt bij de slui­ting van de kerk en een geheel nieuwe uitgave over het leven van de gemeen­schap daarna.

Van harte proficiat aan de "Vincentianen"!

Homilie

"Ja" zeggen en "ja" doen

26E ZONDAG DOOR HET JAAR A 125 jaar VINCENTIUSKERK - AMSTERDAM WEST

Broe­ders en zusters,

Proficiat

Van harte wil ik jullie allemaal fe­li­ci­te­ren met 125 jaar St. Vin­cen­tius kerk! Dat was tot 1989 de oude, enorme Vin­cen­tius­kerk en dat is sindsdien dit gebouw waar U nu samen­komt om de Eucha­ris­tie te vieren.

De oude Vin­cen­tius

Ik heb zelf de oude Vin­cen­tius­kerk nog mee­ge­maakt, toen ik stu­dent was in Am­ster­dam en daar regel­ma­tig naar de Mis ging. Dat was in 1973-1974. Toen was al dui­de­lijk dat het grote gebouw niet zo kon blijven bestaan; naast de bouw­kun­dige gebreken, speel­den een sterk teruggelopen aantal kerk­gan­gers. De wijk was veran­derd, de grote en sterke katho­lieke woning­bouwcorporaties waren er niet meer, er kwamen steeds meer mensen van andere geloven en de seculari­sa­tie kwam erbij.

Samen gemeen­schap in Christus

Maar 125 jaar Vin­cen­tius gaat na­tuur­lijk niet alleen en zelfs niet op de eerste plaats, om een gebouw van stenen en zelfs niet over massa’s mensen, maar vooral om een levende gemeen­schap van gelo­vi­ge mensen die zuurdeeg in de samen­le­ving willen zijn, die samen het kerk­ge­bouw maken tot een plaats van geloof, van ver­bon­den­heid met elkaar, van gemeen­schap in Christus en van ver­bon­den­heid met de hele pa­ro­chie, het bisdom en de we­reld­wijde katho­lieke kerk. Daarom zeg ik U: van harte gefe­li­ci­teerd!
We hoor­den vandaag over twee zonen, de één zei “ja” , maar hij deed “nee”; de ander zei “nee”, maar hij deed “ja”.

Rechtuit

Op een of andere manier past dit evan­ge­lie dat we zojuist hebben gehoord en past vooral die eerste zoon wel bij ons. Wij zijn niet van die mensen die ons mooier voor willen doen, die op alles “ja en amen” zeggen, maar ver­vol­gens onze eigen gedachten hebben, van binnen iets heel anders denken en onze eigen weg gaan. Over het alge­meen zijn wij rechtuit, dat is althans wat bij een Am­ster­dammer hoort en trouwens de Neder­landse mentali­teit is van heel het Noor­den van ons land; en eer­der zullen we mis­schien weleens iets te hard hebben gezegd, te stevig en direct en te weinig reke­ning hou­dend met de gevoelens van een ander, eer­der dan dat we iets hebben verstopt of dan dat we ons anders hebben voor­ge­daan dan we eigen­lijk zijn. En dat is te waar­de­ren; in feite waar­deert de Heer zelf het in het evan­ge­lie dat we rechtuit zijn, eer­lijk en betrouw­baar. Dus tot zover zitten we niet zo ver­keerd.

Uit­ver­ko­ren

Maar het gaat hier in het evan­ge­lie eigen­lijk nog ook nog om iets heel anders. De Fari­zeeën en de schrift­ge­leer­den, heel het Joodse volk behoren tot het uit­ver­ko­ren volk van God. Ze zijn het eerste door God ge­roe­pen. Denk maar aan Abraham die ge­roe­pen werd om weg te trekken uit zijn land, denk aan Mozes aan wie God op de berg de 10 gebo­den gaf als een soort grondwet voor het uit­ver­ko­ren volk.

Niet aan­ge­no­men

Dus de Joden zijn het uit­ver­ko­ren volk en tot hen heeft God het eerst z’n uit­no­di­ging gericht, maar ze zijn een beetje als die tweede zoon in het evan­ge­lie geweest: ze hebben alles gehoord, ze hebben “ja”gezegd, maar ze hebben de uit­no­di­ging niet echt aan­ge­no­men, ze gaan toch gewoon hun eigen gang; althans velen van hen die in de tijd van Jezus leef­den, hebben Jezus afgewezen, ze hebben Zijn vraag, Zijn oproep, Zijn uit­no­di­ging niet aan­ge­no­men.

Kronkelwegen

Die andere zoon, die eerst “nee” zegt, maar berouw krijgt en dan toch op het verzoek van z’n vader ingaat, die staat voor alle mensen die een eigen weg zijn gegaan door het leven en mis­schien langs allerlei kronkelwegen zijn gegaan, langs vele keren dat ze ”nee” hebben gezegd tegen God en Zijn gebod, maar die uit­ein­delijk toch die bood­schap hebben aan­ge­no­men.

Zal Hij boos zijn?

En denk niet dat de Heer het hun kwalijk blijft nemen dat ze ooit “nee” hebben gezegd, integen­deel: die Heer is vol vreugde dat ze hun inzicht hebben bij­ge­steld en tot betere gedachten zijn geko­men. Ze hebben hun negatieve ant­woord posi­tief gemaakt en dat uit­ein­delijke re­sul­taat dat wordt ge­waar­deerd door de Heer.

Maak het posi­tief

Zo is het ook met ons: mis­schien ben je zelf ook allerlei kronkelige wegen gegaan door het leven, heb je fouten gemaakt, heb je mis­schien ook vaker “nee” gezegd tegen Gods wil, tegen wat Hij van je vroeg. Maar maak dan je negatieve ant­woord posi­tief, dat is wat telt.

Verheugd

En denk niet dat God je verwerpt of lelijk naar je kijkt van­wege de keren dat je “nee” zei; nee: Hij is alleen maar verheugd en blij als je toch weer tot meer inzicht komt, tot een mooi ant­woord kunt komen, een diepere band krijgt met Hem, ingaat op Zijn verlangen dat je gaat werken in Zijn wijn­gaard, dat je een mooie bijdrage levert aan het Ko­nink­rijk van God, het is nu eenmaal: beter laat dan nooit.

De werkers van het laatste uur

Je kent mis­schien nog het verhaal van de werkers in de wijn­gaard dat vorige week is voor­ge­le­zen: de werkers die het laatst geko­men waren, kregen het­zelfde uitbe­taald als degenen die al de hele dag waren bezig geweest. Ze kregen allemaal het volle­dige dagloon. Dat wil zeggen dat telt waar je uit­komt, waar je weg naar toe gaat. Het is: eind goed, al goed, wat telt is waar je uit­komt.

Slotak­koord

Laten we er met Gods hulp vooral voor zorgen dat het slotak­koord van ons leven mooi is en eer brengt aan God. Als er een goede opbouw zit in je leven, als je gees­te­lijk groeit, is dat veel mooier dan wanneer het goed be­gon­nen is maar bergaf gaat. Niet de plaats waar je staat, maar de weg die je gaat, die is van het grootste belang. Laten we dus vooruit­gaan met Gods hulp en de in­spi­ra­tie van de heilige Geest.