Arsacal
button
button
button


Gerenoveerd Karmelklooster ingewijd

Karmelietessen in Vogelenzang

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 6 april 2014
Gerenoveerd Karmelklooster ingewijd

Op zondag 6 april mocht ik het gerenoveerde klooster van de Karme­lie­tes­sen van het Goddelijk Hart van Jezus in Vogelenzang inwijden. Na de heilige Mis gingen de zusters in processie naar het klooster­ge­bouw dat helemaal is opgeknapt om ook - hopenlijk - nieuwe kandidaten voor het religieuze leven te ver­wel­ko­men.

Hiernaast een groepsfoto in de eveneens geheel vernieuwde kapel. Naast de provinciale overste zr. Elvira Maria was ook Moeder M. Angelina, de algemeen overste aanwezig om deze heugelijke dag bij te wonen. Maandag 7 apriul wordt de kapel ingewijd door mgr. dr. J. Punt.

Homilie

Vijfde zondag van de Veertigdagentijd jaar A

Beste zusters,
Op deze mooie dag
waarop we het gerenoveerde klooster
mogen inzegenen,
ben ik natuurlijk heel blij in Uw midden te zijn.
Er is hier veel gebeurd
waarvoor ik de zusters hier dankbaar ben.
Toen ik een jonge priester was
hebben de zusters ons welkom geheten
om hier bezinningsdagen te houden.
Later mocht ik terug keren
om hier het seminarie te beginnen.
Vaak hebben priesters hier bezinningsdagen gehouden
evenals allerlei andere mensen,
groepen, jongeren­weekenden.
De zusters hebben zich echt ingezet
voor de opbouw van de Kerk
en daar ben ik U dankbaar voor.
U hebt zich nooit laten leiden
door de gedachte dat het toch allemaal
wel niks zou worden,
maar U ben met vertrouwen
aan de slag gegaan.
En verheugd ben ik natuurlijk ook
dat er een nieuwe generatie is,
die het kloosterleven hier voortzet,
met zelfs ruimte voor een noviciaat.
Graag wil ik er bijzonder voor bidden
dat de Heer deze nieuwe stappen mag zegenen,
dat Hij U goede roepingen mag schenken
en de zusters hier een goed apostolaat
mogen kunnen opbouwen
in de geest van de stichteres.

Het is werkelijk iets moois
als je geroepen wordt
om je leven aan God te schenken,
ook al beantwoorden we die roeping
op onvolmaakte wijze.
Maar onze eigen onvolmaaktheid,
onze menselijke zwakheid,
is tegelijk een gave
want die maakt ons duidelijk
dat we onze kracht niet moeten zoeken
in wat we zelf kunnen,
maar in Gods genade.
Wij ervaren onze grenzen
en dat we hier of daarin
weer in de fout zijn gegaan,
terwijl we al zo vaak tegen onszelf hebben gezegd:
wees toch eens wat voorzichtiger,
praat toch niet zo,
denk toch niet zo,
vertrouw eens wat meer,
laat je toch eens wat minder leiden
door je eigen emoties, enzovoort.
Dat we die grenzen ervaren
moet ons niet terneer­ge­sla­gen maken,
maar het moet ons helpen om te denken:
Zie je wel,
ik kan het niet,
maar Hij kan het wel;
Hij helpt mij hier doorheen.
Pas als je opgeeft,
heb je verloren.
Want al heb je een slag verloren,
dan heb je nog niet de oorlog verloren.
Voer de goede strijd,
met vallen en opstaan,
maar ga steeds opnieuw
naar het vertrouwen.

Zusters, religieuzen,
hebben één gezamenlijk ideaal,
maar zij zijn onderling heel verschillende mensen.
Dat is niet erg,
als we maar steeds om de genade vragen
elkaar te mogen dragen en verdragen in liefde.

Ook in het evangelie van vandaag
staan twee heel verschillende mensen centraal:
Marta en Maria.
We kennen hen al uit die scene in het evangelie
waar Marta druk bezig is
de gasten te verzorgen
en ijverig heen en weer rent,
terwijl Maria aan de voeten van de Heer zit.

In dit evangelie zien we dat weer:
Marta is de meest actieve,
zo gauw zij hoort dat Jezus komt,
is zij al opgesprongen
om Hem tegemoet te gaan.
Maar Maria bleef thuis.
Zij stond pas op toen Marta terug kwam
expres om haar te roepen:
“De Meester is daar en vraagt naar je”.
Daarna stond Maria meteen op
en ging naar Jezus toe.

Zo zijn er onder de zusters zeker ook
heel verschillende mensen,
de één is heel actief
en staat onmiddellijk klaar,
een ander is veel meer afwachtend
en dat maakt ook niet uit.
Jezus leert ons dat we ons
aan dergelijke verschillen onder mensen
niet moeten storen.
Iedereen mag zijn, zoals hij of zij is,
we moeten allereerst elkaar proberen te aanvaarden
zoals we nu eenmaal zijn.
Die verschillen zijn niet belangrijk
als we maar het diepe verlangen
in ons hart bewaren
om - net als Maria -
onmiddellijk op te staan
als Jezus er is en ons roept.

Wat verder opvalt is dat beide zusters
precies de zelfde woorden spreken
als zij met Jezus spreken
over het verlies van Lazarus, hun broer:
“Heer, als U hier was geweest,
zou mijn broer niet gestorven zijn”.
Beide zusters, hoe verschillend ze ook zijn,
hebben dus datzelfde geloof en vertrouwen
in hun hart:
als Jezus er was geweest,
was Lazarus niet gestorven.
Jezus had hun broer voor de dood kunnen behoeden,
daar zijn ze vast van overtuigd, allebei.
Maar dan zie je ook het verschil:
Maria begint te huilen, te wenen
en als Jezus dat ziet wordt Hij ook ontroerd.
Marta, de doener, de praktische,
schakelt meteen over naar wat er nu nog kan gebeuren,
naar de oplossing voor dit sterfgeval:
“Maar zelfs nu weet ik,
dat wat Gij ook aan God zult vragen,
God het U zal geven”.

Dus, hoe verschillend U ook
onder elkaar moge zijn,
belangrijk is dat U leeft in geloof en vertrouwen,
het vertrouwen dat God zelfs
doden tot leven kan wekken.

Als er iemand gestorven is,
is dat heel definitief.
De oudere zusters hier hebben al
van vele medezusters
afscheid moeten nemen
en zij ervaren de scheiding,
denken terug aan de zusters die zij missen.
Toch zegt ons geloof ons telkens weer:
zij zijn niet “weg”, zij leven
voor het aanschijn
van onze God en Heer.
Zij horen er in zekere zin
nog altijd bij.
Het grote wonder dat Jezus
vandaag in het evangelie verricht,
dat Hij een man - Lazarus - tot leven wekt,
die al vier dagen eerder in het graf was gelegd
en ontbindingsverschijnselen begon te vertonen,
dat wonder wil ons laten weten:
Jezus is Heer van leven en dood,
Hij overwint de dood,
door Hem en in Hem
zijn wij allen
bestemd om voor altijd te leven.

En zo is heel dit evangelie
een oproep tot vertrouwen:
altijd en in alle omstandigheden,
hoe moeilijk ook,
moeten we, nee: mogen we vertrouwen.
God is altijd groter
dan wat wij denken niet aan te kunnen.

Misschien leidt de Heer het niet altijd zo
als wij gehoopt zouden hebben, dat kan,
maar:
Blijf vertrouwen! Blijf geloven!
Als je gelooft, zul je Gods heerlijkheid zien!


Van harte wens ik U toe
dat U hier heel goed en fijn zult kunnen wonen,
elkaar steunend en dragend in het geloof
en altijd met het vertrouwen
dat zo kenmerkend was
voor de geest van de zalige
moeder Maria-Teresa Tauscher.

Moge U in haar geest
hier tevreden en voorspoedig leven,
tot eer van God,
Vader, Zoon en heilige Geest.
AMEN.

Terug