Arsacal
button
button
button


Witte donderdagviering in Bovenkarspel

overweging_preek - gepubliceerd: donderdag, 17 april 2014
Randy Simileer is in de kerk van Bovenkarspel ruim een jaar geleden diaken gewijd
Randy Simileer is in de kerk van Bovenkarspel ruim een jaar geleden diaken gewijd

Voor de viering van Witte Donderdag was ik in Bovenkarspel, bij diaken Randy Simileer. De kerk was prachtig versierd doordat een bloemenhandelaar was overleden en kort voor Witte Donderdag voor hem de uitvaart was geweest. Maar die mooie bloemen pasten natuurlijk heel goed bij de gedachtenis van de instelling van de heilige Eucha­ris­tie en het wijdings­sa­cra­ment.

Ik heb de volgende homilie gehouden:

homilie

Paus Franciscus was vorig jaar op deze dag
in een jeugdgevangenis.
Tijdens de Mis knielde hij neer
bij twaalf jonge delinquenten
- waaronder ook moslims -
en waste hun voeten.
Dit jaar zal hij datzelfde doen
in een andere instelling
waar hij twaalf gehandicapte jongeren
de voeten zal wassen.
“Het is mijn plicht”, zei de paus vorig jaar,
“om als priester en bisschop
dienstbaar te zijn aan jullie.
Maar het is een plicht
die uit mijn hart komt.
Ik vind het fijn en ik doe dit graag
omdat de Heer mij dat zo heeft geleerd”.
De paus wil dienstbaar zijn.
Toen de Nederlandse bis­schop­pen in december
bij de paus op ‘ad limina’ bezoek gingen,
konden we dat heel goed zien
aan allerlei kleine dingen.
Vroeger ging het bij­voor­beeld zo
dat de bis­schop­pen
eerst in een wachtruimte werden gebracht
als ze de paus gingen ontmoeten,
daarna bracht iemand hen naar de zaal
waar de ontmoeting plaats zou vinden.
Daar moesten ze wachten,
totdat de deuren open gingen
en de paus naar binnen kwam.
Nu werden de bis­schop­pen
meteen naar de zaal gebracht
en daar stond de paus
ons bij de deur al op te wachten
om iedereen hartelijk welkom te heten.
Natuurlijk, het zijn maar kleine dingen,
kleine gebaren,
maar ze brengen iets over,
ze maken iets duidelijk.
Er zit een roeping achter
die wij als volgelingen van Jezus
allemaal hebben:
de roeping om eenvoudig, dienstbaar,
hartelijk en tegemoetkomend te zijn.

Op de laatste avond van Zijn leven
heeft Jezus de liefde centraal gesteld.
Wij vieren van­avond het sacrament
van Zijn liefde tot het uiterste toe,
dat Hij ons op deze avond heeft gegeven
om Hem en Zijn offer
altijd te blijven gedenken:
wij vieren de heilige Eucha­ris­tie,
de kern en de bron
van ons geloof en ons kerkelijk leven.
“Dit is mijn lichaam,
voor jullie gegeven,
dit is mijn bloed,
vergoten voor U”.

Wij mensen zijn sterfelijk,
ons leven is kort,
het is weer gauw voorbij,
die 80 of 90 jaar,
wat stelt dat eigenlijk voor
op de eeuwigheid?
Dat denk je misschien niet als je jong bent,
maar wie al wat ouder is en omkijkt,
kan het zich nauwelijks voorstellen
dat het zo snel is gegaan.
We zijn sterfelijk en ervaren onze onmacht,
onze kleinheid en zwakheid.
We doen soms of we heel wat zijn,
maar we zijn allemaal breekbare mensen.
Als we opscheppen over onze baan,
onze prestaties en resultaten, onze kinderen enzovoorts,
beseffen we eigenlijk ergens wel
dat we bezig zijn met gebakken lucht:
wat we hebben en wat we kunnen
hebben we uiteindelijk gekregen.

In zijn laatste grote document,
de exhortatie “Evangelii Gaudium”,
heeft paus Franciscus onder meer gezegd
dat een gevaar is in de wereld van nu
dat mensen steeds bezig zijn met consumptie,
met leuke dingen doen,
met de eigen belangen en de eigen zorgen
en dat er geen ruimte voor anderen,
geen plaats voor de armen is.
In feite worden mensen dan op den duur
bitter, rancuneus en ontevreden,
niet gelukkig en vervuld.
Maar juist door erop uit te gaan,
niet in jezelf opgesloten te blijven,
maar te ontmoeten en je te geven,
daardoor beleef je de liefde en vind je geluk.

Langs die weg heeft Jezus ons verlost,
daardoor kreeg ons leven toekomst,
doordat Hij zichzelf voor ons heeft gegeven,
helemaal, totaal.
En Hij heeft ons gevraagd
dat steeds opnieuw te vieren,
dat altijd weer opnieuw te doen
tot Zijn gedachtenis.

Iedere keer dat wij de Eucha­ris­tie vieren
en de heilige communie ontvangen,
is dat wat Jezus ons zegt:
Doe zoals ik, geef jezelf,
wees dienstbaar,
tegemoetkomend,
handel met liefde.

Voeten wassen van de gasten
was in Jezus’ tijd een slavenwerkje.
Door dit te doen liet Jezus zien
dat Hij zich niet verheven voelde boven anderen,
dat Hij zich niet op eretitels liet voorstaan,
dat Hij eenvoudig en dienstbaar wilde zijn
en dat Hij dat ook van Zijn leerlingen verwacht.

Daarom kunnen we geen Eucha­ris­tie vieren,
zonder de bereidheid van ons hart
om zoals Jezus ons heeft voorgedaan,
dienstbaar te zijn en liefde te geven
vooral aan wie arm is, nood heeft, eenzaam is.
AMEN

Terug