Arsacal
button
button
button


A Dieu!

Uitvaart en begrafenis Prof. Gerard van Wiisen

overweging_bezinning - gepubliceerd: zaterdag, 19 juli 2014
 A Dieu!

Op zaterdag­ochtend 19 juli is prof. dr. Gerard van Wissen begraven vanuit de St. Jan de Doperkerk in Langedijk (Noord-Scharwoude). Pastor Elroy Kaak van Langedijk die hem tijdens de laatste maanden heeft begeleid. celebreerde de uitvaart, in concelebratie met pastoor Jan van de Stok, studiegenoot van de overledene op het seminarie, die de preek hield en mgr. prof. dr. Stefaan van Calster, die namens de redactie van het inter­nationaal theologische tijd­schrift 'Communio' een toespraak hield ten afscheid.

Diaken Philip Weijers, mede-bestuurslid van het Centrum voor de Sociale Leer van de Kerk, verrichtte de begrafenisriten. De beide zonen van Van Wissen spraken aan het begin van de Eucha­ris­tie­viering een mooi en waardig 'in memoriam' uit. Naar de kerk waren mensen uit alle delen van het land gekomen, die met de overledene waren verbonden geweest op de uni­ver­si­teit, in de politiek, in de parochie. Er waren veel vertegen­woor­digers van het Sint Bo­ni­fa­tius­insti­tuut, het seminarie en het Centrum voor de Sociale leer van de Kerk aanwezig. Na de viering kwam ook de bisschop, mgr. Jozef Punt om de familie te condoleren.

Voor de absoute heb ik de volgende woorden gesproken ter nagedachtenis van Gerard van Wissen, die wij node missen....

Woord voor de absoute

Beste mevrouw Van Wissen, familie Van Wissen., broeders en zusters,

“Uit uw genade mocht ik leven”.

Dit motto op de rouwcirculaire heeft Gerard van Wissen zeker zelf nog uitgekozen en het tekent hem.

Hij heeft veel bereikt in zijn leven: hoogleraar, directeur onderwijs, zijn werk in Oost-Europa, de redactie van “Communio”, parochiewerk, docent aan seminarie en Sint Bo­ni­fa­tius­insti­tuut en niet te vergeten het Centrum voor de Sociale Leer van de Kerk - het CSLK - dat onder zijn leiding stond. Wij zijn zeer dankbaar voor wat hij met het CSLK in deze paar jaren heeft kunnen bereiken. En hij kon ook trots zijn op zijn gezin. Bij het uitreiken van de pauselijke onderscheiding ‘ridder in de orde van sint Sylvester’ in november jongstleden en ook vandaag is dat gememoreerd.

Maar zo heeft hij dat zelf eigenlijk allemaal niet beleefd, niet als een carrière, niet als: veel bereiken, niet als trots. Hij zag het als genade, als een gave, een cadeau van Gods goedheid, een knipoog van de Heer en zijn eigen inzet als “iets terugdoen”: Quid retribuam Domino pro omnibus quae tribuit mihi.... , die zin was de oude seminarist vertreouwd: wat kan ik de Heer teruggeven voor alles wat Hij mij gegeven heeft? Het waren zo ongeveer de woorden waarmee hij docent werd op De Tiltenberg en begon aan de opzet van het CSLK, waar echt een stuk van zijn hart lag. Hij zag het leven als gave, zijn inzet als dienst en als roeping, waarbij hij vanuit een gelovig hart werd geïnspireerd en vanuit een oprechte sociale bewogenheid.

Dat kwam tot uiting in de wijze waarop hij met de dingen bezig was. Hij was geen man om heel uitvoerig of opdringerig van zijn beweegredenen te getuigen; daar was hij eerder te­rug­hou­dend mee, maar tegelijk was hij niet bang om iets van te laten merken van wat hem bewoog, misschien in een bij- of tussenzin. En in zijn gedrag, zijn wijze van doen was te merken wat voor hem leidend was: niet eerzucht of egotripperij, maar een vertrouwvol geloof, dienst­baar­heid ook en het besef iets van een roeping te hebben om iets goeds te doen.

Zijn omgang met anderen was beminnelijk, hartelijk, blij, menselijk. In zijn ogen was een twinkeling, een vreugde te zien, hij straalde vaak. Dit geloof, het vertrouwen en een innerlijke vreugde zijn voor hem een steun geweest bij de laatste lange moeilijke weg die hij sinds kort voor Pasen heeft moeten gaan. Zolang het ging, was hij gewoon doorgegaan, al realiseerde hij zich heel goed wat er aan de hand was. Toen het niet meer ging, vond hij toch heel authentiek de woorden van geloof, vertrouwen en overgave, al was het niet gemakkelijk. Hij wist dat de ‘genade waaruit wij mensen mogen leven’ ook het kruis omvat, dat hem in de goede week, de lijdensweek nog eens werd opgelegd....

Prof. Gerard van Wissen, we bewaren een heel goede herinnering aan je en we zijn je dankbaar voor je hartelijke inzet voor je gezin, voor kerk en maat­schappij, voor jouw waarachtig mens-zijn. Rust in vrede.

In ons gebed denken we aan zijn vrouw en gezin, die hem nu heel erg missen.

Terug