Arsacal
button
button
button
button


Slik je hatelijke opmerkingen in....

Dagmis van Kerstmis

Overweging Preek - gepubliceerd: donderdag, 25 december 2014 - 987 woorden
kerstinterieur grote kapel van Heiloo
kerstinterieur grote kapel van Heiloo

De dagmis van Kerst­mis mocht ik vieren in het hei­lig­dom van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. Daar was een nieuwe ‘blauwe zuster’ net aan­ge­ko­men: zuster Maria Fidei. Zij komt de zusters in Heiloo ver­ster­ken. In de dagmis van Kerst­mis wordt de proloog van het Johannes evan­ge­lie gelezen over het Woord dat vlees gewor­den is en het licht dat in de duisternis schijn maar door de duisternis niet wordt aan­ge­no­men, over ons allen die het vermogen hebben gekregen kin­de­ren van God te wor­den.

Homilie

Van harte wens ik U allen
een zalig en gezegend kerst­feest!
We zijn samen­ge­ko­men
rond het Kind van Beth­le­hem
om Zijn geboorte te vieren.

Uiter­lijk en binnen­kant

Vannacht werd daarover het kerst­ver­haal gelezen
van Maria en Jozef,
van de herders en de engelen
en het Kind in de kribbe
van de stal van Beth­le­hem.
Maar van­mor­gen hebben we
de medi­ta­tie van de apostel Johannes
over dat­zelfde gebeuren gehoord.
Johannes had zijn hele leven
als apostel voor Christus geleefd,
hij had onder het kruis gestaan toen Hij stierf
en naast Hem gezeten bij het Laatste Avondmaal;
hij had veel nage­dacht en gebe­den
over wat hij als jonge jongen
met Jezus had mee­ge­maakt
en was daarna de wereld inge­trok­ken
om de bood­schap te ver­kon­di­gen.
Nu schrijft hij deze woor­den;
hij is al een oud man
en meer dan bij hef­tige gebeur­te­nissen,
bij wat indruk maakt, wat imponeert,
staat hij stil bij de bete­ke­nis, de zin van alles,
het “waarom” achter de dingen.
Daarover gaan zijn woor­den.

Ik denk dat dit voor ons herken­baar is:
als je jong bent
vind je het best wel van belang
hoe je eruit ziet en hoe je over­komt,
het uiter­lijk en allerlei andere dingen
spelen dan een rol,
waar je op latere leef­tijd,
mis­schien je sch­ou­ders over ophaalt.
Terwijl het leven voorbij gaat
wor­den heel veel dingen tame­lijk rela­tief
en uit­ein­delijk telt niet meer mee
wat je van hier toch niet mee kunt nemen.
Mis­schien zijn juist die uiter­lijke dingen
voor de oudere mensen
de her­in­ne­ringen van hun jeugd:
‘s nachts door de sneeuw naar de kerk,
de volle kerk, de kerst­lied­jes en het kerstontbijt.
En dat is goed en mooi,
zoals het ook altijd goed is
dat aloude kerst­ver­haal weer te horen.
Toch weten we dat die uiter­lijke dingen
de eigen­lijke kern niet raken;
het gaat eigen­lijk ergens anders om.

Vrede en harmonie

Zo reflec­teert Johannes op het kerst­ge­beu­ren:
de sterren en de engelen, de ezel en de stal,
hij laat het allemaal weg,
het gaat hem om het geheim van dat gebeuren,
om de bete­ke­nis ervan.
En die bete­ke­nis is ergens een tragiek
die we nu nog steeds om ons heen zien gebeuren:
Het licht schijnt in de duisternis
en de duisternis nam het niet aan.
Dat licht waar Johannes op doelt
is Jezus, de koning van de vrede,
die aan mensen geeft
dat zij een kind van God kunnen zijn.
Kind van God zijn wil zeggen:
leven in inner­lijke vrede en harmonie
met jezelf, met God en de naaste,
dat niet het duister van het kwaad je overvalt,
dat je licht wilt brengen waar duisternis heerst.

Vluch­te­lingen...

We leven in een wereld vol geweld en haat.
We willen op dit kerst­feest heel bij­zon­der denken
aan zoveel mensen die moeten vluchten
in de lan­den van het mid­den-oosten,
waar­on­der velen van onze mede-chris­te­nen.
In Irak zijn van de 1,5 miljoen chris­te­nen
die er in 1993 waren,
naar schat­ting nog zo’n 200.000 over.
Velen van hen zijn gedood,
velen van hen zijn gevlucht.
Zij lijken in zekere zin op Maria en Jozef en het kind
op tocht door het land naar Beth­le­hem
en later op de vlucht naar Egypte.
Ik hoop en bid dat dit af­schu­we­lijk geweld zal stoppen.
Dat er vrede en recht mag komen voor iedere mens.

Ver­zoe­ning in de eigen omge­ving

Maar laten we op dit kerst­feest niet alleen
aan de grote wereld denken,
maar ook aan de omge­ving waarin wij leven.
Er zijn soms families die al tien­tal­len jaren
ruzie hebben
en niemand weet meer heel precies
waar het eigen­lijk over gaat:
om geld mis­schien (vaak bij een erfenis)
of een ver­keerd woord
dat als uiterst kwetsend is ervaren.
Heel veel mensen kijken graag
naar pro­gram­ma’s als Spoorloos of het Familie­di­ner,
waar mensen weer bij elkaar wor­den gebracht
en zich soms na vele jaren met elkaar verzoenen.
Het is mooi om te zien en ontroerend
als mensen weer een nieuw begin maken met elkaar
en dat is toch eigen­lijk iets voor ons allemaal:
als er iemand is met wie we het moei­lijk hebben,
laten we proberen te ver­ge­ven en te verzoenen;
het ligt zo snel op onze tong
dat die ander iets moet doen,
dat het niet van ons moet komen,
maar waarom zou­den we niet de minste zijn?
Onze Heer en God is toch een kind gewor­den,
de kleinste, de minste tot het uiterste
om zo een licht in deze wereld te kunnen zijn?
Zeg iets goeds en harte­lijks,
doe mis­schien ook een keer een goede biecht,
slik je hate­lijke opmer­kingen in,
ga maar met over­tui­ging, nede­rig­heid en liefde
naar die ander toe.
Waar wij ons klein durven maken,
krijgt vrede een kans.
Het wordt ge­mak­ke­lijker
als we ons­zelf als zwakke mensen kunnen zien,
mensen met gebreken,
mensen die zelf ver­ge­ving nodig hebben,
het licht van Christus nodig hebben.
Als we kunnen ac­cep­teren
dat wij zwakke mensen zijn,
met zon­den en gebreken,
kunnen we ge­mak­ke­lijker aan­vaar­den
dat ook anderen niet volmaakt zijn.

Ontvang ver­zoe­ning, geef ver­zoe­ning

“Het ware licht... kwam in de wereld.
Hij was in de wereld...
maar de zijnen aanvaard­den Hem niet.
Aan allen die Hem echter wel aanvaard­den,
aan hen die in Zijn Naam geloven,
gaf Hij het vermogen
kin­de­ren van God te wor­den.”

Dat is de uit­no­di­ging van de apostel Johannes
op deze kerst­och­tend:
Open je hart
om het Kind van Beth­le­hem welkom te heten;
laat toch niet de uiter­lijk­he­den van deze wereld
je leven bepalen;
alles gaat zo snel voorbij.
Maar laat het licht van Christus schijnen in je hart;
ont­vang ver­zoe­ning en geef ver­zoe­ning.
Ja, laten we proberen
liefde­volle, ver­trouw­volle,
gelo­vi­ge gedachten te denken
opdat we liefde, warmte, harte­lijk­heid, goed­heid
zullen ver­sprei­den
in deze zo vaak kille, koude, donkere wereld.
Amen.

Terug