Arsacal
button
button
button
button


Wat ik mis in de verkiezingsrethoriek

Avondgebed van Sant’ Egidio

Nieuws - gepubliceerd: dinsdag, 17 maart 2015 - 568 woorden
Enkele vrijwillige medewerkers aan de Franciscusmaaltijd bij Sant’ Egidio
Enkele vrijwillige medewerkers aan de Franciscusmaaltijd bij Sant’ Egidio

Op dins­dag­avond 17 maart werd bij Sant’ Egidio in de Mozes en Aäron aan het Waterloo­plein in Am­ster­dam de Fran­cis­cus­maal­tijd gehou­den voor de ‘vrien­den van de straat’ zoals ze bij Sant’ Egidio hun gasten noemen. Na de maal­tijd vond het gebed van Sant’ Egidio plaats, waarbij ik de volgende over­we­ging heb gehou­den, met het oog dus op de verkie­zingen­van de dag erna...

Over­we­ging

Voor van­avond heb ik ervoor gekozen
om de tekst te nemen
die ik zou krijgen
als ik de bijbel zomaar opensloeg.
Dat werd dus Jesaja 32, 1-8.
Toen ik de tekst las
over de wel­daad
die recht­vaar­dige poli­tieke leiders zijn
- “Een koning die recht­vaar­dig regeert
en leiders die lei­den volgens het recht”-
leek het mij dat dit echt een Woord was
voor ons, voor onze tijd, voor onze situatie,
voor vandaag, aan de voor­avond van de verkie­zingen.

De bijbel­tekst stelt de wel­daad
van recht­vaar­dige leiders en edele mensen
tegen­over het poli­tiek gekonkel
van hen die hier ‘dwazen’ en ‘bedriegers’ wor­den genoemd.

Het valt me in deze tijd van verkie­zingen op
hoe leeg en inhoudsloos
de meeste slogans op de plakkaten zijn
die we overal in de stad zien opgeplakt.
Ik zal me er hier maar van ont­hou­den
de uitingen van de ver­schil­lende partijen
in concreto te gaan bespreken
om niet in partij­po­li­tieke state­ments te vervallen,
maar veel verder dan
dat het door moet gaan zoals het gaat
of dat het juist helemaal anders moet,
komen de meeste partijen niet.

Wat ik mis, is het meer principiële uitgangs­punt,
een visie op mens en maat­schap­pij,
bovenal op de men­se­lijke waar­dig­heid,
de achter­lig­gende gedachten en uitgangs­pun­ten,
die het denken en han­de­len van politici dragen,
die de basis vormen waarop
onze leiders han­de­len.
Wat zou ik het waar­de­ren als het steeds minder ging
om de waan van de dag,
om het scoren en aan­dacht krijgen,
het laten stralen van de eigen ster
en steeds meer om het bouwen
aan een recht­vaar­dige maat­schap­pij
waarin iedere mens
er mag zijn
en zich in respect voor de rechten van anderen
kan ontplooien.

Wat mij betreft
zijn en blijven de grote grondbeginselen
die in de katho­lie­ke sociale leer zijn ver­woord
uitgangs­punt voor de opbouw van zo’n maat­schap­pij.
De onaantast­baar­heid en gelijke waar­dig­heid
van iedere men­se­lijke persoon,
eerbie­diging van de mensen­rechten
en de zorg dat een maat­schap­pij
tot een echte samen­le­ving wordt
op basis van het alge­meen wel­zijn,
indach­tig de uni­ver­se­le bestem­ming van alle goe­de­ren,
door con­se­quente toepas­sing van het sub­si­dia­ri­teitsbeginsel
en het soli­da­ri­teitsbeginsel,
door te streven naar een samen­le­ving,
waarin ie­der­een kan participeren.
De aarde is niet van ons,
alles is een gave
aan alle mensen,
niemand uit­ge­slo­ten.

Uit­ein­de­lijk is na­tuur­lijk de kern
van ieders inzet voor de publieke zaak
een radicale geest van dienst­baar­heid,
een verlangen zich in te zetten
voor wat wáár is en goed,
voor wat vrij­heid schept en recht­vaar­dig is,
voor wat de liefde ingeeft.
Laten we daarom van­avond bid­den
dat die geest van dienst­baar­heid
allen moge bezielen
die wor­den gekozen
in Provinciale Staten, Water­schappen, Eerste kamer
en allen die zich inzetten
voor het open­baar bestuur.

Maar het gaat er van­avond na­tuur­lijk niet om
alleen of hoofd­za­ke­lijk naar anderen te wijzen.
Wijzelf wor­den uit­ge­no­digd oprecht en edel te zijn
in onze gedachten, onze plannen:
te zinnen op edele daden,
op inzet voor al wat edel is
en niet op eigen glorie
of het ‘kopen’ van vrien­den.

Dat het mag zijn
niet voor ons­zelf,
maar voor U, Heer,
en voor al die mensen
in wie wij
Uw beeld mogen herkennen
en die wij als onze vrien­den
willen zien.

Terug