Arsacal
button
button
button


Afscheid van Rome....

overweging_preek - gepubliceerd: donderdag, 7 mei 2015
Chaos op het vliegveld Rome Fiumicinio
Chaos op het vliegveld Rome Fiumicinio

Op de laatste dag in Rome vierden we als slot van onze bisdom­bede­vaart gezamenlijk de heilige Eucha­ris­tie in de Sint Paulus buiten de muren in Rome.

Ook deze afscheidsmis van Rome was weer een mooi gebeuren. Het pelgrimskoor (foto) zong heel mooi en na afloop van de Mis kreeg iedere pelgrim per­soon­lijk een rozen­krans uitgereikt door de bis­schop­pen en de priesters en diakens, nadat ook het reis­ge­bed was gebeden.

In zijn dankwoord gaf de bisschop aan dat we zeker verder gaan met het organiseren van dergelijke pelgrimstochten. De vreugde en de positieve geest van alle mensen die zijn meegegaan, had hem (en mij ook) goed gedaan.

Maar er was ook een wat meer vervelende mededeling: Door een brand in een bar en bagagedepot van het vliegveld Rome Fiumicinio, in de nacht van woensdag op donderdag, bleken de terugvluchten problemen op te leveren. De foto's geven een beeld van de chaos op het vliegveld. Allerlei vluchten waren gecancelled of waren vertraagd. De meeste pelgrims zijn soms wat later op de dag toch nog wel weggekomen, maar ik hoorde dat een groep jongeren nog een nacht moest overblijven. Zelf was ik zo gelukkig - mede door de hulp van mede­rei­zigers - dat ik tijdig met een vlucht meekon, zodat ik 's avonds om 21.30 uur weer veilig thuis ben aangekomen.

Het is iets waar niemand wat aan kon doen en we hadden gelijk gelegenheid om de echte pelgrimsgeest te laten zien!

Tijdens de Eucha­ris­tie­viering heb ik de volgende homilie gehouden:

Homilie

Broeders en zusters,

Plaats van hoop

We zijn bijna aan het einde
van onze eerste bisdom­bede­vaart.
Na vandaag
nu we hier de Mis mogen vieren
op het graf van de heilige Paulus,
kunnen we zeggen:
we hebben de graven van de apostelen bezocht!
Dit is een plaats en een dag
die ons te binnen brengt
dat we altijd hoop mogen houden,
dat de Kerk een kerk van alle eeuwen is
en van alle volkeren
en dat God tot stand brengt
wat menselijkerwijs gedacht niet kan:
“Voor God is niets onmogelijk” (Lc. 1,37).

Ze weten het niet meer...

Wij leven in een tijd met grote zorgen en vragen.
In onze westerse maat­schappij
zijn waarden en normen vervaagd,
bijna alles waarvan onze voorouders schande spraken
wordt nu heel normaal gevonden;
ik mis vaak de trouw en de liefde
en het respect voor de mens als beeld van God.
Dat reduceert mensen
eigenlijk een beetje tot wegwerpproducten.
Geloven in een God die onze Vader is,
kan eigenlijk bijna niet meer.
Politici en TV-per­soon­lijkheden
haasten zich om te zeggen
dat ze beslist niet gelovig zijn.
Een krappe meerderheid van de Neder­landers
gelooft nog net
dat er wel iets is,
maar wat dat is of wie dat is:
zij weten het niet meer.

Sodom en Gomorra

Neder­land loopt daarin tamelijk ‘voorop’.
Als de bisschop in het buiten­land vertelt
dat hij bisschop is van Amsterdam,
heeft hij al vaker de reactie gekregen:
“Ah, Sodom en Gomorra!”

Geweld en terreur

En buiten Europa zien we grote spanningen
en gewelddadige conflicten.
Een groot deel van Noord- en Midden Afrika
en van Syrië en Irak
wordt geteisterd door terroristische strijd­groepen.
Duizenden christenen worden vervolgd en zijn gedood
enkel en alleen omdat zij christen zijn.
We denken daarbij op deze bijzondere plaats
speciaal aan onze medechristenen
uit de Syrisch-Orthodoxe, de Armeense, de Koptische
en de Ethiopisch-Orthodoxe kerk.
Zij staan zeer dicht bij ons, katholieken,
en ik betreur het dat er
veel te weinig aandacht voor hun situatie is.
En talloze arme mensen
proberen deze situaties te ontvluchten
en sterven op zee,
om zo te zeggen in de slotgracht van Fort Europa.

Maar ook wij, Europeanen,
kunnen ons niet veilig weten in ons bastion:
we weten nog niet bij­voor­beeld
waar de dreigingen van terroristische aanslagen
toe zullen gaan leiden.

Opbouw in saamhorigheid

En toch is juist deze prachtige basiliek
een teken van hoop.
In het jaar 1823 lag deze kerk in puin,
voor ongeveer de helft verwoest
door een vreselijke brand.
De kerk is weer opgebouwd
en ziet er indruk­wek­kend uit.
Allerlei landen
- ook niet-katholieke zoals Rusland -
hebben meegeholpen
met geld en kostbare geschenken
om dit gebouw te restaureren.
Zo werd het een saamhorig teken
van eendracht en harmonie in deze wereld.

De Kerk van alle eeuwen

En we zien hier de portretten van alle pausen
vanaf het begin van de christelijke geschiedenis,
vanaf de apostel Petrus, de eerste paus,
tot aan paus Franciscus.
Het is als het ware een zichtbare uitdrukking
van de woorden van Jezus,
die Hij tot Zijn leerlingen sprak:
“Zie ik ben altijd bij U, tot aan het einde van de tijd”.

We zijn in Gods hand

Of, zoals we het vandaag in het evangelie hoorden:
Jullie zullen duivels uitdrijven,
nieuwe talen spreken,
slangen opnemen,
dodelijk vergif zal je niet schaden
en je zult zieken genezen.
Dat wil zeggen:
Hoe groot het kwaad ook is
dat ons overkomt of zal overkomen,
we zijn uit­ein­de­lijk in Gods hand.
Ook als het heel heftig is,
je slag op slag te verwerken krijgt,
vergeet het niet:
je bent in Gods hand!

Het laatste woord zal vrede zijn

Hoeveel afschuwelijke wreedheden
hebben mensen elkaar aangedaan
en begaan zij nog steeds.
Dat is ronduit misdadig,
maar ook dit heeft niet het laatste woord,
het laatste woord zal een woord
van vreugde en van vrede zijn;
niet het kwaad en de haat
maar Gods goedheid en liefde
hebben het laatste woord,
dat is de belofte,
dat is ons geloof,
dat is de zending
die de apostelen en heel de Kerk
hebben meegekregen.

Saulus werd Paulus

God respecteert onze vrije wil
en dat blijft ergens ook een mysterie,
het mysterie van het kwaad.
Maar Saulus was zelf een vervolger,
die christenen liet opsluiten
en van harte instemde met hun terecht­stel­ling.
Hij was bijna een soort Jihadist.
Maar toen ineens op weg naar Damascus
werd Hij geraakt door een licht en een stem.
Saulus werd Paulus.
Hij liet zich dopen
en werd in Jezus’ Naam
de apostel van de volkeren,
de grootste mis­sio­na­ris aller tijden,
onvermoeibaar prediker
van de liefde, de genade,
de nederigheid en dienst­baar­heid,
een grote verkondiger van de blijde bood­schap
dat Jezus Christus de Verlosser is,
dat Die, gekruisigd en verrezen,
ons vrij maakt van de heer­schappij
van het kwaad, van de zonde en de dood
en ons voorgaat uit het tranendal
dat deze aarde voor de meeste mensen is,
naar een land van vrede, licht en vreugde,
naar dat eeuwig Vader­land.

Paulus werd door niemand betaald,
er bestond nog geen zorgplicht;
hij leefde van het werk van zijn handen,
tentenmaker was hij
en alles wat hij deed
was ook een middel
om met mensen in contact te komen
en hun iets door te geven....

Uitgezonden...

Wij gaan weer op weg naar huis.
We worden uitgezonden - zoals de apostelen -
met een bood­schap van hoop:
laat je niet ontmoedigen
niet door het kwaad wat ons overkomt,
niet door de ellende die we zien;
laat je niet meeslepen
door het geestelijk verval,
het wegvallen van waarden en normen.
Doe niet mee,
maar laten we proberen om juist sterker te worden
in ons geloof
en in onze opdracht
om vanuit de liefde
die Jezus ons heeft voor-geleefd
deze wereld een beetje beter te maken.
Ga uit
en verkondig het Evangelie,
geef de blijde bood­schap door.
Moge de apostel Paulus,
ons aller voorspreker zijn.
amen.


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug