Arsacal
button
button
button


Sfeervolle bedevaartsdag Vrouwe van alle Volkeren

Pinksteren - 24 mei 2015 - Heiloo

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 24 mei 2015
Tijdens de bedevaartsdag van de Vrouwe van alle volkeren
Tijdens de bedevaartsdag van de Vrouwe van alle volkeren

Zo’n 750 gelovigen namen deel aan de bedevaartsdag ter ere van de Vrouwe van alle Volkeren, die dit jaar werd gehouden in het diocesaan heiligdom in Heiloo. Er waren nieuwe biechtstoelen, waarvan druk gebruik werd gemaakt.

In de grote kapel was de Pontificale Mis met mgr. Jozef M. Punt, aan­sluitend aan het rozen­krans­gebed met zang. Na een lunchpauze, waarvoor achter het Juliana­klooster een speciale tent was opgezet, werd door rector Nars Beemster een boekje - een mooi verzorgde uitgave - gepresen­teerd over Maria als mede­verlos­seres, dat in Heiloo te verkrijgen is. Tenslotte volgde het Lof waarbij ik onder­staande over­weging heb gehouden.

De nieuwe biecht­stoelen in de grote kapel zijn fraai vorm gegeven door het Bouw­bureau van het bisdom. Ze ogen klassiek en modern tegelijk en maken dat het heiligdom helemaal is voor­bereid op het komende jaar van de Barm­hartig­heid, dat paus Franciscus heeft uitge­roepen en dat op 8 december begint.

Homilie (tijdens de uit­stel­ling)

Verborgen...

Broeders en zusters,

De Heer zelf is hier in ons midden
onder de eenvoudige gedaante van het Brood.
Hij komt bij ons
zonder op te willen vallen,
zonder zich op eretitels of positie
te laten voorstaan:
Hij heeft ervoor gekozen
om zo verborgen te zijn,
dat men aan Hem voorbij kan gaan,
dat Hij niet herkenbaar is
voor wie niet weet
dat Hij het is.

Vero­nachtzaamd...

Daarom wordt Hij nu nog talloze malen
vertrapt,
vero­nachtzaamd,
zonder eerbied benaderd.
Hoeveel mensen komen naar voren
zonder te weten dat Hij het is
die zij ontvangen,
hoeveel mensen ontvangen Hem
zonder geloof, zonder liefde?
Ze steken de hostie in hun mond
en gaan weer zitten
en dat was het dan.
Of ze worden boos
als iemand hun zou zeggen
dat zij de communie
niet zonder geloof en gelovig leven
zouden moeten ontvangen.
Wat betekent het voor hen,
wie is Jezus voor hen?

Hoe kon Hij het zo doen?

Jezus’ lijden gaat in zekere zin door
tot aan het einde der tijden.
Voor ons gewone mensen
is het ergens onbegrijpelijk
dat God deze keuze heeft gemaakt,
dat Hij deze weg wil gaan
tot aan de wederkomst.

Maar wij zijn hier gekomen
omdat wij Hem willen eren,
die in de ogen van de mensen
slechts Jezus van Nazaret was,
die Zoon van een eenvoudige timmerman,
het kind van een jonge vrouw,
Maria,
ook weer een gewoon eenvoudig meisje.

Waarom werd juist zij gekozen
en door God uitverkoren
onder alle vrouwen,
waarom werd juist zij voorbereid
vanaf haar on­be­vlekte ont­van­ge­nis
en waarom niet iemand met aanzien,
met macht en gezag?

Waarom wordt God mens
en geboren in een uithoek van het Romeinse rijk,
waarom kiest Hij een maagd
uit een onaanzienlijk stadje
in het halfheidense Galilea?
Waarom kiest Hij een plaats en een moeder,
die menselijkerwijs gesproken
zonder uitstraling zijn,
waarvan de naam op niemands lippen was,
toen althans?

Alleen als je klein bent...

Nu is het anders.
Maar ook nu geldt
dat je het moet willen zien
en geloven en aanvaarden
en moet willen vertrouwen;
ook nu geldt dat je je moet overgeven,
dat je moet buigen,
dat je klein moet worden
om het grote geheim
van Gods nederige keuzes
een klein beetje te kunnen verstaan:
dat geheim
van Zijn verlossing langs een weg
die niemand van ons spontaan zou kiezen,
een weg van kleinheid, vernedering,
van niet in tel zijn,
van verworpen worden
en sterven als een misdadiger aan het kruis.

Maria

Maria, die nieuwe Eva,
die wij hier komen eren
als Onze Lieve Vrouw ter Nood
en Vrouwe van alle volkeren,
was deel van die keuze van God.

Dat eenvoudige meisje uit Nazaret,
zij die eens maar heel gewoon een zekere Maria was,
zij kreeg een wereldwijde, universele betekenis:
voor alle volken, rassen en talen
is zij van belang,
niemand kan eigenlijk echt om haar heen,
omdat zij de Verlosser ter wereld mocht brengen,
omdat zij aan Zijn zijde stond
tot onder het kruis.

Niet voor niets beeldt de evangelist Johannes
in het verhaal van de bruiloft van Kana uit
dat de aanzet tot de verlossing door Jezus,
de uit­no­di­ging aan Jezus om redding te brengen
komt van Zijn Moeder Maria:
“Zij hebben geen wijn meer”.
Het volk is in nood,
het feest dreigt als een nachtkaars
uit te gaan.
En Jezus geeft aan
dat Hij begrijpt
waar het in deze vraag van Maria
eigenlijk om gaat:
“Mijn uur is nog niet gekomen”.
Het uur van Jezus is het uur van de verlossing
door Zijn lijden, dood en verrijzenis.
Het wonder van Kana
waardoor de Heer uitkomst brengt
en het bruiloftsmaal voortgang kan vinden,
is een beeld
van de verlossing, de redding
die Jezus ons brengt
en waarin Maria door haar mede­wer­king
zo nauw betrokken is.

Het eenvoudig meisje Maria
heeft een nieuwe rol te vervullen gekregen,
zij werd de nieuwe Eva,
onze moeder in de orde van de genade,
zoals het tweede Vaticaans concilie zegt.

Het "nee" werd "ja"

Wij zijn gekomen om Maria te eren,
haar te omgeven met de glans van onze kaarsen,
haar lof te zingen met onze gezangen,
haar hulp in te roepen door onze gebeden.
Wij doen dat om dat wij geloven en vertrouwen
dat zij die nieuwe Eva is,
die naast haar Zoon, de nieuwe Adam,
onder het kruis heeft gestaan
om de ongehoorzaamheid, dat “nee”
van die oude Adam en die oude Eva
om te buigen naar een “ja”,
naar een “Mij geschiede naar Uw woord”,
naar een “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede”.

Ons "ja"

Wíj zijn het ook die de eenvoudige hostie
hebben geplaatst in een gouden monstrans;
wij zijn het die knielen en ons hoofd buigen,
Hem goddelijke eer geven
en bewieroken.
Wíj zijn het die dat doen
omdat wij geloven
dat die hostie Jezus is,
dat die eenvoudige timmermanszoon
God was,
dat die gekruisigde
onze Verlosser is.

Het is een tegen­stel­ling:
God komt niet naar ons toe
met veel poeha en opsmuk,
maar eenvoudig en verborgen;
Hij overdondert ons niet
zodat het uiteindelijk aankomt
op het antwoord van ons hart,
op ons geloof, onze liefde, ons vertrouwen:
je ziet God niet,
toch is Hij er;
Hij imponeert je niet met macht en kracht,
met grote schittering,
maar als je een eenvoudig hart hebt,
kun je geraakt worden
door Zijn goedheid en liefde,
kun je Zijn eenvoud herkennen
als het kenmerk van het ware.

Dat is hét teken van de ware godsdienst:
geen geweld, geen haat, geen wraak,
maar eenvoud, zachtmoedigheid,
vergevingsgezindheid, geven, liefde
en opnieuw beginnen....

Paus Franciscus

Wat is het bij paus Franciscus
dat indruk maakt op mensen?
Juist zijn eenvoud,
zijn liefde voor de armen,
zijn stelselmatige keuze
voor eenvoudige woorden,
rechtuit,
zonder al te politiek gemanoevreer,
dat hij zo gewoon is.

Geestelijke wonden

Als Jezus hier is, zo eenvoudig en verborgen,
is ook Maria hier:
zij geeft ons haar Zoon.

Misschien is U iets aangedaan,
bent U tekort gedaan,
heeft men over U gelopen,
is men aan U voorbij gegaan.
Heel veel mensen zijn gekwetst,
velen zijn gefrustreerd of woedend
over wat hen is aangedaan;
vele mensen begrijpen ook niet
waarom God kon toestaan
dat hun bepaalde dingen zijn overkomen.
Er is zoveel onrecht.

Laten we met al onze geestelijke wonden,
onze pijn, ons gekwetst zijn,
naar Maria en naar Jezus gaan.
Denk aan haar pijn en aan haar verdriet
om je eigen verdriet te kunnen dragen;
en denk aan Jezus’lijden
als je je eigen lijden wilt verstaan
en er niet in ten onder wilt gaan.
Bidt ook voor anderen die lijden,
heel bijzonder in deze tijd
voor al die christenen in de wereld
die de meest gruwelijke dingen moeten ondergaan,
die vervolgd worden, gemarteld en gedood
en er is eigenlijk nauwelijks iemand die voor hen opkomt.

Moge Maria,
die de Vrouwe is, de nieuwe Eva
en de moeder van alle volkeren,
hen en ons beschermen,
geleiden
en moedig voorwaarts doen gaan....
Amen.

Terug